ଏହି ପବିତ୍ର ସଂହିତାରେ ଏକ ଗଭୀର ଅନୁଭୂତିର ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ଚିତ୍ରିତ ହେଉଛି। ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ନିଦ୍ରା ଓ ସ୍ବପ୍ନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଜାଣିଛନ୍ତି। ସେମାନେ କହିଛନ୍ତି, “ଏ ନିଦ୍ରା, ଆମେ ତୁମ ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଜାଣୁଛୁ, ତୁମେ ଅଭୂତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯମଙ୍କ ଦୂତ, ତୁମେ ସମାପ୍ତି, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ଏପରି ଆମେ ତୁମକୁ ଜାଣିଛୁ, ଏ ନିଦ୍ରା, ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ବପ୍ନରୁ ରକ୍ଷା କର।” ପୁନି ସେମାନେ କହିଛନ୍ତି, “ତୁମେ ନିର୍ଭୂତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯମଙ୍କ ଦୂତ, ତୁମେ ସମାପ୍ତି, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ଏ ନିଦ୍ରା, ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ବପ୍ନରୁ ରକ୍ଷା କର।” ପରେ ସେମାନେ ସ୍ବପ୍ନକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଛନ୍ତି, “ଏ ସ୍ବପ୍ନ, ଆମେ ତୁମ ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଜାଣୁଛୁ, ତୁମେ ପରାଜୟର ସନ୍ତାନ, ଯମଙ୍କ ଦୂତ, ତୁମେ ସମାପ୍ତି, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ଏପରି ଆମେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛୁ, ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ବପ୍ନରୁ ରକ୍ଷା କର।” ପୁନି କହିଛନ୍ତି, “ତୁମେ ଦେବସନ୍ତାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଯମଙ୍କ ଦୂତ, ତୁମେ ସମାପ୍ତି, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ଏ ସ୍ବପ୍ନ, ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ବପ୍ନରୁ ରକ୍ଷା କର।” ଏହି ଅନୁଭୂତି ପରେ, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, “ଆଜି ଆମେ ବିଜୟୀ, ଆମେ ବସିଛୁ, ଆମେ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ବପ୍ନରେ ଆମେ ଭୟଭୀତ ହେଇଥିଲୁ, ସେହି ଭୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉ। ଯାହା ଘୃଣିତ, ଯାହା ଶାପିତ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ। ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ ଓ ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେଠାରେ ଏହି ଅଶୁଭ ଯାଉ। ଉଷା ଦେବୀ ଓ ବାଣୀ ଦେବୀ, ଦୁହେଁ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ଉଷାର୍ ନାଥ ଓ ବାଣୀର୍ ନାଥ ଏକତ୍ର ହେଉ। ସେମାନେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ଅନୁସରଣକାରୀ, ଅପଶବ୍ଦର ଦୂତମାନେ, ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ। କୁମ୍ଭିକା, ଦୁଷିକା, ପିୟକାମାନେ ଦୂରେଯାଉ। ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଓ ନିଦ୍ରାରେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟତା, ସେହି ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂରେଯାଉ। ଚତୁରତାର ବନ୍ଧନ, ଅବିବେକୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ଏଠାରେ ଫେରିନ ଆସୁନ୍ତୁ। ଦେବମାନେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହାକୁ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ, ଯେପରି ଏକ ନିର୍ବଳକୁ ନିଅଁ ଉଠାଇ ନେଉଛି, ତେଣୁ ଏହି ଅପତ୍ରାଣୀକୁ ଦୂରେ ନେଉ।” ଏହି ପରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସଂକଳ୍ପ ଦେଖାଯାଏ, “ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଅପଶ୍ରୟ, ନାଶ, ଧ୍ବଂସ, ପରାଜୟ, ବନ୍ଧନ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରହାର କରୁଛୁ। ଦେବତାଙ୍କ ଭୟାନକ ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପଠାଉଛୁ। ତାଙ୍କୁ ବୈଶ୍ୱାନରର ଜହ୍ବା ମଧ୍ୟରେ ରଖୁଛି, ଏପରି ତାଙ୍କୁ ଧ୍ବଂସ କରିଦିଅ। ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁ, ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁ। ଆମେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟମଣ୍ଡଳରୁ ଶତ୍ରୁତା ଶୂନ୍ୟ ଜିନିଷ ବଣ୍ଟନ କରିବା। ଆମେ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ପାଉ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ବପ୍ନକୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ସବଂଶୀ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ମିଟାଇଦେଉ। ଯାହା ଅପକାର ଆମେ ନିକଟିଲୁ, ଯାହା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ଗତ ରାତିରେ, ଦିନେ, ରାତିରେ, ଜାଗ୍ରତ ଓ ନିଦ୍ରାରେ କରିଥିଲୁ, ତାହାରୁ ଆମେ ରକ୍ଷା ପାଉ। ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କର, ତାହାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, ତାଙ୍କର ପୃଷ୍ଠ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣ। ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦିଅନାହିଁ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ବିଦାୟ ହେଉ।” ଏହି ସଂକଳ୍ପରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ଅଭିଘୋଷଣା ଆସେ—“ବିଜୟ ଆମର, ବିକାଶ ଆମର, ମୃତ୍ୟୁ ଆମର, ଶକ୍ତି ଆମର, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଆମର, ସ୍ୱର୍ଗ ଆମର, ଯଜ୍ଞ ଆମର, ଗୋଧନ ଆମର, ସନ୍ତାନ ଆମର, ବୀର ଆମର। ଏହିପରି ଆମେ ସେଉଁଠି, ସେଉଁ ଉତ୍ସବଂଶୀ, ସେଉଁ ସନ୍ତାନକୁ ବଣ୍ଟନ କରିଦେଉ। ସେ ନାଶର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉନାହିଁ।” ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ପୁନରାବୃତ୍ତି ହୁଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକଥରେ ନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଏ ଯେ, ଅପଶ୍ରୟ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ, ଅସମୃଦ୍ଧି, ପରାଜୟ, ଦେବସନ୍ତାନ, ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରଜାପତି, ଋଷିମାନେ, ଋଷିସନ୍ତାନ ଓ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ ସେ ମୁକ୍ତ ହେଉନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ଶପଥ ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ଏହି ସଂହିତା ଦେଖାଏ ଯେ, ଜ୍ୟୟ, ଶକ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି, ଦିବ୍ୟତା, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ୱର୍ଗ, ଯଜ୍ଞ, ଗୋଧନ, ସନ୍ତାନ, ବୀରତା ଆମ ହସ୍ତରେ ରହୁ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟତା, ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ବପ୍ନ, ଅପଶ୍ରୟ ଓ ଅନ୍ଧକାର ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ। ଏହି ଭାବରେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଜୀବନରେ ଶୁଭ ଓ ସୁଖ ଲାଗି ଦେବତାଙ୍କୁ ନମନ କରି, ନିଜ ସ୍ବପ୍ନ, ନିଦ୍ରା ଓ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ।