ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ମହାନ୍, ତୁମର ମହାନତା ବିଶ୍ୱରେ ସବୁଠୁ ବଡ଼। ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ଏତେ ମହାନ୍ ଯେ, ତୁମର ମହାନତା ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ଅପରିମିତ। ତୁମେ ଆକାଶରେ ଚମକୁଛ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଚମକୁଛ, ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଭୂମିରେ ଚମକୁଛ, ଜଳରେ ଚମକୁଛ। ଦୁଇ ମହାସାଗରକୁ ତୁମର ପ୍ରଭା ଭରିଦେଇଛ। ମହାବଳୀ, ଆଲୋକର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ତୁମେ ଦେବତା। ଦୂରରୁ ଆସି, ପଥରେ ଚଳି, ଏହି ଶୀଘ୍ର, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭଳି; ବିଷ୍ଣୁ, ଅନେକ ଦୃଷ୍ଟିର ସ୍ୱାମୀ, ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼, ସମସ୍ତ ଚଳିଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ତାଙ୍କର ପତାକା ସହିତ ସହିଯାନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରଭାଶାଳୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚମକୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭଳି, ଆକାଶ, ଭୂମି ଏବଂ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦିନ ଏବଂ ରାତିରେ ଆବୃତ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ବୀରତାର କାର୍ଯ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରିଥାଏ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଚମକୁଥିବା, ତାଙ୍କର ଆକୃତିକୁ ଆବୃତ କରି, ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ, ତିନି ଧାରା ଉତ୍ସର୍ଜନ କରିଥାଏ। ପ୍ରଭାଶାଳୀ, ପକ୍ଷୀ ଭଳି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଅନୁସୂଚିତ କରିଥାଏ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପତାକା ଅଦ୍ଭୁତ, ମୁହଁ, ଦିଗରେ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକୁଥିବା। ଦିନର ନିର୍ମାତା, ଚମକରେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଏବଂ ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରିଥାଏ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଉଦୟ ହେଲା ମୁହଁ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ଷୁ; ତୁମେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆକାଶ, ଭୂମି ଏବଂ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ପୂରିଦେଲା, ଚଳିଥିବା ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଥିବା ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ତୁମେ। ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛୁ, ସବିତା, ଉଚ୍ଚ ଉଡୁଥିବା, ରକ୍ତିମ, ଚମକୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭଳି, ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା, ଯାହାକୁ ଅଫଳ ନହେବା ଆଲୋକ ଭାବେ କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ତିନିଜଣ ଦେବତା ଖୋଜିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶର ଶିଖରରେ ଦୌଡ଼ିବା, ଚମକୁଥିବା ପକ୍ଷୀ, ଅଦିତିର ପୁତ୍ର, ଆମେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ତୁମର ଶରଣ ନେଉଛୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଆନ୍ତୁ, ଆମେ ନଷ୍ଟ ହେବା ନାହିଁ, ତୁମର କୃପାରେ ରୁହୁ। ହଜାର ଦିନ, ଶୀଘ୍ର ହଂସର ପକ୍ଷ, ଆକାଶକୁ ଉଡୁଥିବା; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖି, ସେ ଆଗକୁ ଯାଉଛି। ରକ୍ତିମ ଏହି ଦେବତା କାଳ ହେଲେ, ଆଦିରେ ପ୍ରଜାପତି ହେଲେ; ବିଦି ପୂଜାର ମୁଁହ ହେଲେ, ଗୀତକୁ ବହି ଚାଲିଲେ। ଏହି ଲାଲ ଦେବତା ବିଶ୍ୱ ହେଲେ, ଆକାଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଏବଂ ସାଗର ଉପରେ ଚଳିଥାଏ। ଏହି ଲାଲ ଦେବତା ଦିଗବାପୀ, ଆକାଶର ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚଳି, ଆକାଶ, ସାଗର, ଭୂମି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ। ଉଦୟ ହେଉଥିବା, ଚମକୁଥିବା, ମହାନ୍, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦୁଇ ଆକୃତି ତିଆରି କରିଥାଏ; ଅଦ୍ଭୁତ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳି, ଯେତେ ଜଗତ ଅଛି ସେତେ ଉପରେ ଚମକୁଥାଏ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକ୍ରମିତ, ଘେରାଯାଇଛି; ମହିଷ, ଦିନ ଏବଂ ରାତି ଦ୍ୱାରା ମାପାଯାଏ। ଆମେ ପଛୁଆ ହେବା ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯିଏ ଦିଗରେ ବସିଛନ୍ତି, ପଥକୁ ଜାଣନ୍ତି। ମହିଷ, ଭୂମିର ସନ୍ତାନ, ପଛୁଆ ହେବା ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରିଛି। ସମସ୍ତକୁ ଦେଖି, ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ରଖି, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ—ସେ ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ମହାନତା ଭୂମି ଏବଂ ସାଗରକୁ ଆବୃତ କରି, ପ୍ରଭାରେ ଚମକୁଛି, ଆକାଶ ଏବଂ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଆବୃତ କରିଛି। ସମସ୍ତକୁ ଦେଖି, ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ରଖି, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ—ସେ ଆମ ଉଚ୍ଚାରଣକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗିଯାଇଛି, ପ୍ରକାଶ ଦେଇ, ପ୍ରଭାତକୁ ଗାଈ ଭଳି ଏକାଉଛି। ଶୀଘ୍ରମାନେ ଉଠି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛନ୍ତି; କିରଣମାନେ ଆକାଶର ଶିଖରରେ ଝରିଛନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଆକାଶ ଏବଂ ଭୂମି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି, ଯିଏ ବିଶ୍ୱକୁ ତିଆରି କରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିଛି; ଯିଏ ଛଅ ଦିଗ ଏବଂ ଉଡୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆପଣାରେ ରଖିଛି—ସେ ଦେବତା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏହି ଅପରାଧ, ଯିଏ ଏପରି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ଯିଏ ଦିନ ଅନୁସାରେ ପବନ ଦେଇଥାଏ, ଯିଏ ସାଗରକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ—ସେ ଦେବତା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏହି ଅପରାଧ। ରୋହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଘାତକର ବନ୍ଧନକୁ ଦୂର କର, ମୁକ୍ତ କର। ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥାଏ, ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଯାହାରୁ ଜୀବନ ପାଇଥାଏ—ସେ ଦେବତା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏହି ଅପରାଧ। ରୋହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଘାତକର ବନ୍ଧନକୁ ଦୂର କର, ମୁକ୍ତ କର। ଯିଏ ଆକାଶ ଏବଂ ଭୂମିକୁ ଶ୍ୱାସ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥାଏ, ଯିଏ ସାଗରର ଗଭୀରକୁ ଶ୍ୱାସ ଦେଇ ପୂରିଥାଏ—ସେ ଦେବତା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏହି ଅପରାଧ। ରୋହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଘାତକର ବନ୍ଧନକୁ ଦୂର କର, ମୁକ୍ତ କର। ଯିଏ ଯେଉଁଠି ବିରାଜ୍, ପରମେଷ୍ଠିନ୍, ପ୍ରଜାପତି, ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନର, ପଙ୍କ୍ତି ସହିତ ସ୍ଥିତ; ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଆଲୋକ ନେଇଥାଏ—ସେ ଦେବତା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏହି ଅପରାଧ। ରୋହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଘାତକର ବନ୍ଧନକୁ ଦୂର କର, ମୁକ୍ତ କର। ଯିଏ ଛଅ ଚଉଁ ଦିଗ, ପାଞ୍ଚ ଦିଗ, ଚାରି ଜଳ, ତିନି ଶବ୍ଦ ଯଜ୍ଞ; ରୁଷ୍ଟ ହେଇ ଆକାଶ ଏବଂ ଭୂମି ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଥିଲେ—ସେ ଦେବତା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏହି ଅପରାଧ। ରୋହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଘାତକର ବନ୍ଧନକୁ ଦୂର କର, ମୁକ୍ତ କର। ଯିଏ ଖାଦ୍ୟର ଭୋଜକ, ଖାଦ୍ୟର ନାୟକ, ବାଣୀର ନାୟକ, ଯିଏ ଅଛି, ଯିଏ ହେବେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ନାୟକ—ସେ ଦେବତା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏହି ଅପରାଧ। ରୋହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଘାତକର ବନ୍ଧନକୁ ଦୂର କର, ମୁକ୍ତ କର। ଯିଏ ତିରିଶ ଅଂଶରେ ତିରିଶ ଦିନ ଦ୍ୱାରା ତେରୋ ମାସ ମାପିଥାଏ—ସେ ଦେବତା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏହି ଅପରାଧ। ରୋହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଘାତକର ବନ୍ଧନକୁ ଦୂର କର, ମୁକ୍ତ କର। କଳା ଚଳିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀମାନେ, ଜଳରେ ଆବୃତ, ଆକାଶକୁ ଉଡି, ସତ୍ୟର ଆସନରୁ ଫେରିଛନ୍ତି—ସେ ଦେବତା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏହି ଅପରାଧ। ରୋହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଘାତକର ବନ୍ଧନକୁ ଦୂର କର, ମୁକ୍ତ କର।