ଏକ ସମୟର କଥା, ବାଣୀର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦୟାକରି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅନୁରୋଧ କଲୁ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଯେଣିଁ ଆନନ୍ଦମୟ ମନ ଓ ଚିନ୍ତା ପାଇପାରିବା, ଗୋଶାଳାରେ ଗାୟ ଓ ଗର୍ଭରେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ। ଆମ ପ୍ରାଣ ଆମ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ରହୁ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ତୁମକୁ ଅଖଣ୍ଡ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ତେଜସ୍ୱିତାରେ ଆବୃତ କରୁ।" ଦେବସ୍ତୁତ ସବିତା ତୁମକୁ ଚାରିପାଖରେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ତେଜସ୍ୱିତା ଦେଇଛନ୍ତି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ତୁମକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତା ଦୂରେଇଯାଉ, ଏଠାରେ ଶୁଭ ବାଣୀରେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଉ। ଏହି ଲାଲ ଦେବତା, ଯେଉଁଠି ଚିହ୍ନିତ ଗାୟ ରଥକୁ ଟାଣି ନେଇଯାଉଛି, ସେ ତେଜସ୍ୱୀ ଭାବେ ଯାତ୍ରା କରୁଛନ୍ତି, ଜଳକୁ ପଛୁଆଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ରୋହିଣୀ, ଲାଲ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ବଡ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଜିତିପାରିବା, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଜୟ କରିପାରିବା। ଏହି ହେଉଛି ରୋହିଣୀଙ୍କ ସିଂହାସନ, ଲାଲ ଦେବତାଙ୍କ ପଥ, ଯେଉଁଠି ଚିହ୍ନିତ ଗାୟ ଯାତ୍ରା କରେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାନ୍ତି, ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଝଣ୍ଡା ଉଠାଇ, ଅମୃତ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ରଥକୁ ସଦା ଟାଣିନେଇଯାନ୍ତି। ଲାଲ ଦେବତା, ଚିହ୍ନିତ ଗାୟ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା ଭାବେ ଘୃତ ନେଇ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଲାଲ ଦେବତା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସିଂହ ଥିବା ବୃଷ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଆଧାର କରି ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ଲାଲ ଦେବତା ମହା ସାଗରରୁ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଇଛନ୍ତି, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଉଦିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ଘୃତବହା ଗାୟକୁ ମାପନ୍ତୁ, ଯାହା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର। ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ, ସୁରକ୍ଷା ହେଉ, ଅଗ୍ନି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ, ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେଇଯାନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି ଜଳାଯାଉଛନ୍ତି, ଇଂଧନ ଦ୍ୱାରା, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଉନ୍ନତ ହେଉଛନ୍ତି, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରୁଥିବା, ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ, ବିରୋଧୀମାନେ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ସେମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ ହନ୍ତୁ, ମୋ ବିପକ୍ଷୀମାନେ ଦହନ କରନ୍ତୁ। ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଆମେ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦହିଦେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ତଳକୁ ଚାଲିଥିବାମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କର, ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ସହିତ ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେଇଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ତଳେ ଦବାଇଦିଅ; ଯେଉଁମାନେ ଆମ ନିଜ ମାନ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ, ବୃହସ୍ପତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତଳେ ଦବାଇଦିଅ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଉ। ହେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉଠିଯାଅ ଓ ମୋ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କର। ପାଥର ଦ୍ୱାରା ହନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଯାଆନ୍ତୁ। ବଛୁଡ଼ା, ତେଜସ୍ୱୀ, ଚିନ୍ତାମଧ୍ୟରେ ବୃଷ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୃଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଚଢ଼ିଛି। ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ବଛୁଡ଼ାକୁ ପୂଜା କରାଯାଉଛି; ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ପାଳନ କରାଯାଉଛି। ଆକାଶକୁ ଚଢ଼, ପୃଥିବୀକୁ ଚଢ଼, ରାଜ୍ୟକୁ ଚଢ଼, ଧନକୁ ଚଢ଼। ସନ୍ତାନକୁ ଚଢ଼, ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଚଢ଼; ତୁମ ଦେହକୁ ଲାଲ ଦେବତା ସହିତ ସ୍ପର୍ଶ କର। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ରାଜ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି; ସେମାନେ ସହିତ ରୋହିତା ସମ୍ମତିରେ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତୁ। ତୁମକୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପିତ ହୁଏ; ତୁମ ପଥରେ ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମକୁ ବହିନେଇଯାନ୍ତି। ତୁମେ ସାଗର ଓ ମହାସାଗରକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର। ରୋହିତା ଉପରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ଧନର ଜୟ, ପଶୁର ଜୟ, ସମ୍ମିଳନର ଜୟ ନିର୍ମିତ। ତାଙ୍କ ପ୍ରସୂତି ହଜାର ଓ ସାତ; ତୁମ ନାଭି ଏହି ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅଛି। ତୁମେ ତେଜସ୍ୱୀତା ସହିତ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତକୁ ଯାଉଛ, ପଶୁମାନେ ଓ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତେଜସ୍ୱୀ। ମୁଁ ମାତୃଭୂମି ଆଦିତିର ଅଂକରେ ସାବିତ୍ରୀ ପରି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଗୌରବମୟ ହେବାକୁ ଚାହେଁ। ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ଏଠାରେ ସବୁ ଜାଣ; ସମ୍ମିଳନ ଦେଖ। ଏଠାରୁ ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଜ୍ଞାମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକାଶରେ ଦେଖନ୍ତି। ଦେବତା ଭାବରେ ତୁମେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର, ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଚଳିତ। ସେମାନେ ସେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାନ୍ତି; ପାରେ ଥିବା ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି। ଗାୟ ବଛୁଡ଼ାକୁ ନେଇ ଏକ ପାଦ ଉପରେ, ଏକ ପାଦ ତଳେ ଦାଉଁଥିଲେ। ସେ ହଳଦିଆ ଗାୟ ଅଂଶରେ ଦୂରେଇଗଲେ; ଯେଉଁଠି ସେ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଏହି ଝୁଣ୍ଡରେ ନୁହେଁ। ସେ ଏକ ପାଦି, ଦୁଇ ପାଦି, ଚାରି ପାଦି, ଆଠ ପାଦି, ନଅ ପାଦି ହେଲେ। ଏହି ଭୂମିର ହଜାର ଅକ୍ଷରୀ ଶ୍ରେଣୀ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଅମୃତ ହୋଇ, ତୁମେ ଆକାଶକୁ ଚଢ଼ିଛ; ମୋର ବାଣୀ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଛି। ତୁମକୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପିତ ହୁଏ; ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମକୁ ତୁମ ପଥରେ ବହିନେଇଯାନ୍ତି। ଅମୃତ ଜାଣେ କେଉଁଠି ଆକାଶରେ ତୁମର ପଦକ୍ରମ, କେଉଁଠି ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ତୁମର ସିଂହାସନ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଦେଖେ, ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖେ, ଜଳକୁ ଦେଖେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଏକ ଚକ୍ଷୁ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆରୋହଣ କରିଛି। ବିସ୍ତୃତ ଆବାରଣ ରଖାଗଲା, ବେଦିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା। ସେଠି ଅଗ୍ନି, ହିମ ଓ ତୁଷାର, ଏବଂ ରୋହିତାକୁ ରଖିଲେ। ହିମ ଓ ତୁଷାର ରଖି, ପାଳିଗୁଡ଼ିକୁ ପାହାଡ଼ ପରି କରି, ଅଗ୍ନି ଘୃତ ଓ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ଜଳାଯାଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ରୋହିତାର ଆଲୋକ ଜାଣନ୍ତି। ରୋହିତାର ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଜଳାଯାଉଛି, ଆଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ। ତାଙ୍କୁ ହିମ, ତୁଷାର, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି। ଅଗ୍ନି ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଏକାତ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ; ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଜଳାଯାଇ, ରୋହିତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ପୂଜିତ।