ଏହି କଥା ଆଥର୍ବବେଦର ଗଭୀର ଓ ଭୟାନକ ଚିତ୍ରଣ। ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଗୋଧନୀ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗାୟ ଭାବେ ପ୍ରତିକାଶିତ ହୋଇଛି, ଯାହାର ମୁଖ ଦୁଷ୍ଟ ବିଷରେ ଭରିଥିବା, ଏବଂ ତାହା ଏକ ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ ତିଆରି କରେ, ଯାହା ନଦୀ ତଟର ଘାସରେ ମୁଡ଼ି ରହିଛି। ସମସ୍ତ ଭୟ, ଦୁଃଖ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ତାହାର ଭିତରେ ଅଛି। ସମସ୍ତ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ, ନରହତ୍ୟା ଓ ପାପ ଏହି ଗାୟ ମଧ୍ୟରେ ସଞ୍ଚିତ ଅଛି। ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଦେବତା ଭକ୍ଷକ ତାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ତାକୁ ଯମ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦିଏ। ଏହି ଗାୟ ଶତ ଘାଉର ଦାଗ ହେବା ସହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତାଙ୍କ ଭୂମି ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ। ଏହି କାରଣରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାୟକୁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ କଦାପି ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏଠି, ବଜ୍ର ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିବା, ବୈଶ୍ୱାନର ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛି। ଏକ ଅସ୍ତ୍ର, ଗୋଧନୀର ଖୁରକୁ ଖୋଦି ଉଠି, ମହାଦେବଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର କମ୍ପିତ ହେଉଛି, ମୁଣ୍ଡ ମାନି କାଟିବା ପାଇଁ ଧାର ହେଉଛି। ମୃତ୍ୟୁ ଦେବତା, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସହିତ, ଗୋଧନୀର ପୁଛ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରୁଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜୟୀ ଶକ୍ତି, କାନକୁ ଏଡ଼ାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜ ରୋଗ ଓ ମୂତ୍ରକୁ ଏଡ଼ାଇ ଯାଉଛି। ଦାଗ ଦୁଧ ଦେଉଛି, ମୁଣ୍ଡ କାଟିବା ପାପ ଦୁଧ ଭଳି ବହିଯାଉଛି। ଆସନ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଅପେକା ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଛି। ତୀର ମୁଖ ଉପରେ ଚାପି ଆଦେଶ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଉଛି। ବିଷ ଝଡ଼ି ପଡ଼ି, ଅନ୍ଧକାର ଚାପିଯାଉଛି। ଶ୍ୱାସକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତାଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗାୟକୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଦିଏ। ଶତ୍ରୁତା ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇ, ନାତି ଠାରୁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ବଣ୍ଟିଯାଏ। ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନିଷ୍କାସିତ ହେଉଛି, ବୃଦ୍ଧି ଚାଲିଯାଏ। ପାପ ରଖାଯାଏ, କଠୋରତା ନିହତ ହୁଏ। ବିଷ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ଜ୍ୱର ତଳେ ପଡ଼ିଯାଏ। ଅପକାର, ବିନାଶ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ଵପ୍ନ ପକ୍କା ହୁଏ। ପୃଥିବୀ ମୂଳ ଠାରୁ ଉପଡ଼ି ଦିଆଯାଏ। ଅଚେତନ ଓ ଗନ୍ଧ ହରାଇ ଦିଆଯାଏ, ବିଷାକ୍ତ ସାପକୁ ଉଠାଯାଏ। ହାନି ଓ ପରାଜୟ ଦୂରେ ନେଇଯାଯାଏ। ଶର୍ବ କ୍ରୁଧିତ ହୋଇ, ମାଂସକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦିଏ। ନିଋତି, ଭକ୍ଷକ ଭାବରେ, ଭକ୍ଷଣ କରେ ଓ ନିଜେ ଭକ୍ଷିତ ହୁଏ। ସେ, ଯେଉଁଠି ଭକ୍ଷଣ କରେ, ସେଠି ଲୋକମାନେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ, ଏଠାରୁ ଓ ସେଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ହତ୍ୟା ମାୟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ମେନିରାଙ୍କ ଆଦେଶ ତାକୁ ବଂଧି ଦିଏ। ସେ ନିଜ ସ୍ୱଜନ ଠାରୁ ବିଞ୍ଚିତ ଓ ତ୍ୟାଗିତ ହୁଏ। ଅଗ୍ନି ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀକୁ ଭକ୍ଷଣ କରେ। ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ, ସନ୍ଧି ଓ ମୂଳକୁ କାଟି ଦିଏ। ପିତୃବନ୍ଧୁ କୁ ଛେଦ କରେ, ମାତୃବନ୍ଧୁକୁ ଦୂରେ ହଟାଏ। ସେ ସମସ୍ତ ବିବାହ ଓ ନାତି-ଆତ୍ମୀୟତାକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ, ଯଦି କ୍ଷତ୍ରିୟ ତାକୁ ପୁଣି ଫେରାଇ ଦିଏନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ସେ ନିଜ ଘର ହରାଇ, ସ୍ୱଜନ ବିହୀନ, ସନ୍ତାନ ହୀନ ଓ ଆଶ୍ରୟ ହୀନ ହୁଏ, ଦୁର୍ବଳ ଓ ନିରାଶ୍ରୟ ହୁଏ। ଯେଉଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଠାରୁ ଗାୟ ନେଇଯାଏ, ସେ ଏହି ଦୁଃଖର ଅନୁଭବ କରେ। ଶୀଘ୍ର, ତାଙ୍କର ହତ୍ୟା ସମୟରେ ଗୃଧ୍ରମାନେ ତାକୁ ମୃତଦେହ କରିଦିଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଦାହ ସମୟରେ କେଶିନୀ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ମୃତଦେହ ଉପରେ ହାତ ମାରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ନିବାସରେ ଶୀଘ୍ର ନିଆଳମାନେ ତାକୁ ମୃତଦେହ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ କ’ଣ ଘଟିଥିଲା, ଏହି କି, ସେଇ କି। ଅନ୍ତେ, ଛିନ୍ଦ, ଛିନ୍ଦ, ଛିନ୍ଦ, ଧ୍ୱଂସ କର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ କର—ଏହି ଆଦେଶ ଦିଆଯାଏ। ଏଭଳି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖର ଚିହ୍ନ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଯାହା ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୟାନକ ଓ ନଶ୍ୱ।