ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଦେବତା ଏକ ବିଶାଳ ପତାକା ନେଇ ଆସିଲେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ଆଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ। ଆକାଶର ଦେବୀୟ ପକ୍ଷୀ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏହି ଶୂର ବିର, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଉଦୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ବିସ୍ତାର କରି, ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ଦୁଇ ମହାସାଗର ଉପରେ ଆଲୋକ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବ୍ରୁତ କରନ୍ତି। ଦୁଇ ଦେବଶିଶୁ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମହାସାଗର ଚାରିପାଖରେ ଖେଳ କରନ୍ତି; ଏକ ଜଗତକୁ ଦେଖିଥାଏ, ଅନ୍ୟଟି ସୁନା ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଆକର୍ଷିତ। ଆକାଶରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତିନିଥର ବସିଥାଏ, ମାସ ଗଠନ କରିଥାଏ; ଏଭଳି ଚଳିଥାଏ, ଚମକୁଥାଏ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇ ଦିଗକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗୋଉଁ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ମାଆଙ୍କୁ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରେ; ଏହି ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣିଥିଲେ। ସାଗର ପରେ ଯାହା ନିର୍ମିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପଥ ବିଶାଳ, ଆଗୁଆ ଓ ପଛୁଆ ଦୁଇଟିକୁ ଆବ୍ରୁତ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ୟମରେ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହାରୁ ଫେରିବା ନାହିଁ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବତାମାନେ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ଆହାରକୁ ଅଟକାନ୍ତି ନାହିଁ। ଉପରକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଜାତବେଦସ୍ ଦେବତାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଇଥାଏ। ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡିଯିବା ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ରାତି ସହିତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଥାଏ। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଦେଖାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ପ୍ରଭା ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ତୀବ୍ର, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକର ନିର୍ମାତା; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶ କରୁଛ। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସଭା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଅନୁଷ୍ଠାନ, ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ଜଗତକୁ ଦେଖିବାକୁ ଦିଗବଦଳ କରୁଛ। ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖୁଛ; ଏହି ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବରୁଣ ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ବିଶାଳ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଦିନ ସହିତ ଆଲୋକ ନେଇ ଚଳିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଦେଖିଥାଏ। ଦେବୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସାତଟି ସବୁଜ ଘୋଡା ତୁମେ ଚାରିଯାଉଥିବା ରଥକୁ ଟାଣିଥାଏ, ତୀବ୍ର ପୁଛ ଥିବା, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା। ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥର ସାତଟି ତୀବ୍ର ମେଁଘା, ତାଙ୍କର ସଂତାନ, ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଯୋଗଦାନରେ ଏହାକୁ ଚାଳିଥାଏ। ଲାଲ ଏକ ତପସ୍ୱୀ ତପସ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇ ଆକାଶକୁ ଉଠିଲେ; ସେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଆବାର ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ହେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ହାତ ଓ ପକ୍ଷ ଫିଲାଇ, ଏକ ଦେବତା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥାଏ। ଏକ ପାଦରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇ ପାଦଅଳି ଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂର ଚଳିଥାଏ; ଦୁଇ ପାଦଅଳି ଠାରୁ ତିନି ପାଦଅଳି ପଛୁଆକୁ ଯାଏ; ଦୁଇ ପାଦଅଳି ଠାରୁ ଛଅ ପାଦଅଳି ଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂର ଚଳିଥାଏ; ଏକ ପାଦଅଳି ଥିବାମାନେ ନିଜ ଶରୀର ଗଠନ କରନ୍ତି। କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଏହି ପିତାମା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦୁଇ ଆକୃତି ତିଆରି କରନ୍ତି; ପତାକାରେ ସଜିତ, ଉଦୟ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଚମକୁଥାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ସମସ୍ତ ପଥକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ବିଶାଳ, ବଡ଼ ଆଦିତ୍ୟ, ବଡ଼; ତୁମର ବଡ଼ତା ବଡ଼, ଏହି ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ବଡ଼। ଆକାଶରେ, ମଧ୍ୟକାଶରେ, ପୃଥିବୀରେ, ଜଳରେ, ଦୁଇ ସାଗରକୁ ଆଲୋକରେ ଆବ୍ରୁତ କରି, ଦେବତା, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ୍ୟ, ଆଲୋକର ସ୍ୱାମୀ। ଦୂରରୁ ଆସି, ଦିଗରେ ଚଳିଥିବା, ତୀବ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀ; ବିଷ୍ଣୁ, ବହୁ ଦୃଷ୍ଟି ନେଇ, ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼, ସମସ୍ତ ଚଳିଥିବାକୁ ପତାକାରେ ଧରିଥାଏ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚମକୁଥିବା ପକ୍ଷ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଆବରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରିଥାଏ। ତୀବ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଆବରଣ କରି, ଅଗ୍ରହ୍ୟ, ଧାରା ଝରାଇଥାଏ; ଚମକୁଥିବା ପକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ନେତା, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଅନୁସୂଚିତ କରିଥାଏ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପତାକା ଅଦ୍ଭୁତ, ମୁହଁ, ଚମକୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗରେ ଉଦୟ ହୋଇଥାଏ; ଦିନର ନିର୍ମାତା, ଚମକରେ ଅତିକ୍ରମୀ, ଚମକୁଥିବା ଏହି ଦିନ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଥାଏ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ମୁହଁ ଉଦୟ ହୋଇଥାଏ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଥାଏ, ଚଳିଥିବା ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ହେଉଛ। ସବିତାର, ଉଚ୍ଚ ଉଡୁଥିବା ଲାଲ, ଚମକୁଥିବା ପକ୍ଷ, ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା, ତିନିଜଣେ ଯାହାକୁ ଅବିନାଶୀ ଆଲୋକ ବୋଲି କହନ୍ତି, ତାହାକୁ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ। ଆକାଶର ଶିଖରରେ ଦୌଡୁଥିବା, ଚମକୁଥିବା ପକ୍ଷ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଆମେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସୁଛୁ, ଭୟ ଭିତରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ପାର କର, ଆମେ ନଶ୍ୱାନ ହେବା ନାହିଁ, ଆମେ ତୁମର ଦୟାରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ହଜାର ଦିନ, ତୀବ୍ର ହଁସ ପକ୍ଷୀ ଆକାଶକୁ ଉଡୁଛି; ସେ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆସିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ଲାଲ ଏହି ଦିନ ହେଲେ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରଜାପତି; ଏହି ଲାଲ ହେଉଛି ଯଜ୍ଞର ମୁଁହ, ଗୀତର ଧାରକ। ଲାଲ ଏହି ଜଗତ ହେଲେ, ଆକାଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ଏହି ଲାଲ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ପୃଥିବୀ ଓ ସାଗର ଉପରେ ଚଳିଥାଏ। ଲାଲ ଏହି ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚଳିଛନ୍ତି; ସେ ସ୍ୱର୍ଗ, ସାଗର, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଉଦୟ ହୋଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବଡ଼, କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ, ଦୁଇ ଆକୃତି ତିଆରି କରନ୍ତି; ଅଦ୍ଭୁତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଚମକୁଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଛି, ଘେରାଯାଇଛି; ଦିନ ଓ ରାତିରେ ମାପିଥିବା ମହିଷ। ଆମେ, ପଛୁଆ ନ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯିଏ ଦିଗରେ ବସିଛି, ଯିଏ ପଥ ଜାଣିଛି।