ଏକ ପବିତ୍ର ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ମନ୍ତ୍ର ପାଠ ହେଉଛି—“ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେଉ, କଳା, ପିତାମ୍ବର ଓ ଲାଲ୍ ଅନ୍ଧକାର ଆମଠାରୁ ଅପସାରଣ କର। ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ପିଡ଼ା, ଦୁଃଖ ଓ ଅସୁବିଧା ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଇ ପୋଲରେ ବାନ୍ଧି ଦେଉଛି।” ବିବାହ ମଞ୍ଚରେ ଯେତେ ଅପକର୍ମ, ବାରୁଣ ରାଜାଙ୍କର ଯେତେ ଫାନ୍ଦ, ଏଠାରେ ଯେତେ ବିଫଳତା ଓ ଅସଫଳତା ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୋଲରେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଉଛି। ଏହି ବିବାହ ଆନୁଷ୍ଠାନରେ ବର୍ଦ୍ଧିତ ଶରୀର, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ସେଠାରେ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇ ଦିଅ, ଓ ଗଛ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗରେ ତଳବସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ହେଉ। ଯେଉଁ ତାଣ, ତନ୍ତୁ, ତାଣି ଓ ସୂତା ଅଛି—ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗୃହଣୀମାନେ ବୁନିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଶୁଭ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ କନ୍ୟାମାନେ, ପିତୃଲୋକ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ଦେଲେ—ସ୍ୱାହା। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ, ଗାୟମାନେ ଯେଉଁ ଚୟା ପାଇଥିଲେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବଧୁକୁ ଗଢ଼ାଯାଉଛି। ଏହି ଚୟା, ଦୀପ୍ତି, ପ୍ରଭା, ଶକ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି, ଦୁଧ, ଏବଂ ସାର—ସମସ୍ତ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ, ଦେବମାନେ ପୋଷିତ, ଗାୟମାନେ ଭରିଥିବା ଉପାଦାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବଧୁକୁ ଗଢ଼ାଯାଉଛି। ଘରେ ଯେଉଁ ଦୀର୍ଘ କେଶୀମାନେ, କିମ୍ବା କନ୍ୟା ଅସ୍ଥିରତାରେ କାନ୍ଦି କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ତାହାର ପାପରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ସବିତୃ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରୁନ୍ତୁ। ଘରର ଭଉଣୀମାନେ କିମ୍ବା ଯୁବତୀମାନେ କାନ୍ଦି ଯଦି କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ସେହି ପାପରୁ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଓ ସବିତୃ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ତୁମର ସନ୍ତାନ, ଗୋ-ଧନ କିମ୍ବା ଘରରେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ କ୍ଷତି କରିଛନ୍ତି, ସେହି ପାପରୁ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଓ ସବିତୃ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ବଧୁ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ କହୁଛି—“ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ, ସେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ।” ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦମ୍ପତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତ୍ରୁଟି ଦୂର କର, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଜୀବନ ଉପଭୋଗ କରୁନ୍ତୁ। ବିବାହ କିମ୍ବା ସ୍ନାନ ସମୟରେ ଯେଉଁ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ରତା ହୋଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ। ବିବାହ କିମ୍ବା ହରଣ ସମୟରେ ଯେଉଁ ଅପକର୍ମ ଅଛି, ସେମାନେ ସମ୍ଭଳା ଚାଦରରେ ଧୁଇଁ ଦିଅ, ଅପମାନ ଦୂର କର। ଏହି ପ୍ରକାରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କର। ଏହି ଶତମୁଖୀ କାଂଟା, ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଚୁଲିରୁ ଓ ମୁଣ୍ଡରୁ ଦୂର କର। ବଧୁର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗରୁ ରୋଗ ଦୂର କରିଅ, ଏହା ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ଆକାଶ, ମଧ୍ୟଲୋକ, ଜଳ, ଯମ କିମ୍ବା ପିତୃମାନେଠାରେ ନ ପହଞ୍ଚୁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ପୃଥିବୀର ସାର, ଉଦ୍ଭିଦର ସାର, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନରେ ବାନ୍ଧୁଛି; ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଦୃଢ଼ ରୁହ। ମୁଁ ସ୍ତୋତ୍ର, ତୁମେ ଗୀତ; ମୁଁ ସାମନ୍, ତୁମେ ଋଚ୍ଚା; ମୁଁ ଆକାଶ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ; ଏପରି ଏଠାରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ କରିବାକୁ ଯୁଗଳ ହେଉ। ନୌକାମାନେ ସନ୍ତାନ ଧାରଣ କରୁ, ଦାନଶୀଳମାନେ ପୁଅ ପାଉନ୍ତୁ; ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଏକତ୍ରେ ବଞ୍ଚ। ପୂର୍ବଜ ପିତୃମାନେ, ବଧୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ବଧୁକୁ ସନ୍ତାନ ଭରିତ ରକ୍ଷା ଦେଉଥିବା ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ପୂର୍ବ ଯାତ୍ରୀମାନେ, କମରବନ୍ଧନ କରି, ଏଠାରେ ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ଦେଇ, ବଧୁକୁ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯାଇଥିବା ପଥରେ ନେଉନ୍ତୁ; ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ସୁସନ୍ତାନ ହୋଇ, ସେମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ। ଉଠ, ଭଲ ଭାବେ ଉଠ, ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ଉଠ; ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ଘରକୁ ଯାଅ; ସବିତୃ ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ବିବାହର ଶୁଭ ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦିବ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏକ ଭଳି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ବ୍ରାତ୍ୟ ଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ପ୍ରଜାପତି ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ସୁନା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ଏକ ହେଲେ, ଚିହ୍ନ ହେଲେ, ବଡ଼ ହେଲେ, ପ୍ରଥମ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ହେଲେ, ତପସ୍ୱୀ ହେଲେ, ସତ୍ୟ ହେଲେ—ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ବଢ଼ିଲେ, ବଡ଼ ହେଲେ, ମହାଦେବ ହେଲେ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଭାବେ ଚାଲିଲେ, ଶାସକ ହେଲେ। ସେ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରାତ୍ୟ ହେଲେ, ଧନୁଷ ଧରିଲେ—ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ। ସେଙ୍କର ଉଦର କଳା, ପୃଷ୍ଠ ଲାଲ। ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି—କଳା ଦ୍ୱାରା ଅସୁନ୍ଦରକୁ ଢାକି ଦିଅନ୍ତି, ଲାଲ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁକୁ ଘାତ କରନ୍ତି। ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଉଠିଲେ, ଚଲିଲେ; ବୃହତ୍, ରଥନ୍ତର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସେଙ୍କୁ ଅନୁସରିଲେ। ଏହି ବ୍ରାତ୍ୟଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଯେଉଁଠାରେ ରହିଛି, ସେଠାରେ ବୃହତ୍, ରଥନ୍ତର, ଆଦିତ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତି। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଆସ୍ଥା, ବେଶ୍ୟା, ମିତ୍ର, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଜ୍ଞାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଦିନ, ପାଗ, ରାତି, ଚୁଲି, ଦୁଇ ହରିତ, ଦୁଇ ଚକ୍ର, ଅପବିତ୍ରତା, ମଣି, ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଦୁଇ ଦୌଡ଼ାନ୍ତି, ମନ ପଥ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ଓ ପବମାନା ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ, ବାୟୁ ସାରଥି, ଲଗାମ ଚାବୁକ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବିଭୂତି ପୂର୍ବଗାମୀ—ଏହି ଜ୍ଞାନ ଧାରୀଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତି ବିଭୂତି ମିଳେ। ତା’ପରେ ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚଲିଲେ; ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ବାମଦେବ, ଯଜ୍ଞବିଧି, ପଶୁମାନେ ଅନୁସରିଲେ। ଏଠି ଉଷା, ବେଶ୍ୟା, ମନ୍ତ୍ର, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଜ୍ଞାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଦିନ, ପାଗ, ରାତି, ଚୁଲି, ଦୁଇ ହରିତ, ଦୁଇ ଚକ୍ର, ଅପବିତ୍ରତା, ମଣି; ଅମାବାସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦୁଇ ଦୌଡ଼ାନ୍ତି, ମନ ପଥ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ଓ ପବମାନା ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ, ବାୟୁ ସାରଥି, ଲଗାମ ଚାବୁକ, କୀର୍ତ୍ତି ବିଭୂତି ପୂର୍ବଗାମୀ—ଏହି ଜ୍ଞାନ ଧାରୀଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତି ବିଭୂତି ମିଳେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଚଲିଲେ; ବୈରୂପ, ବୈରାଜ, ଜଳ, ଓ ବରୁଣ ରାଜା ଅନୁସରିଲେ।