ଏକ ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନର ଶୁଭ ଆରମ୍ଭରେ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲୁ—ଯେ ପଥରୁ ଆମେ ଭ୍ରମିତ ହେବା ନାହିଁ, ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ ଦୂର ହେବା ନାହିଁ, ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରହିବା ନାହିଁ। ଯିଏ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ତନ୍ତୁ ବିଛାଇଛି, ସେ ଅଂଶକୁ ଆମେ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ତାପରେ, ଦିନର ଆକାଶରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ପତାକା ଉଠି ଚମକି ଚାଲିଛି—ଏହି ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା, ମହାବ୍ରତୀ, ଦୟାଳୁ ଦେବତା। ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲୁ—ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ଜଣାଇଥିବା, ତାଙ୍କ ରଶ୍ମି ଚମକି ଦିଅ, ତେଜସ୍ବୀ, ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜାଗର କରିଥିବା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ନିୟମରେ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଉଛି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବିଭିନ୍ନ ଦିନଗୁଡିକୁ ଆଣିଛି। ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମର ମହାତ୍ମା ବଡ଼, ତୁମର କୀର୍ତି ବଡ଼, ତୁମେ ଏକା ଜନ୍ମ ହୋଇ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରିଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଏକାଠି ବହୁ ସାତଟି ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଚାଲିଥିବା, ଅତ୍ରି ତାଙ୍କୁ ଆକାଶକୁ ଆଣିଥିଲେ; ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମାର୍ଗରେ ଦେଖିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ କେହି କ୍ଷତି କରିବେ ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଶୁଭ ପଥରେ ଯାଉ, ଆକାଶ ଓ ଦିବ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ମାପି ଚାଲିଥିବା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ରଥରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ହେଉ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିତ ଘୋଡ଼ା ବହିଥିବା, ଏକ ଶତ ଅଥବା ସାତଟି ଘୋଡ଼ା ହେଉ, ବହୁ ହେଉ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଉତ୍ତମ ଓ ସୁସଂଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଚାଲିଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ୱଳ ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଏକ ଶତ, ସାତଟି, ବହୁ ଦିଅ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାତ ହରିତ ଘୋଡ଼ା ନିଜ ରଥକୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯୋଡ଼ିଛି, ସୁନା ଆକାରରେ ଚମକିଥିବା, ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ; ଉଜ୍ୱଳ ଦେବତା ଅନ୍ଧାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଆକାଶକୁ ଉଠିଛି। ଏକ ବଡ଼ ପତାକା ସହିତ ଦେବତା ଆସିଛନ୍ତି, ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରି, ଆଲୋକ ଦେଖିଛନ୍ତି; ଆକାଶର ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀ, ଅଦିତିପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠି, ତାଙ୍କ ରଶ୍ମି ବିସ୍ତାର କରି, ସମସ୍ତ ଆକାରକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ଦୁଇ ସାଗର ଉପରେ ଚମକି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ ଦେବତା ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ସାଗର ଚାରିପାଖରେ ଖେଳି, ଏକ ଜଗତକୁ ଦେଖେ, ଅନ୍ୟଟି ସୁନା ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଗତ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ତିନି ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ବସିଛି, ମାସ ନିର୍ମାଣ କରି, ସୁସ୍ଥିତ ଓ ଚମକିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଘୋଷଣା କରି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇ ମାତା ସହିତ ଛେଉଁ ଛାଣ୍ଡିଥିବା ଛେଉଁ ପରି ସହିଁ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାଗର ପରେ ଯାହା ନିର୍ମିତ, ତାହାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ; ତାଙ୍କ ପଥ ବିଶାଳ, ପ୍ରସାରିତ, ପୂର୍ବ ଓ ପରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଉଦ୍ୟମରେ ତାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯାହାରୁ ଫେରିବା ନାହିଁ; ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅମୃତର ଆହାର ରୋକି ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରଶ୍ମି ଉପରକୁ ବହି ନେଇଯାଉଛି, ଜାତବେଦାସ୍, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ। ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଯିବା ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଶ୍ମି ରାତି ସହିତ ଚାଲିଯାଉଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେଖୁଥିବା। ତାଙ୍କ ରଶ୍ମି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ତେଜ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକିଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଚମକିଥିବା। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏକତ୍ରୀକରଣକୁ ଦେଖ, ମନୁଷ୍ୟ ଆସନ୍ତିକୁ ଦେଖ, ଚମକିଥିବା ଜଗତକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଘୁଞ୍ଚିଥିବା। ତୁମର ତେଜସ୍ୱୀ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଦେଖ, ବରୁଣ ତୁମେ ଦେଖୁଥିବା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ଆଲୋକ ସହିତ ଦିନ ଭରି ଚଳି, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଦେଖ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସାତ ହରିତ ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କ ରଥକୁ ବହିଥିବା, ତେଜସ୍ୱୀ ମୁଣ୍ଡ, ସମସ୍ତ ଦେଖୁଥିବା। ସୂର୍ଯ୍ୟର ସାତ ଶୀଘ୍ର ମାର୍ସ, ରଥର ସନ୍ତାନ, ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି; ଏହି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଯାତ୍ରା କରେ। ଏକ ଲାଲ ଦେବତା, ତପସ୍ୱୀ ତପସ୍ୟାରେ ଆକାଶକୁ ଉଠି, ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ହେଉ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଚଳି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ହାତ, ପକ୍ଷ, ଦୁଇ ହାତ ସହିତ ଏକ ଦେବତା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ଏକ ପାଦ ସହିତ ଦୁଇ ପାଦ ଠାରୁ ଅଧିକ ଚଳି, ଦୁଇ ପାଦ ଠାରୁ ତିନି ପାଦ ପଛକୁ ଯାଉ, ଦୁଇ ପାଦ ଠାରୁ ଛଅ ପାଦ ଠାରୁ ଅଧିକ ଚଳି, ଏକ ପାଦ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଗଠନ କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ, ଅଗ୍ରଗାମୀ, ରଙ୍ଗିନ ଦେବତା ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇ, ଦୁଇ ଆକାର ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ପତାକା ସହିତ ଉଠି, ସମସ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗ ଉଜାଗର କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ବଡ଼, ବଡ଼ ତୁମର ମହାତ୍ମା, ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ବଡ଼। ତୁମେ ଆକାଶରେ ଚମକ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଚମକ, ପକ୍ଷୀ ଭଳି ପୃଥିବୀରେ ଚମକ, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଚମକ; ଦୁଇ ସାଗରକୁ ତୁମ ତେଜରେ ଆବୃତ କର, ଦେବତା, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ୍ଣ, ଆଲୋକର ନାୟକ। ଦୂରରୁ ଆସି, ପଥରେ ଚଳି, ଶୀଘ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ; ବିଷ୍ଣୁ, ବହୁ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଶକ୍ତିରେ ସ୍ଥିତ, ପତାକା ସହିତ ସମସ୍ତ ଚଳନ କୁ ସହିଁ। ଚମକିଥିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ୱଳ ପକ୍ଷ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଉଜାଗର କରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦିନ ଓ ରାତି ସହିତ ଆବୃତ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନାୟକତ୍ୱ କାର୍ଯ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଚମକିଥିବା, ନିଜ ଆକାରକୁ ଆବୃତ କରି, ଅଗ୍ରହଣୀୟ, ଧାରା ପ୍ରବାହ କରେ; ଉଜ୍ୱଳ, ପକ୍ଷୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉତ୍ପାଦନ କରି, ଏହି ଦିଗକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପତାକା ଅଦ୍ଭୁତ, ମୁହଁ, ଚମକିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗରେ ଉଠିଛି; ଦିନର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅତି ଚମକିଥିବା, ଉଜ୍ୱଳ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧାର ଓ ଅପଶ୍ରୟକୁ ଦୂର କରେ।