ଏକ ପବିତ୍ର ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ପୁରୋହିତ ନବଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ: “ଏଠାରେ ରୁହ, ଦୁଇଜଣ ଏକାଠି ରୁହ, ଜୀବନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ ଉପଭୋଗ କର; ପୁଅ, ନାତି ସହ ଖେଳ, ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ଶୁଭ ରହ। ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ମଧ୍ୟରେ ଚଳି, ବଡ଼ ସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଏକ ଜଣ ଦେଖୁଛି ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ, ଅନ୍ୟ ଜଣ ଋତୁଗୁଡ଼ିକୁ ବିନ୍ୟାସ କରେ; ତୁମେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଉଛ। ପ୍ରତିଦିନ ନବୀନ ହେଉଛ, ଦିନର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରଭାତରେ ପ୍ରଥମେ ଆସ; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତୁମର ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କର, ଦୀପ୍ତିରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲଭ କର। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ମୂଳକୁ ଦୂର କର, ପୁରୋହିତମାନଙ୍କୁ ଧନ ବଣ୍ଟନ କର; କ୍ରିୟାର ପଥରେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଜନା ନାରୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଅନର୍ଥକ କାମନା ଅନୁବନ୍ଧ ଅଧିକ ଲାଲ ଓ କଳା ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ତାଙ୍କର ନିଜ ଜନ ଆଉ ବଢ଼େ, ପତି ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧି ଯାଆନ୍ତି। ଦେହ ଅଯଥା ହୋଇଯାଏ, ଅପବିତ୍ର କାରଣରେ ଦୂଷିତ ହୁଏ; ପତି ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ ଜନା ନାରୀର ପୋଷାକ ଦ୍ୱାରା ଢାକିଲେ। ଆଶା, ଶାସନ, ଏବଂ ଦୃଢ଼ କଟା ଦେଖ—ଏହି ସୂର୍ୟାର ରୂପ; ପୁରୋହିତ ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଏହା ଶୁଷ୍କ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ମଜ୍ଜା ବିନା ହାଡ଼ ଭଳି, ବିଷ ସମ; ଏହା ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ସୂର୍ୟା ନିୟମ ଜାଣିଥିବା ପୁରୋହିତ ମାତ୍ର ଜନାର ଅଧିକାରୀ। ଏହି ଅନର୍ଥକୁ ଦୂର କରେ ସେଇ ପୁରୋହିତ, ଶୁଭ ପୋଷାକ ଜାଣିଥିବା; ଯେଉଁ ଅନୁପାପ ଅଧ୍ୟୟନ କରେ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜନା କଷ୍ଟ ଭୋଗ ନ କରି। ଦୁଇଜଣ ସଉଭାଗ୍ୟ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଅମୃତତାକୁ ଏକାଠି ଆଣ, ବିବାହରେ ଯେପରି ଲୋକ କହନ୍ତି; ପ୍ରାର୍ଥନାର ମହାପ୍ରଭୁ, ଜନା ପାଇଁ ପତିକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କର, ଚମତ୍କାରି ସାଥୀ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ରୁହ, ଅନ୍ୟ କୋଉଠି ଯିଅ ନାହିଁ; ଏହି ଗାଉଁ ନିଜ ଉତ୍ପତିରେ ବଢ଼; ସୂର୍ୟାର ଯାହା ଶୁଭ, ସୋମାର ଦୀପ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମେ ପ୍ରତି ମନ ଦେଉନ୍ତୁ। ଏହି ଗାଉଁ ଉତ୍ପତି ସହ ଏକାଠି ପ୍ରବେଶ କରୁ, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଅଂଶ କମାନ୍ତୁ ନାହିଁ; ପୁଷଣ ଓ ସମସ୍ତ ମାରୁତ, ଧାତୃ ଓ ସବିତୃ ସେଉଁଠି ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ସିଧା ଓ ସତ୍ୟ କର, ଯାହାରେ ମିତ୍ରମାନେ ଆମକୁ ଚୟନ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି; ଭଗ, ଆର୍ୟମନ ଓ ଧାତୃ ଏକାଠି ଦୀପ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ଜୁଆ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାନରେ ଯେଉଁ ଦୀପ୍ତି ଅଛି, ଗାଉଁ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଦୀପ୍ତି ଅଛି, ଅଶ୍ୱିନ୍ସ, ଏହି ଦୀପ୍ତିରେ ଜନାକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମହା ନିର୍ମଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଆଘାତ ପାଇଥିଲେ, ଅଶ୍ୱିନ୍ସ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପାନରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜୁଆ ଅନୁପତ୍ତି ହେଲା, ଏହି ଦୀପ୍ତିରେ ଜନାକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯେଉଁ ବିନା ଇନ୍ଧନ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ଯେଉଁକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବଳିରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଜଳର ଶିଶୁ, ମଧୁର