ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଚୟନ କରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ଅମରତ୍ୱ କିଏ ଚୟନ କଲେ ନାହିଁ? ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟା ଯମ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରୂପକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏଠାରେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇ, ସୁଗନ୍ଧିତ ନୈବେଦ୍ୟ ବହନ କରି ପିତୃମାନେ ପାଖରେ ତାହା ଦେଲେ; ପିତୃମାନେ ତାହା ଭୋଜନ କଲେ। ହେ ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଗ କର। ପ୍ରଭାତ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିବା ମାନବମାନେ ଉପାସକ ପାଇଁ ଧନ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି; ପିତୃମାନେ, ଏହି ଧନ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ପୂର୍ବରୁ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ନିଜ ଉପଯୁକ୍ତ ଆସନରେ ବସନ୍ତୁ; ପବିତ୍ର କୁଶରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ବୀର ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆମ ପିତୃମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସୋମାସବରେ ଆନନ୍ଦିତ, ପ୍ରିୟ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥଳରେ କୁଶରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଛନ୍ତି—ସେମାନେ ଆସନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଆମ ଉପରେ କଥା କହନ୍ତୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ପିତାଙ୍କର ପିତା, ପରମ ପୂର୍ବଜମାନେ, ସୋମପାନ କରୁଥିବା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ—ସେମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ଯମ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ସାହୀ, କ୍ରିୟାଶୀଳ, ଯଜ୍ଞ ଶିଳ୍ପରେ ଦକ୍ଷ, ସ୍ତୁତି ରଚନା କରୁଥିଲେ—ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ହଜାର ଦେବମାନ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଉଷ୍ଣ ନୈବେଦ୍ୟ ସ୍ଥଳରେ ଆସ। ସେହି ସତ୍ୟବାନ୍, ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିବା, ହବି ପାନ କରୁଥିବା, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଯାଉଛନ୍ତି—ଅଗ୍ନି, ସେମାନେ ଦାନଶୀଳ, ପ୍ରାଚୀନ ଓ ନୂତନ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଉଷ୍ଣ ନୈବେଦ୍ୟ ସ୍ଥଳରେ ଆସନ୍ତୁ। ଏହି ବିସ୍ତୃତ ମାତୃ ଭୂମି ସମୀପକୁ ଆସ, ମୃଦୁ, ଉଦାର; ଉନ୍ନତ ଭୂମିର ଦକ୍ଷିଣ ଅଂଶ ତୁମକୁ କ୍ଷେମ ଦିଅ, ଭୂମି ତୁମକୁ ଆଗର ମାର୍ଗରେ ରକ୍ଷା କରୁ। ଉଠ, ଭୂମି, ତୁମେ ଚାପ ଦିଅନି; ଏହା ପାଇଁ ସହଜ ହେଉ, ଯେପରି ଜନନୀ ଶିଶୁକୁ ଢାକି ରଖେ, ଭୂମି, ତୁମେ ତାକୁ ଢାକି ରଖ। ଉଠି, ଭୂମି ଦୃଢ଼ ହେଉ, ହଜାର ମାପ ତା’ ଉପରେ ରହୁ; ତୁମ ଘର ବଘ୍ନ ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟ ଏଠାରେ ତା’ ପାଇଁ ହେଉ। ମୁଁ ଏହି ଭୂମିକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲି, ଏହି ସୀମା ରଖିଲି; ମୁଁ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିବି ନାହିଁ। ପିତୃମାନେ ଏହି ସ୍ତମ୍ଭକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଯମ ତା’ର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଏହି ପାତ୍ରକୁ ଜଳାଅନି; ଏହା ଦେବତା ଓ ସୋମାସବଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ। ଏହି ପାତ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ; ଏଠାରେ ଅମର ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ଅଥର୍ବଣ ଏହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରକୁ ବିଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ବହନ କଲେ; ଏହାରେ ସଦ୍କର୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅଂଶ ତିଆରି କରାଯାଏ, ଏହାରେ ସୋମା ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଦେବାନୁଗ୍ରହ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷୀ, ପିପିଲିକା, ସାପ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ତୁମକୁ ଛୁଇଁଛି, ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଅପଦ କରନ୍ତୁ, ସୋମ ମଧ୍ୟ, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭୋଜନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ସେଠାରେ ନିର୍ଅପଦ କରନ୍ତୁ। ଦୁଧରେ ପୃଥିଭୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଉଦ୍ଭିଦମାନେ, ଦୁଧ-ସମୃଦ୍ଧ, ମୋର ଦୁଧ, ଓ ଜଳର ଦୁଧ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଧ ମୋତେ ଶୁଧ୍ଧ କରୁ। ଏହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ବିଧବା ନୁହଁ, ଭଲ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଉନ୍ମାର୍ଜନ ଓ ଘୃତ ଲାଗି ଛୁଇଁନ୍ତୁ; ଅଶ୍ରୁହୀନ, ରୋଗହୀନ, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଜନ୍ମର ଆଗରେ ସଭାକୁ ଆରୋହଣ କରନ୍ତୁ। ପିତୃମାନେ, ଯମ, ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ସଦ୍କର୍ମ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ; ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ପୁନି ଅସ୍ତମୟକୁ ଫେର; ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରୂପମାନେ ତୁମ ସରିର ସହିତ ଏକାଠି ଯାଅନ୍ତୁ। ଆମ ପିତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମମୟ ନେତୃତ୍ୱ ଆଜି ଆମର ଦେହକୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଗଢ଼ିଦିଅ। କୁହୁଡ଼ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ତୁମ ଉପରେ ଶିତଳ ତୁଷାର ପଡ଼ୁ; ଶୀତଳତା, ଦମ୍ପତି, ଆନନ୍ଦରେ, ବେଙ୍ଗର ଜଳରେ କ୍ଷେମ ହେଉ—ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କର। ବିବସ୍ବତ୍, ଜ୍ଞାନୀ, ଦାନଶୀଳ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଉଦାର, ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ; ଏଠାରେ ଅନେକ ବୀର, ଗୋ-ଘୋଡ଼ାରେ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ, ମୋ ପାଖରେ ଶ୍ରେୟସ୍ ରହୁ। ବିବସ୍ବତ୍ ଆମକୁ ଅମରତ୍ୱରେ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ; ମୃତ୍ୟୁ ଦୂରେ ଯାଉ, ଅମରତ୍ୱ ଯାଉନି; ସେ ଏହି ମଣିଷମାନେକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଯମ ପାଖକୁ ଯାଉନି। ଯେଉଁମାନେ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ତାଙ୍କ ମହତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଜ୍ଞାନୀ, ଧୀର—ହେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ବଂଶଜମାନେ, ତାଙ୍କୁ ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କର; ସେହି ଯମ ଆମକୁ ଜୀବନରେ ନିରାପଦ ପାରକଟା ଦିଅନ୍ତୁ। ଋଷିମାନେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ, ଭୟ କରନି; ସୋମପାନୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ନୈବେଦ୍ୟ—ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ। ଅଗ୍ନି ମହା ପ୍ରଭାରେ ଚିହ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ଉଦ୍ଭାସିତ, ବୃଷଭ ଦିଗନ୍ତରେ ଗଜ୍ଜନ କରେ; ଆକାଶର ସୀମାରେ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧତ, ମହା ମହିଷ ଜଳର କୋଳରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି। ଆକାଶରେ, ସୁନ୍ଦର ପଖିରେ ଉଡୁଥିବା, ହୃଦୟରେ ଖୋଜୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି; ବରୁଣଙ୍କ ଦୂତ ସୁବର୍ଣ୍ଣପଖୀ ପକ୍ଷୀ, ତ୍ୱରିତ, ଯମଙ୍କ ଗୃହରେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ପିତା ଯେପରି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ; ଏହି ମାର୍ଗରେ ଆମକୁ ଶିଖାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଜୀବନ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବା। ଯେଉଁ ଘଟମାନେ ଦେବତାମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ପିଠା ଦ୍ୱାରା ଢାକି ରଖିଛନ୍ତି—ସେମାନେ ନୈବେଦ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଧୁର, ଘୃତରେ ଉପଚ୍ୟୁତ ହେଉ। ଯେଉଁ ଧାନ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ତିଳ ସହିତ ଛିଟିଏ—ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ରାଜା ଯମ ସେମାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ହେ ବୃକ୍ଷ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ରଖାଯାଇଛି, ସେହିଥିରୁ ପୁନି ଦିଅ; ଯମଙ୍କ ଆସନରେ, ସେ ଅସେମ୍ବଲିରେ ବସନ୍ତୁ, କଥା କହନ୍ତୁ।