ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦିନରେ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ଗଭୀର ଉତ୍ସବରେ ଉଚ୍ଚ କଣ୍ଠରେ ଘୋଷଣା କଲେ—"ବିଜୟ ଆମର, ବିକାଶ ଆମର, ମୃତ୍ୟୁ ଆମର, ଶକ୍ତି ଆମର, ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଆମର, ସ୍ୱର୍ଗ ଆମର, ଯଜ୍ଞ ଆମର, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଆମର, ସନ୍ତାନ ଆମର, ଏବଂ ନାୟକ ଆମର।" ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ-ସମ୍ପଦ, ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ପରାକ୍ରମ ଆପଣାପେଇଁ କେବଳ ରଖି ନ ରଖି, ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ—"ଆମେ ଏହି ବନ୍ଧୁ, ଏହି ବଂଶଜ, ଏହି ପୁତ୍ରକୁ ବଣ୍ଟନ କରିବା। ସେ ଦୁଃଖର ବନ୍ଧନ, ଅସମୃଦ୍ଧିର ବନ୍ଧନ, ପରାଜୟର ବନ୍ଧନ, ଦେବସନ୍ତାନଙ୍କର ବନ୍ଧନ, ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରଜାପତି, ଋଷିମାନେ, ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଅଙ୍ଗିରା, ଅଥର୍ବା, ଅଥର୍ବାଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଅରଣ୍ୟପତି, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଋତୁ, ଋତୁମାନ, ମାସ, ପକ୍ଷ, ଦିନ ଓ ରାତି, ଯୁଗଳ ଦିନ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ରାଜା ବରୁଣଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ ନାହିଁ।" ଏହି ବିଜୟର ଉଲ୍ଲାସ ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ଶ୍ରୀ ଆମ ପାଖରେ ଅଛି, ଆମ ତେଜସ୍ୱିତା, ଆମ ଜ୍ଞାନ, ଆମ ସ୍ୱର୍ଗ, ଆମ ଯଜ୍ଞ, ଧନ, ସନ୍ତାନ, ନାୟକ ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ୱାସରେ ସେମାନେ କହିଲେ—"ଏହି ବଂଶଜ, ଏହି ପୁତ୍ରକୁ ଆମେ ବିଶେଷ କରୁଛୁ, ଯେଉଁଠି ସେ ଯିଏ ହେଉ, ସେ ଏହି ବନ୍ଧନଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିବା ନ ଦିଅ।" ଏହିପରି ଅନେକ ଦେବତା, ଋଷି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ, ଦିନ ଓ ରାତି, ଋତୁ ଓ ମାସ, ସମସ୍ତଙ୍କ ବନ୍ଧନରେ ସେମାନେ ଏହି ବଂଶଜକୁ ଅଟୁଟ ରଖିବାକୁ ଚାହିଁଲେ। ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ତା ଥିଲା—"ବିଜୟ ଆମର, ବିକାଶ ଆମର, ସମୃଦ୍ଧି ଆମର, ତେଜସ୍ୱିତା ଆମର, ଜ୍ଞାନ ଆମର, ସ୍ୱର୍ଗ ଆମର, ଯଜ୍ଞ ଆମର, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଆମର, ସନ୍ତାନ ଆମର, ନାୟକ ଆମର।" ଏହି ଉତ୍ସବର ଶେଷରେ ସେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—"ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଶତ୍ରୁତା ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁ।" ଏବେ ଅଗ୍ନି, ସୋମ ଓ ପୂଷଣ କହିଲେ—"ତୁମେ ଧର୍ମମୟ ଲୋକରୁ କେବେ ଖସି ନ ପଡ଼।" ସମସ୍ତ ଏକଠା ହୋଇ କହିଲେ—"ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ଆଲୋକକୁ ଦେଖିଛୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ଏକତ୍ର ହେଇଛୁ।" ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ—"ଯଜ୍ଞ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଦିଅ, ଆମେ ଧନୀ ହେଉ, ଆମ ଭିତରେ ଧନ ଅବତରିତ ହେଉ।" ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବନ୍ଧୁ କହିଲେ—"ବନ୍ଧୁ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଚୟନ କରିବି; ଅନେକ ବିଶାଳ ସାଗର ଅଟି ଗଲେ ମଧ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପିତାଙ୍କ ଉତ୍ତରସୁରୀକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପ୍ରଭାଶାଳୀ ରୂପେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତୁ।" କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଚାହେ ନାହିଁ, ଯିଏ ଅନ୍ୟରୂପ ଧାରଣ କରେ, ସେ ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁ। ଦେବପୁତ୍ର, ଅସୁର ନାୟକମାନେ, ଗଗନର ଧାରକମାନେ, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ଅମରମାନେ ଏକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ମରଣଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି; ତୁମ ମନ ଆମଠାରେ ନ ରଖ, ଆମ ଶରୀର ଚାହିଁବା ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଓ ଯୁବତୀ। ଯାହା ଆମେ ପୂର୍ବେ କରିଥିଲୁ, ଏବେ ନ କରିବା; ତଥ୍ୟ କହିବା, ମିଥ୍ୟାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା ନୁହେଁ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏକ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି—ସେହି ହେଉ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧନ, ଆମର ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକତା। ଗର୍ଭରେ, ଆମ ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ଦମ୍ପତି; ଦେବତା ଟ୍ୱଷ୍ଟା, ଏବଂ ବିବିଧ ରୂପର ସବିତା; ତାଙ୍କ ନିୟମ କେହି ଭଙ୍ଗ କରିପାରେ ନାହିଁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ତାଙ୍କ ବାସନାକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଆଜି କିଏ ଗୋଠିକୁ ସତ୍ୟର ଜୁଆଁରେ ଯୋଡ଼ିଲେ? କିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତେଜସ୍ୱୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଲେ? ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଥିଲେ, ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥିଲେ—ଯିଏ ସେମାନଙ୍କର ସେବା କଲେ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ। ଏହି ଏକଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଦିନ କିଏ ଜାଣେ? କିଏ ଦେଖିଛି? କିଏ ଏଠାରେ କହିପାରିବ? ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ମହା କ୍ଷେତ୍ର—ମୁଁ କିପରି ମନୁଷ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବି? ଯମଙ୍କ ଭଉଣୀ ଯମଙ୍କୁ ଚାହିଲେ, ସେଉଁଠି ଏକା ଗର୍ଭରେ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ, ସଙ୍ଗେ ଶୋଇବାକୁ; ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯେପରି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯମ ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଗଡ଼ି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି। ଏଠାରେ ଥିବାମାନେ କେହି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ନ ଅଟନ୍ତି, କେହି ବସିନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଚର ଚର ଚରଣ ଗୋପନୀୟ ଦୂତ। ତୁମେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ସହିତ ଯାଅ, ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରୀତି ଦେଇଥାଏ, ସେଠାରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଅ, ଯେପରି ଗଡ଼ି ରାସ୍ତାରୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ। ଦିନ ଓ ରାତି ଆମକୁ ଶୁଭ କରନ୍ତୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ଷୁ ଆମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ମାପନ କରନ୍ତୁ; ଦିନ ଓ ରାତି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଏକତ୍ର ହେଉ—ଯମୀ ଯମଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ। ତୁମେ ଆଗକୁ ଯାଅ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ିକୁ, ଯେଉଁଠି ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି; ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭଙ୍କ ହସ୍ତ ଧର, ଏକ ସ୍ୱାମୀ ଚୟନ କର, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଯେପରି ଚାହଁ, ସେପରି।