ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିରେ, ଆମେ ଜଣାଉଛୁ—ବିଜୟ ଆମର, ଉଦ୍ଭାସନ ଆମର, ସମୃଦ୍ଧି ଆମର, ଆମର ଚମକ, ଆମର ଶ୍ରୁତିଜ୍ଞାନ, ଆମର ଦିବ୍ୟ ଲୋକ, ଆମର ଯଜ୍ଞ, ଆମର ଗୋବୃନ୍ଦ, ଆମର ସନ୍ତାନ, ଆମର ବୀରମାନେ। ଏହି ପ୍ରଭାବରେ ଆମେ ଏକ ଅନ୍ୟଜନ, ଏହି ବଂଶଜ, ଏହି ପୁତ୍ରକୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରୁଛୁ—ସେ ଯେହେଁ ହେଉନ୍ତି। ସେ ଅଥର୍ବଣମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ଅଥର୍ବଣ ବଂଶଜଙ୍କର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ଅରଣ୍ୟର ମହାପତିମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ଅରଣ୍ୟଜନଙ୍କର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ଋତୁମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ଋତୁ-ପର୍ଯ୍ୟାୟମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ମାସମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ପକ୍ଷମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ଦିନ ଓ ରାତିର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ଯୁଗ୍ମ ଦିନର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ; ରାଜା ବରୁଣଙ୍କର ବନ୍ଧନକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାବରେ, ଆମେ ଆମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଜ୍ଞାନ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକ, ଯଜ୍ଞ, ଗୋ, ସନ୍ତାନ, ବୀରମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରୁଛୁ। ଏବଂ ଆମେ ଏହି ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନକୁ ଅପରିବାର୍ତ୍ତିତ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏହି ଶକ୍ତିରେ, ଆମେ ପୁନଃ ଜଣାଉଛୁ—ବିଜୟ ଆମର, ଉଦ୍ଭାସନ ଆମର। ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ବିରୋଧ ଆମ ଦୂରେ ହେଉ। ଏହିପରି ଅଗ୍ନି, ସୋମ ଓ ପୂଷଣ କହିଲେ, “ତୁମେ ଧର୍ମିକ ଲୋକର ଲୋକରୁ ଅପସାରିବେ ନାହିଁ।” ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛୁ, ଆଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକ ଭିତରେ ଆମେ ସମେତ ହୋଇଛୁ। ଯଜ୍ଞ ଧନବାନ ହେଉ, ଆମେ ଧନ ଜିତିବାକୁ, ଧନବାନ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଧନ ଆମ ଭିତରେ ବସୁ। ପରେ, ଏକ ମିତ୍ରତାର ଉଦାହରଣ ଦିଆଯାଉଛି—“ଓ ସଖା, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚୟନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପିତାଙ୍କର ବଂଶଜକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପୁଲ ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥାନ୍ତି।” ଏହି ମିତ୍ରତା ଯିଏ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଇଥାଏ, ସେ ତୁମର ମିତ୍ର ନୁହେଁ; ମହାନ ପୁତ୍ରମାନେ, ଅସୁର ବୀରମାନେ, ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସେମାନେ ବିଶାଳ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ଅମରମାନେ ଏକ ଦୃଶ୍ୟ, ଏକ ମରଣଶୀଳ ଜନକୁ ଆଶା କରନ୍ତି; ତୁମ ମନ ଆମ ଉପରେ ନ ରଖ; ତୁମେ ଆମ ଶରୀର ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଓ ଯୁବତୀ। ଯାହା ଆମେ ପୂର୍ବରୁ କରିଥିଲୁ, ଏବେ ନ କରିବା; ସତ୍ୟ କହି, ମିଥ୍ୟାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା ନୁହେଁ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯୁବତୀ ମଧ୍ୟ; ଏହା ଆମର ଉଚ୍ଚତମ ବନ୍ଧନ, ଏହା ଆମର ସାକ୍ଷାତ୍ କିନ୍ଶିପ। ଗର୍ଭରେ ଆମର ଉତ୍ପାଦକ ହେଉଛନ୍ତି ଦମ୍ପତି, ପତି ଓ ପତ୍ନୀ; ଦେବତା ତ୍ୱଷ୍ଟୃ, ବହୁରୂପୀ ସବିତୃ; ଏହାର ନିୟମ କେହି ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଏହାର ପାତ୍ରକୁ ଜାଣନ୍ତି। କିଏ ଆଜି ଗୋମାନେକୁ ସତ୍ୟର ଜୁଆରେ ଯୋଗ କରେ? ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚମକଦାର, ଦୀର୍ଘାୟୁ; ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ନିକଟ ଅଛନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ ଆଣନ୍ତି—ଯିଏ ସେମାନଙ୍କର ସେବା ପୂରଣ କରେ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ରହେ। କିଏ ଏହି ଜନର ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ଜାଣେ? କିଏ ଦେଖିଛି? କିଏ କହିପାରିବ? ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ବିଶାଳ ଏକ୍ଷେତ୍ର—ମୁଁ କିପରି ମନୁଷ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତି କୁ କହିବି? ଯମଙ୍କର ଭଉଣୀ ଯମଙ୍କୁ ଚାହିଲେ, ଏକ ଗର୍ଭରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ, ଏକାସାଥି ଶୟନ କରିବାକୁ; ପତିଙ୍କୁ ଚାହିଥିବା ଯୁବତୀ ପରି, ଶରୀର ଏକତ୍ରିତ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ରାସ୍ତାରେ ଗଡ଼ି ଚକ୍ର ପରି। ଏଠାରେ କିଛି ନ ଦଣ୍ଡାଏ, ନ ଉଠିଥାଏ; ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କର ଚର ଚର ଚର୍ଚ୍ଚାକାରୀ ଚର; ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଜନ ସହିତ ଯାଉ, ଯିଏ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ, ଚକ୍ର ପରି। ଦିନ ଓ ରାତି ଆମକୁ ଉପକୃତ କରନ୍ତୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ଷୁ ଆମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ମାପ କରନ୍ତୁ; ଦିନ ଓ ରାତି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ସାକ୍ଷାତ୍ କିନ୍ଶିପ ହେଇ ଯୋଗ ହୋଇଛନ୍ତି—ଯମୀ ଯମଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ। ଏବେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢିକୁ ଯାଉ, ଯେଉଁଠାରେ ଜନନୀମାନେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ କରନ୍ତି; ଏକ ବଳିୟ ଶୂଣ୍ଡର ହାତକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କର, ପତି ଖୋଜ, ଓ ଶୁଭାଯୁକ୍ତା, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର। ଭାଇ କଣ, ଯଦି ସେ ଅସହାୟ ହେଉଛି? ଭଉଣୀ କଣ, ଯଦି ଦୁଃଖ ଆସେ? ଯଦି ମୁଁ ଏହାରେ ଅପରାଧ କରିଛି, ତାହା ମୁଁ ଭୋଗିବି; ତୁମ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ମୋ ଶରୀରକୁ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମର ରକ୍ଷକ ନୁହେଁ, ଯମୀ, ନାହିଁ ମୁଁ ମୋ ଶରୀରକୁ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ କରିଛି; ଅନ୍ୟ ଜନ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଖୋଜ, ଭଉଣୀ ନୁହେଁ, ଏହି ଇଚ୍ଛା ସେ ଚାହୁଁନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ ଶରୀରକୁ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ କରିବି ନାହିଁ; ଭଉଣୀ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଏହାକୁ ମନ୍ଦ ମାନାଯାଏ; ଏହି ଚିନ୍ତା, ଏହି ଭାବ ମୋର ନୁହେଁ—ଭାଇ ଭଉଣୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ହାୟ, ହାୟ, ଯମ, ମୁଁ ତୁମର ମନ ବା ହୃଦୟ ପାଇନି; ଅନ୍ୟ ଜନ, ଏକ ସାଥୀ ପରି, ଜନ୍ମରେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି, ଲତା ଗଛକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ପରି। ଅନ୍ୟ ଜନ, ଯମୀ, ଏକତ୍ରିତ ହେବା ସମୟରେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି, ଲତା ଗଛକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ପରି। ତୁମର ମନ ତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁ, ତାଙ୍କର ମନ ତୁମକୁ ଚାହୁଁ; ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ବିସ୍ଥାପିତ କର। କବିମାନେ ତିନି ଛନ୍ଦ ରଚିଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ସର୍ବଦର୍ଶୀକୁ ଅନୁଭବ କରି; ଜଳ, ପବନ, ଔଷଧି—ସମସ୍ତ ଏକ ଜଗତରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଏକ ବଳିୟ ବୃଷ୍ଟି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକଙ୍କୁ ଦେବାକୁ, ଦିବ୍ୟ ଜଳକୁ ଦୋହିଛି; ଆଦିତିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅପରାଜିତ ପୁତ୍ର। ବରୁଣ ଜାଣନ୍ତି ସମସ୍ତ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା; ସେ ଯଥାଯଥ ଋତୁମାନଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବୀ ଓ ଯୁବତୀ, ଦୁଇଜଣ, ନଦୀର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଆମର ମନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।