ଜଳ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଗ୍ରାସ୍ପ, ଯାହା ଦେହକୁ ଅପବିତ୍ର କରେ, ମୁଁ ଜଳରେ ଧୁଇ ଦେଉଛି; ଯାହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଚମକୁଛି, ମୁଁ ଉପରକୁ ଉଠାଉଛି। ପୁରୋହିତମାନେ ଜନା ପାଇଁ ସ୍ନାନ ଜଳ ଆଣନ୍ତୁ, ଜଳ ବନ୍ଧ୍ୟତା ଦୂର କରନ୍ତୁ; ପୁଷଣ ଆର୍ୟମନଙ୍କ ଅଗ୍ନିକୁ ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତୁ, ଶ୍ୱଶୁର ଓ ଦେବର ଜନାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ ହେଉ, ଜଳ ଶୁଭ ହେଉ, ଏକତ୍ୱ ଶୁଭ ହେଉ, ଯୋକ ମୃଦୁ ହେଉ; ଶତ ପବିତ୍ରତା ଥିବା ଜଳ ଶୁଭ ହେଉ, ପତିଙ୍କ ଦେହକୁ ସମନ୍ୱୟରେ ସ୍ପର୍ଶ କର। ଆକାଶରେ ରଥ, ଆକାଶରେ ଅକ୍ଷ, ଆକାଶରେ ଯୋକ, ଶତଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର; ତୁମେ ସୂର୍ୟାର ଚର୍ମକୁ ନିର୍ମଳ କରିଥିଲେ। ଆଶା ଭରା ମନ ରଖ, ତାଙ୍କର ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଅବିରତି ଚାହିଁ, ପତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କର, ଅମୃତତା ପାଇଁ ଆମ ସହ ଏକତ୍ୱ କର। ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ଯେପରି ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାସନ ଦେଇଛି, ତୁମେ ତୁମର ପତିଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶାସନ ହେଉ। ପତିଙ୍କର ପିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାସନ ହେଉ, ଦେବରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାସନ ହେଉ; ଜା ମାନେ, ଶାସନ ହେଉ, ଶ୍ୱଶୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାସନ ହେଉ। ଯେମାନେ କଟିଲେ ନାହିଁ, ଭାଗ କଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ଚାରିପାଖ ଦିଲେ—ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ତୁମେ ଜୀବନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧ। ଜନାକୁ ଜୀବନ ନେଇ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ଲୋକ କାନ୍ଦନ୍ତି, ଦୀର୍ଘ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ପୁରୁଷମାନେ ଚମକୁଛନ୍ତି; ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଯାହା ପ୍ରୀତିଦାୟକ, ଏହା ପତିମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ—ମୁଁ ଜନାକୁ ଆଲିଂଗନ କରିଛି। ତୁମର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଭୂମିର ଆଙ୍କୁରରେ ଦୃଢ଼ ପଥର ରଖିଛି; ଏହା ଉପରେ ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ହେଉ, ସବିତାର ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଏହି ଭୂମିର ଦକ୍ଷିଣ ହାତ ନେଇଥିଲେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମର ହାତ ନେଉଛି; ଭୟ କରି ନାହିଁ—ମୋ ସହ ରୁହ, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ସହ। ଦେବତା ସବିତାର ତୁମର ହାତ ନେଉ, ରାଜା ସୋମା ତୁମେ ଫଳଦାୟକ କରନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜାଣିବା, ଜନାକୁ ପତି ପାଇଁ ଶୁଭ କରନ୍ତୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମର ହାତ ନେଉଛି, ଯେପରି ମୋ ସହ, ପତି ଭାବେ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧ ହେଉ; ଭଗ, ଆର୍ୟମନ, ସବିତାର, ପୁରନ୍ଧି, ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଗୃହସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଭଗ ତୁମର ହାତ ନେଇଛି, ସବିତାର ତୁମର ହାତ ନେଇଛି; ତୁମେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜନା, ମୁଁ ତୁମର ଗୃହପତି। ଏହି ନାରୀ ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ବୃହସ୍ପତି ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଦିଅ; ମୋ ସହ, ପତି ଭାବେ, ସନ୍ତାନ ଦେଇ, ଶତ ଶରତ ଏକାଠି ରୁହ। ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ଶୁଭ ପୋଷାକ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ସବିତାର ଓ ଭଗ ଏହି ନାରୀକୁ ସନ୍ତାନ ସହ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧାନ୍ତୁ, ସୂର୍ୟା ଭଳି। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଦିବା-ପୃଥିବୀ, ମାତରିଶ୍ୱନ, ମିତ୍ର ଓ ଵରୁଣ, ଭଗ, ଅଶ୍ୱିନ୍ସ, ବୃହସ୍ପତି, ମାରୁତ, ବ୍ରହ୍ମା, ସୋମା—ସମସ୍ତେ ଏହି ନାରୀକୁ ସନ୍ତାନରେ ବଢ଼ାନ୍ତୁ। ବୃହସ୍ପତି ପ୍ରଥମେ ସୂର୍ୟାର ମୁଣ୍ଡରେ ଚୁଲ ଉପକ୍ରମ କରିଥିଲେ; ଅଶ୍ୱିନ୍ସ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ନାରୀକୁ ପତି ପାଇଁ ଶୁଭ କରି ଶୂଭା କରିଛି।