ମନ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ—ଏଠାରେ ଆସ, ଏହି ଘରଗୁଡିକରେ ବସିବାକୁ ଚାହିଁ। ପିତୃଗଣ ଓ ଯମଙ୍କ ସହିତ ଯାଉ, ସୁମଧୁର ପବନ ତୁମକୁ ଉପକୃତିରେ ଆଣିବ। ମାରୁତଗଣ ତୁମକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇବେ, ଉପରେ ଉଠାଇବା ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଉଠାଇବେ; ମେଉଁ ନିଅଁ ଦେଇ ତୁମକୁ ଶୀତଳ କରିବେ, ବର୍ଷା ତୁମକୁ ଭିଜାଇବ। ଉଠିବାପରେ, ତୁମର ଜୀବନ ଜୀବନ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ, ଜୀବନ ପାଇଁ ହେଉ; ତୁମର ମନ ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ, ପରେ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉ। ତୁମର ମନ ମାସକୁ, ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ, ରସକୁ ଯାଉନାହିଁ; ତୁମ ଶରୀର ଅଂଶର କିଛି ଏଠାକୁ ଯାଉନାହିଁ। ଗଛ କିମ୍ବା ମହା ଦେବୀ ଭୂମି ତୁମକୁ ଦମନ କରୁନାହିଁ; ପିତୃଗଣ ଓ ଯମଙ୍କ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ସ୍ଥାନ ମିଳିଯାଉ। ତୁମର ଯେଉଁ ଅଂଶ ଦୂରକୁ ଗଲା, ସ୍ୱାସ, ପ୍ରାଣ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଯାଉଥିବା—ତୁମର ଏକତ୍ରିତ ପିତୃଗଣ ତାହାକୁ ପୁନଃ ଅଂଶ ଅଂଶରେ ବସାଇଦିଅନ୍ତୁ। ଜୀବନ୍ତମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କାନ୍ଦିଲେ; ଘର ଓ ଗ୍ରାମରୁ ତାଙ୍କୁ ବାହାର କରିଦିଅନ୍ତୁ। ମୃତ୍ୟୁ, ଯମଙ୍କ ପ୍ରବୀଣ ଦୂତ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣବାୟୁକୁ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପିତୃଗଣ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ନିଜର ଉପହାର ଦେଉନାଥିବା, ଅଗ୍ନି ଉଠାଇଥିବା—ତାଙ୍କୁ ଏହି ବଳିଦାନରୁ ଦୂରେ ରଖିଦିଅନ୍ତୁ। ପିତୃଗଣ ଏଠାରେ ଆସି, ଆମ ପାଇଁ ସୁମଧୁର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥଳୀ କରନ୍ତୁ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ବଳିଦାନ ଦେଉ, ଅନେକ ଶରଦ୍ ଜୀବନ୍ତ ରୁହିବାକୁ, ଶକ୍ତିରେ ଅପରାଜିତ ହେଉ। ଗାଁ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାୟକୁ ତୁମପାଇଁ ଦବାଉଛି—ତାହାର ଦୁଧ ତୁମର ଆହାର; ଏଠାରେ ବସିଥିବା ଜୀବନ୍ତ ଲୋକ ଲୋକଙ୍କ ପାଳନକାରୀ ହେଉ। ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ଉତ୍ତମ ସେବା ଦେଇଥିବା ପଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଉ, କିମ୍ବା ନୂତନ ପଥକୁ ଯାଉ। ଯେଉଁ ତୁମକୁ ଆଘାତ କରିଛି, ଯେଉଁ ହତ ହେବାକୁ ଥିବା, ସେ ତାହା ପାଇଁ ହେଉ; ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଂଶ ମିଳୁନାହିଁ। ଯମ ଦୂରରେ ଅଛନ୍ତି, ବିବସ୍ୱତ ନିକଟରେ; ତାହାଠାରେ ଆଉ କିଛି ଦେଖୁନାହିଁ। ଯମଙ୍କ ବଳିଦାନରେ ତୁମକୁ ଆମ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି; ବିବସ୍ୱତ ତୁମକୁ ଭୂମିରେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ଅମରକୁ ମରଣଶୀଳ ମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରାଗଲା, ବିବସ୍ୱତ ପାଇଁ ଭିନ୍ନତା କରାଗଲା। ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପହାରକୁ ନେଇଗଲେ; ସରଣ୍ୟୁ ଦୁଇ ଜୁମାନ୍ତୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଉପରେ ରଖାଯାଇଛନ୍ତି, ଦାହ କରାଯାଇଛନ୍ତି, ବା ଖୋଲା ରଖାଯାଇଛନ୍ତି—ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ ଏଠାରେ ଆଣ, ଅଗ୍ନି, ବଳିଦାନ ଭୋଗ କରିବାକୁ। ଅଗ୍ନିରେ ଦାହ କରାଯାଇଥିବା, ଅଗ୍ନିରେ ଦାହ ନହେଉଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା—ତୁମେ ଜାଣିଛ, ଜାତଵେଦସ, ଯଦି ଜାଣିଛ; ସେମାନେ ଏହି ବଳିଦାନ ଓ ଉପହାର ସମ୍ମାନରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବେଶି ଦାହ କରନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଶରୀର ଦାହ କରନାହିଁ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଲକଡ଼ିରେ ରହୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭୂମିରେ ରହୁ। ଏହି ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ଆମେ ଦେଉଛୁ; ଏଠାକୁ ଆସିଥିବା ଲୋକ ଆମର ହେଉ, ଯଦି ସେ ଏଠାରେ ଅଛି। ଯମ ଜାଣି, ଉତ୍ତର ଦେଇଛନ୍ତି: ଏହି ଲୋକ ଏଠାରେ ମୋର ଧନ ସହିତ ଦଢ଼ି ରହୁ। ଆମେ ଏହି ଆୟୁର ଲମ୍ବା