ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିଗୁଡ଼ିକର ଅନୁସାରେ ଗାଏ ଏହି ଜଗତରେ ବଡ଼ ଦୟାଳୁ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଏକ ହବି ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି; ଗାଏ ତାଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେଇଥାଏ। ଯମର ରାଜ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଗାଏ ଏହି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ; ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନରକ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଗାଏକୁ ଦୂର କରାଯାଏ, ସେ ତାଙ୍କ ମାଲିକ ପାଇଁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଘୁଡ଼ିଉଛି; ସେ ଭାବେ, "ଯିଏ ମୋତେ ଦୂର କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ଫାଦରେ ଆବଦ୍ଧ ହେଉ।" ଯେଉଁମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ଗାଏକୁ ଦୂର କରିବା, ତାଙ୍କୁ ମାରିବା କିମ୍ବା ରନ୍ଧିବା, ତାଙ୍କୁ ବୃହସ୍ପତି ନିଜର ପୁଅ ଓ ପୌତ୍ରଙ୍କୁ ଚାହିଁ ପାରିବେ। ଗାଏର ଉଷ୍ଣତା ବଡ଼; କ୍ଷୀର ଦେଉଥିବା ଗାଏ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉଷ୍ଣତା ରହିଛି; ଏହିପରି ମାଲିକଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଏରୁ ବିଷ ଦୁହି ନେଉଥାନ୍ତି। ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ଗାଏ ସେଥିରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଅର୍ପିତ ହୁଏ, ଗାଏ ପାଇଁ ଏହି ଅତି ପ୍ରିୟ। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଗାଏ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯଜ୍ଞରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ; ନାରଦ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ଏକ ଉଙ୍ଗୁଆ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଭାବିଲେ, "ଏହି ଗାଏ ଉପଭୋଗ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ କି ନୁହେଁ?" ନାରଦ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ଗାଏ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।" ତାପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା: "ନାରଦ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେ ଗାଏ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ତୁମେ କେତେ ଜାଣୁଛ?" ଏବଂ କେଉଁ ଗାଏ ଅବ୍ରାହ୍ମଣ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ? ଉଙ୍ଗୁଆ ଗାଏ ଓ ରଥଚାଳକର ଗାଏ—ଅବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହା ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦି ସେ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହେ। ନାରଦଙ୍କୁ ନମସ୍କାର—ଗାଏର ବିଧି ଜାଣିଥିବା; କେଉଁ ଗାଏ ଦେଇଲେ ବିନାଶ ହେବ? ଉଙ୍ଗୁଆ ଗାଏ ଓ ରଥଚାଳକର ଗାଏ—ଅବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହା ଖାଇଲେ ସମୃଦ୍ଧି ହାରାଇବେ। ତିନି ପ୍ରକାର ଗାଏ ଅଛି: ଉଙ୍ଗୁଆ ଗାଏ, ରଥଚାଳକର ଗାଏ, ଏବଂ ସାଧାରଣ ଗାଏ; ଏହି ଗାଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇବା ଉଚିତ, ତେଣୁ ପ୍ରଜାପତିର ଯଜ୍ଞରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବେ ନାହିଁ। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାହିଁଥିଲେ, ଏହି ଗାଏ ଦେବା ଉଚିତ; ଘରରେ ଯେଉଁ ଗାଏ ସବୁଠୁ ଭୟଙ୍କର, ସେଉଁଠି ଦେଇବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ ଧନ ଦେଇଥିବା ଗାଏକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ଆମକୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏହିପରି ସେ ହାରିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଭାଙ୍ଗିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଧନ ଦେଇଥିବା ଗାଏକୁ ନେଲେ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ ମଧ୍ୟ; ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ, ମୁଁ ପରବର୍ତ୍ତୀମାନଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଲି। ଯେଉଁମାନେ ଧନ ଦେଇଥିବା ଗାଏ ଦେବା ପାଇଁ ଚାଳାକି କଥା କହନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷ ଜାଳ ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧାରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଏ। ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି, "ଘୋଡ଼ାଳିର ଗାଏ ଦେଅନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଦୂର କର," ତାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଅଜ୍ଞାନରେ ଘେରି ରଖିଦେଏ। ଯେଉଁମାନେ ଧନ ଦେଇଥିବା ଗାଏକୁ ଚାଲିଥିବା କିମ୍ବା ନଚାଲିଥିବା, ରନ୍ଧିଥିବା କିମ୍ବା ନିଜେ ଖାଇଥିବା, ସେମାନେ ବିକୃତ ବିଧିରେ ଦେବତା, ପୁଜାରୀ, ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଲୋକରୁ ବାହାର କରିଦେନ୍ତି। ଗାଏ କଠିନ ପ୍ରୟାସ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ, ଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ। ସତ୍ୟରେ ଆବୃତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆବୃତ, ଶ୍ରୀରେ ଆବୃତ। ସ୍ୱ-ଶାସନରେ ଧାରିତ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଘେରା, ଦୀକ୍ଷାରେ ରକ୍ଷିତ, ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ଥାପିତ, ଏହି ଜଗତର ଆଧାର। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ପଥ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ନାୟକ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଏ ଦେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମଣର ଗାଏ ନେଇଥାଏ, ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଜୟ କରେ। କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଧର୍ମ, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥାଏ। ଏହିପରି ଶକ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ପ୍ରଭା, ଶକ୍ତି, ବାଣୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଶ୍ରୀ, ଧର୍ମ; ବ୍ରହ୍ମା, ଶାସନ, ରାଜ୍ୟ, ଜନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଯଶ, ଚମକ, ଧନ; ଜୀବନ, ଆକୃତି, ନାମ, କୀର୍ତ୍ତି, ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ଦୃଷ୍ଟି, ଶ୍ରବଣ; ଦୁଧ, ରୁଚି, ଖାଦ୍ୟ, ଯାହା ଖାଇଯାଏ, ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟତା, କାର୍ଯ୍ୟ, ଦାନ, ଉତ୍ସର୍ଗ, ଗାଏ—ଏହି ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମଣର ଗାଏ ନେଇଥାଏ, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥାଏ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମଣର ଗାଏ ଅତି ଭୟଙ୍କର, ବିଷମୁଖୀ, ଦେଖିଲେ ଭୟ ଜନକ, ନଦୀ ତୀରର ଘାସରେ ଆବୃତ। ସମସ୍ତ ଭୟ, ସମସ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଅଛି। ସମସ୍ତ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ହତ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଅଛି। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ, ଦେବତା ଭକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ଘାତ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ନାୟକ ଦ୍ୱାରା ତଳେ ପକାଯାଏ। ସେ ଶତ ଘାତର ଦାଗ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଭୂମି। ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାଏକୁ ଜାଣିଥିବା ଜନେ କଦାପି ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବଜ୍ର, ଦୌଡ଼ୁଥିବା, ଭୈଷ୍ବାନର ଦ୍ୱାରା ଜଳିଯାଏ। ଏକ ଅସ୍ତ୍ର, ଖୁର ଖୋଦିବା, ମହାଦେବ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଚୁରି ଭଳି ତିକ୍ତ, ତାକୁ ଦେଖାଯାଉଛି, ଘାତ କରିଲେ କମ୍ପିଯାଏ। ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ, ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା ଦେବତା, ଗାଏର ପୁଛ ପାଖରେ ଘୁଡ଼ିଉଛି। ଏହିପରି ଗାଏର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା, ପବିତ୍ରତା, ଭୟଙ୍କରତା, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ବିଶିଷ୍ଟତା ଅମୂଳ୍ୟ—ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।