ମୋର ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ମୁଁ ବିରାଟ୍, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଚରଣ ମାଟି, ଏକ ସାଗର, ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ମୁଁ ଧନର ନାଭି, ସମତାର ନାଭି ହେବି। ତୁମେ ଏକ ଆସନ, ଏକ ପାତ୍ର, ମରଣଶୀଳ ମାନବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତ ଅଟୁଟ। ମୋର ପ୍ରାଣ ଯାଉ ନାହିଁ, ମୋର ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ ମୋତେ ଛାଡି ଦୂରେ ଚାଲି ନଯାଉ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନକୁ, ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀକୁ, ବାୟୁ ମଧ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ, ଯମ ମାନବମାନ୍ୟଙ୍କୁ, ସରସ୍ୱତୀ ପୃଥିବୀର ଜୀବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ମୋର ପ୍ରାଣ ଓ ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ ହରାଇ ନଯାଉ, ମୋତେ ଲୋକମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୂରେ ନ ଦିଅ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ସନ୍ଧ୍ୟା-ଉଷା, ସମସ୍ତ ଜଳ, ସମସ୍ତ ସଭା ମୋତେ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଦିଅ। ତୁମେ ଶକ୍ୱରୀ, ତୁମେ ଗୋ; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ମୋଠାରୁ ଦୂରେ ନ ଯାଉ; ମୋର ପ୍ରାଣ ଓ ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ ଅଟୁଟ ରଉ, ଅଗ୍ନି ମୋତେ ଦକ୍ଷତା ଦିଅ। ଏହି ସମୟରେ ଆମେ ନିଦ୍ରା ଓ ସ୍ୱପ୍ନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଜାଣିଛୁ: ହେ ନିଦ୍ରା, ତୁମେ ଯମଙ୍କ ପୁତ୍ର, କର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଶେଷ, ମୃତ୍ୟୁ ଅଟୁଟ। ଏହିପରି ତୁମକୁ ଜାଣି ଆମେ ଅଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ରକ୍ଷା ଚାହୁଁ। ତୁମେ ନିରୃତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯମଙ୍କ କର୍ତ୍ତା; ତୁମେ ଶେଷ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ତୁମେ ଅଭୂତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯମଙ୍କ କର୍ତ୍ତା; ତୁମେ ଶେଷ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ତୁମେ ନିର୍ଭୂତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯମଙ୍କ କର୍ତ୍ତା; ତୁମେ ଶେଷ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ଏହିପରି ତୁମକୁ ଜାଣି ଆମେ ଅଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ରକ୍ଷା ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ। ଏବେ ଆମେ ସ୍ୱପ୍ନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛୁ: ହେ ସ୍ୱପ୍ନ, ତୁମେ ପରାଜୟର ସନ୍ତାନ, ଯମଙ୍କ କର୍ତ୍ତା; ତୁମେ ଶେଷ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ଏହିପରି ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛୁ, ଅଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ ଦେବସନ୍ତାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଯମଙ୍କ କର୍ତ୍ତା; ତୁମେ ଶେଷ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ। ଏହିପରି ଚିହ୍ନି ଆମେ ଅଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ରକ୍ଷା ଚାହୁଁ। ଆଜି ଆମେ ବିଜୟୀ, ଆମେ ବସିଛୁ, ଆମେ ଦୋଷମୁକ୍ତ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଭୟଭୀତ ହେଲୁ, ସେ ଦୂରେ ଯାଉ। ଯାହା ଘୃଣିତ, ଯାହା ଶାପିତ, ତାହା ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ। ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେଠାକୁ ଏହି ଅଶୁଭତା ପଠାଅ। ଉଷାଦେବୀ ଓ ବାଣୀଦେବୀ, ଦୁହିଁ ଏକତାରେ ରହନ୍ତୁ। ଉଷାର୍ ନାଥ ଓ ବାଣୀର୍ ନାଥ ସମ୍ମତ ହେଉନ୍ତୁ। ସେ ଅଶୁଭ ବାଣୀର ଦ୍ରୁତ ଅନୁସରୀମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉନ୍ତୁ। କୁମ୍ଭିକା, ଦୁଷିକା, ପିୟକାମାନେ ଦୂରେ ରଉନ୍ତୁ। ସ୍ୱପ୍ନର ଦୁଷ୍ଟତା ଜାଗ୍ରତ ଓ ନିଦ୍ରାବସ୍ଥାରେ ଦୂରେ ଯାଉ। ଧୋଖାର ବନ୍ଧନ, ଅବିବେକୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ଏଠାରେ ଫେରି ନ ଆସୁ। ଦେବତାମାନେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ଅଶୁଭତାକୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଓଢ଼ାଇ ନେଉ, ଯେପରିକି ଏକ ନିର୍ବଳଙ୍କୁ ନିଆଳିଆ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଆମେ ଅଶୁଭତା, ବିନାଶ, ନାଶ, ପରାଜୟ, ବନ୍ଧନ, ଅନ୍ଧକାର ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛୁ। ଦେବତାଙ୍କ ଭୟାନକ ଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବୈଶ୍ୱାନରର ଜହ୍ବା ମଧ୍ୟରେ ରଖେ। ସେଉଁଠି ସେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ଭକ୍ଷିତ ହେଉ। ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ନିଜକୁ ଘୃଣା କରୁ; ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେ ନିଜକୁ ଘୃଣା କରୁ। ଆମେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟମଣ୍ଡଳରୁ ଶତୃତାରହିତ ଶକ୍ତି ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ। ଆମେ ସଦା ନେତୃତ୍ୱ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏହି ଅଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଦୂରେ କରୁଛି। ଯେଉଁ ଅପକାର ଆମେ କଲୁ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ କିମ୍ବା ଗତ ରାତିରେ କିଛି ହେଲା, ଜାଗିକି କିମ୍ବା ଶୁଇକି କିଛି କଲୁ, ଦିନ କି ରାତିରେ କିଛି ହେଲା, ସେ ସବୁ ଦୁର୍ଗୁଣରୁ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଦୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କର, ଏହି ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର, ତାଙ୍କ ପଛକୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ। ସେ ଜୀବନ୍ତ ରହୁ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣ ବିଦାୟ ହେଉ। ଏହା ସହିତ, ବିଜୟ ଆମର, ବିସ୍ତାର ଆମର, ମୃତ୍ୟୁ ଆମର, ଶକ୍ତି ଆମର, ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଆମର, ସ୍ୱର୍ଗ ଆମର, ଯଜ୍ଞ ଆମର, ଗୋଧନ ଆମର, ସନ୍ତାନ ଆମର, ବୀର ଆମର। ଏହିପରି, ସେ ଅନୁସରଣକୁ, ସେ ସନ୍ତାନକୁ, ସେ ପୁତ୍ରକୁ ବଣ୍ଟନ କରିଦିଅ। ସେ ବିନାଶର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ ନାହିଁ।