କରିବାକୁ ମାପିବା, ଯେଉଁଠି ଆମେ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱରେ ଅପରାଧ କରିବା ନାହିଁ; ଆମେ ଶତ ଶରଦ୍ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିବା। ଏହି ଆୟୁ ଆମେ ମାପିବା, ତାହା ଦାୟିତ୍ୱରେ ଅପରାଧ କରିବା ନାହିଁ; ଶତ ଶରଦ୍ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିବା। (ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଅନେକ ଥର ପୁନଃ ପୁନଃ କହାଯାଇଛି।) ମୁଁ ମାତାଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗର ଲୋକ ପାଇଁ ପହଞ୍ଚିବା, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲାଭ କରିବା; ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ବିଦାୟ ହେବା ନାହିଁ, ଶତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ହେବା ନାହିଁ, ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ନାହିଁ। ସ୍ୱାସ, ବାହାର ଶ୍ୱାସ, ଭିନ୍ନ ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରାଣ, ଓ ଦୃଷ୍ଟି—ଅନ୍ୟଥା ନ ହୋଇ, ଯମଙ୍କ ନିୟମରେ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଯାଉ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମ, ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ଘୃଣା ଓ ଅପୁତ୍ରତା ତ୍ୟାଗ କରି ପାର ହେଇଥିଲେ—ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଉନ୍ମୋଚନ କଲେ, ଆକାଶର ଶିଖରରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ଆକାଶ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତୃତୀୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗ ଯେଉଁଠି ପିତୃମାନେ ବସିଛନ୍ତି। ଆମ ପିତାଙ୍କର ପିତା, ପୁରୁଷ ପିତୃମାନେ, ବିଶାଳ ମଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଦେଖିବା—ସେମାନେ ପିତୃମାନେ, ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମନ କରୁଛୁ। ଏବେ ତୁମେ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ନାହିଁ। ମାତା ନିଜ ଶିଶୁକୁ ଡାକିବା ପରି, ଭୂମି ତୁମକୁ ଆପଣା କରୁ। ଏବେ ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିବା ନାହିଁ। ଜନାନୀ ନିଜ ପତିକୁ ବସ୍ତ୍ରରେ ଆଛାଦନ କରିଥିବା ପରି, ଭୂମି ତୁମକୁ ଆପଣା କରୁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ମାତୃଭୂମିର ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ରରେ ଆଛାଦନ କରୁଛି। ଜୀବନ୍ତମାନେ ସୁଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତୁ, ପିତୃମାନେ ପାଳନ ଲାଭ କରନ୍ତୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କର। ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଯାତ୍ରାର ପଥ ନିର୍ମାତା, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଆଶ୍ରୟ ରଖିଛନ୍ତି। ପୂଷଣ, ଦ୍ରୁତ ରଥରେ ଅନ୍ତିମ ଯାତ୍ରୀକୁ ନେଇଯିବା, ପଥରେ ଯାଉ; ସେମାନେ ସେଠି ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ। ପୂଷଣ, ପ୍ରଜାଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ତୁମକୁ ନେଇଯିବେ, ସେ କେବେ ଗୋମାନେ ହରାଇନାହିଁ। ସେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେଇଥିବା, ଅଗ୍ନି ଦେବମାନେକୁ ଉତ୍ତମ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତି। ଜୀବନ ଶକ୍ତି, ସାର୍ବଭୌମ ଜୀବନ, ତୁମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା କରୁ। ପୂଷଣ ପଥରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠି ଧର୍ମୀ ଲୋକ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ଦେବତା ସବିତୃ ତୁମକୁ ବସାନ୍ତୁ। ମୁଁ ତୁମପାଇଁ ଦୁଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଯୋକ କରୁଛି, ପ୍ରାଣ ଯାତ୍ରାପାଇଁ। ସେମାନେ ସହିତ ତୁମେ ଯମଙ୍କ ସଭାକୁ ପହଞ୍ଚିବା। ଏହି ତୁମର ପ୍ରଥମ ବସ୍ତ୍ର, ଏହି ଆସିଛି। ଯେଉଁ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାହା ଯାଉ। ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉପହାର ଓ ଉତ୍ତମ କର୍ମର ଫଳକୁ ପାଇଁ ଚାଲିଯାଉ, ଯେଉଁଠି ତୁମର ଉପହାର ବହୁ ନିଜାତୀୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟିଯାଉ।