ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ଏକ ବିଶେଷ କ୍ରିୟାରେ ଏକ ଶତଧାରୀ କୃତ୍ରିମ କାଁଟାକୁ ଦୂରେ ଫେଙ୍କିଦିଆଯାଇଥିଲା, ଚୁଲୁ ଓ ମୁଣ୍ଡରୁ ଅଶୁଚିତାକୁ ହଟାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗରୁ ତାହାର ଅସୁସ୍ଥତାକୁ ବିଦାୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏହି ଅଶୁଚିତା ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ଆକାଶ, ମଧ୍ୟଖଣ୍ଡ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ଯମ ଓ ପିତୃମାନେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିନଥିଲା। ଏହା ପରେ, ବିବାହିତ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ସାର, ଉଦ୍ଭିଦର ସାର, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ କରାଯାଇ, ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରୁହିବା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ, ଏକ ମଧୁର ସଂଲାପ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—"ମୁଁ ଚାନ୍ତ, ତୁମେ ଗୀତ; ମୁଁ ସାମନ୍, ତୁମେ ଋଚ୍; ମୁଁ ଆକାଶ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ। ଏଭଳି ଆମେ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ସନ୍ତାନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଯୁକ୍ତ ହେବା।" ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଇଲା—"ନୌକାମାନେ ସନ୍ତାନ ଦେଉ, ଦାନଶୀଳମାନେ ପୁଅ ପାଉ, ଏଭଳି ଦମ୍ପତି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଅହିତ ବିନା ଦୀର୍ଘ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଏକାସାଥି ରୁହନ୍ତୁ।" ପିତୃମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଧୁଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ବଧୁକୁ ସନ୍ତାନସମୃଦ୍ଧ ଆଶ୍ରୟ ଦେବାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ବେଳ୍ଟ ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ଏଠି ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ବଧୁକୁ ପୂର୍ବଜମାନେ ଚାଲିଥିବା ପଥରେ ନେଇଯିବେ, ଏହି ବଧୁ ଉଜ୍ୱଳ ଓ ସୁସନ୍ତାନାବଳୀ ହୋଇ ସେମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଆରମ୍ଭ—"ଉଠ, ଭଲଭାବେ ଉଠ, ଶତ ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଜାଗ, ଘରକୁ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କର; ସବିତୃ ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ କରନ୍ତୁ।" ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ରମରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଗଠନ ଘଟିଲା। ଏକ ନୂତନ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ବ୍ରାତ୍ୟ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରଜାପତି ନିଜ ଭିତରେ ସୁନା ଦେଖି, ସେହି ସୁନାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ସୁନା ଏକ ଚିହ୍ନ, ଏକ ବଡ଼ତ୍ୱ, ବଡ଼, ପ୍ରଥମ, ବ୍ରହ୍ମା, ତପସ୍, ସତ୍ୟ ହେଲା; ଏହି ସାର ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ବଢ଼ିଲେ, ବଡ଼ ହେଲେ, ମହାଦେବ ହେଲେ। ସେ ଦେବମାନେଙ୍କ ମାଧ୍ୟରେ ଚାଲିଘୁରି ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ ହେଲେ, ଶାସକ ହେଲେ। ସେ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରାତ୍ୟ ହେଲେ, ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କଲେ—ଏହି ଧନୁଷ୍ ହେଉଛି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ୍। ସେଠାରୁ ତାଙ୍କର ପେଟ କଳା, ପିଠ ଲାଲ ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି—ସେ କଳା ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରିୟକୁ ଢାକିଦିଅନ୍ତି, ଲାଲ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁକୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରାତ୍ୟ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ବୃହତ୍, ରଥନ୍ତର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ବ୍ରାତ୍ୟକୁ ବିବେଚନା କରିଥିବା ଲୋକ ବୃହତ୍, ରଥନ୍ତର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତି। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଆସ୍ଥା, ନୈକ, ମିତ୍ର, ଗାନଧର୍ବ, ଜ୍ଞାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଦିନ, ପାଗ, ରାତି, ଚୁଲ, ଦୁଇ ହରିତ, ଦୁଇ ଚକ୍ର, ଅଶୁଚି, ମଣି, ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଦୁଇ ଦୌଡ଼ିବାଳା, ମନ ପଥ, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ଓ ପବମାନ ପଥ ଦର୍ଶକ, ବାୟୁ ସାରଥି, ଲଗାମ ଚାବୁକ, ଯଶ ଓ କୀର୍ତି ପ୍ରାଗ୍ରହୀ ଥାଏ। ଏହିପରି, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍କର୍ତ୍ତା, ବାମଦେଵ, ଯଜ୍ଞକ୍ରିୟା, ଯଜ୍ମାନ, ଚରାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ବ୍ରାତ୍ୟକୁ ବିବେଚନା କରିଥିବା ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତି। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଉଷା, ନୈକ, ମନ୍ତ୍ର, ଗାନଧର୍ବ, ଜ୍ଞାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଦିନ, ପାଗ, ରାତି, ଚୁଲ, ଦୁଇ ହରିତ, ଦୁଇ ଚକ୍ର, ଅଶୁଚି, ମଣି, ଅମାବାସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦୌଡ଼ିବାଳା, ମନ ପଥ, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ଓ ପବମାନ ପଥ ଦର୍ଶକ, ବାୟୁ ସାରଥି, ଲଗାମ ଚାବୁକ, ଯଶ ଓ କୀର୍ତି ପ୍ରାଗ୍ରହୀ ଥାଏ। ତାପରେ, ସେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ବୈରୂପ, ବୈରାଜ୍, ଜଳ, ଏବଂ ରାଜା ବରୁଣ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ବ୍ରାତ୍ୟକୁ ବିବେଚନା କରିଥିବା ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତି। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ନୈକ, ହାସ୍ୟ, ମଗଧ, ଜ୍ଞାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଦିନର ମୁକୁଟ, ରାତିର ଚୁଲ, ଦୁଇ ହରିତ, ଗତି, ଦାଗ, ମଣି, ଦିନ ଓ ରାତି ଦୌଡ଼ିବାଳା, ମନ ପଥ, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ଓ ପବମାନ ପଥ ଦର୍ଶକ, ବାୟୁ ସାରଥି, ଲଗାମ ଚାବୁକ, ଯଶ ଓ କୀର୍ତି ପ୍ରାଗ୍ରହୀ ଥାଏ। ଏହିପରି, ସେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଶ୍ୟୈତ, ନୌଧାସ, ସପ୍ତ ଋଷି, ଓ ସୋମ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ବ୍ରାତ୍ୟକୁ ବିବେଚନା କରିଥିବା ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତି। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଆଛି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ନୈକ, ଗର୍ଜନ ମଗଧ, ଜ୍ଞାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଦିନର ମୁକୁଟ, ରାତିର ଚୁଲ, ଦୁଇ ହରିତ, ଗତି, ଦାଗ, ମଣି, "ଶ୍ରୁତ" ଓ "କୀର୍ତ୍ତି" ଦୌଡ଼ିବାଳା, ମନ ପଥ, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ଓ ପବମାନ ପଥ ଦର୍ଶକ, ବାୟୁ ସାରଥି, ଲଗାମ ଚାବୁକ, ଯଶ ଓ କୀର୍ତି ପ୍ରାଗ୍ରହୀ ଥାଏ। ଏହି ବ୍ରାତ୍ୟ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ସିଧା ଦାଁଡ଼ି ରହିଲେ। ଦେବମାନେ ପଚାରିଲେ, "ବ୍ରାତ୍ୟ, କାହିଁକି ଦାଁଡ଼ି ରହିଛ?" ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଆସନ ଆଣ।" ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆସନ ଆଣିଦେଲେ। ସେହି ଆସନର ଦୁଇଟି ପାଁ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଓ ବସନ୍ତ, ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଶରତ୍ ଓ ବର୍ଷା ଥିଲା। ସାମ୍ନାରେ ବୃହତ୍ ଓ ରଥନ୍ତର, ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଯଜ୍ଞାୟଜ୍ଞିୟ ଓ ବାମଦେଵ ରହିଥିଲେ। ଋଗ୍ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆଗର ତାଣ୍ଡା, ଯଜୁର୍ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ୟ ଦିଗର ତାଣ୍ଡା, ବେଦ ଚାଦର, ବ୍ରହ୍ମା କୁଶନ୍, ସାମ ଆସନ, ଉଦ୍ଗୀଥ ଆଧାର ହେଲା। ବ୍ରାତ୍ୟ ସେହି ଆସନରେ ବସିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବମାନେ ଗତିକାରୀ ହେଲେ, ଇଛା, କାମନା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସେମାନଙ୍କ ସେବକ ହେଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସେବାକ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରାତ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି, ଔଷଧି, ଗଛ, ବନସ୍ପତି, ଘାସ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ବ୍ରାତ୍ୟକୁ ବିବେଚନା କରିଥିବା ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଦିଗକୁ ଗଲେ; ସତ୍ୟ, ଋତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।