ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, କଳା ପାଳକଙ୍କୁ, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଓ ଧନୁଧାରୀଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି ଯେ, ସେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ, ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବୟସ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ତାହା ଆମକୁ ଦୁର୍ବଳତା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦିଗରେ ନେଉ ନାହିଁ; ସେ ତାହାକୁ ଆମ ପାଇଁ ପୃଥକ୍ କରନ୍ତୁ ଓ ଆମେ ପକ୍ୱତା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ତାହିଁ ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, କ୍ରସ୍ବିଧାନ କରୁଥିବା ଶାସକଙ୍କୁ, ଯମଙ୍କୁ ଓ ଧନୁଧାରୀଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରାଯାଏ। ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା: ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ବୟସର ଭାଗ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନ ଆଣିଉ, ଆମେ ପକ୍ୱତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଭାରୁଣଙ୍କୁ, ବିଭାଜନ କରୁଥିବା ପାଳକଙ୍କୁ, ଅନ୍ନର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଓ ଧନୁଧାରୀଙ୍କୁ ନିବେଦନ ହୁଏ; ଏଠି ମଧ୍ୟ ସେହି ଅନୁରୋଧ: ସେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ, ବୟସ ଆମକୁ ଦୁର୍ବଳ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ନ ଦିଅ, ଆମେ ପକ୍ୱତା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସୋମଙ୍କୁ, ସ୍ୱୟମ୍ଭୂ ପାଳକଙ୍କୁ ଓ ଧନୁଧାରୀଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରାଯାଏ; ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସେହି ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ। ଏହିପରି ନିଶ୍ଚିତ ଦିଗକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, କଳା-ଗଳା ପାଳକଙ୍କୁ, ଔଷଧ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ଓ ଧନୁଧାରୀମାନେକୁ ନିବେଦନ କରାଯାଏ। ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାଯାଏ। ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଦିଗକୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ, ଧଳା ପାଳକଙ୍କୁ, ବର୍ଷା ଆଣୁଥିବା ଧନୁଧାରୀଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରାଯାଏ; ଏଠି ମଧ୍ୟ ସେହି ଅନୁରୋଧ: ବୟସ ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଉ ନାହିଁ, ପକ୍ୱତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ଏହାପରେ ଗୋଉପରେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ। ଗୋକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଗୋ ଅନେକ ସନ୍ତାନ ଓ ସଉଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଯିଏ ଗୋକୁ ସନ୍ତାନ ଦେଇ କ୍ରୟ କରେ, ସେ ଅନ୍ୟ ଗୋମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କର ଗୋକୁ ଋଷିମାନେ ଚାହିଲେ ଦିଏ ନାହିଁ, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚ୍ୟୁତ ହୁଏ। ଗୋର ଶିଙ୍ଗ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ତାଙ୍କ ଲାଗୁଣି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ତାଙ୍କ ଘର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଏ, ଅନ୍ଧ ମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଦିଅନ୍ତି। ରକ୍ତିମ ଗୋ ତାଙ୍କ ମୂଳରୁ ପାଳକ ମିଳେ, ଏହିପରି ଗୋର ତତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିବା ଦୁର୍ଲଭ। ତାଙ୍କର ପାଦ ମୂଳରୁ 'ବିକ୍ଲିନ୍ଦୁ' ନାମ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଘ୍ରାଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନାମହୀନ ଭାବେ ନଶ୍ୱର ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ତାଙ୍କ ଶ୍ରବଣରେ ଛିଦ୍ର କରେ, ସେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୁଏ। ସେ ଚିନ୍ତା କରେ, 'ମୁଁ ଚିହ୍ନ ଦେବି,' କିନ୍ତୁ ଛୋଟ ଅଂଶ ତାଙ୍କର ଅଧିକାର ଦାବି କରେ। ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଗୋର ବଛାକୁ କାଟେ, ସେତେବେଳେ ବଛାମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ଓ ନରି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ମାରେ। ଯେତେବେଳେ ପିଂଗୁଆ ତାଙ୍କ ପାଳକର କେଶ ଖାଏ, ସେତେବେଳେ ପୁଅମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ଓ ନାମହୀନଙ୍କୁ ରୋଗ ଆକ୍ରମଣ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଦାସୀ ତାଙ୍କ ଗୋବର ଚାଖିଥାଏ, ତେବେ ଅକୃତି ଜନ୍ମ ହୁଏ, ତେଣୁ ପାପ ରୁ ଦୂରେଇ ରହିବା ଉଚିତ୍। ଗୋ ଦେବମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଗୋକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍, ସେମାନେ କହନ୍ତି, 'ସେ ନିଜର ରକ୍ଷକ।' ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରୁ ଆଣେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଗୋକୁ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରନ୍ତି। ଗୋକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଅଧିଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ କରେ। ଯିଏ ଦେବମାନେ ଚାହିଲେ ଦେଇ ନାହିଁ, ସେ ଦେବମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ଦୟାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ। ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ରଖି ଅନ୍ୟ ଚାହିଁଥାଏ, ସେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଆହତ କରେ, ଓ ଚାହିଁଥିବାକୁ ଦେଇ ନାହିଁ। ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଧନ ରଖାଯାଏ, ସେପରି ଗୋ ମଧ୍ୟ; ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଖୋଜନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗୋ ନିକଟକୁ ଆସି ସ୍ୱଧୀନତା ଖୋଜନ୍ତି; ଅନ୍ୟେ ଜିତିବେ ଭାବି, ସେ ତାଙ୍କର ନିୟମ। ଗୋ ଅପରିଚିତ ଭାବେ ତିନି ବର୍ଷ ଚାଲିଥାଏ, ଅଜଣା ରୋଗ ବୋଝିଥାଏ; ନାରଦ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗୋକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତୁ, ତେବେ ସେ ଆସିବ। ଯିଏ ଗୋକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ଭାବେ ଘୋଷଣା କରେ, ଭବ ଓ ଶର୍ବ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି। ଯିଏ ତାଙ୍କ ଦୁଧ ଓ ସ୍ନାୟୁ ଚିହ୍ନି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଦୁଧ ଦୋହିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ସମର୍ଥ ହେଲେ ଦୁଇଏ ଦ୍ୱାରା ଦୋହେ। ସେ ଦୂରେ ରହିଥାଏ, ଚାହିଁଥିବାକୁ ଦେଇ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ନେଇ ଦେବାକୁ ଚାହେ। ଦେବମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମୁଖ କରି ଗୋ ଚାହିଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ 'ହେଡ଼ା' ଧ୍ୱନି ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟ ନ ଦେଲେ। ପଶୁମାନେକୁ 'ହେଡ଼ା' ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଗୋକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଲେ; ଯଦି ମନୁଷ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଥିବା ଅଂଶ ନେଇନେଇଥାଏ, ସେ ପ୍ରିୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯଦି ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗୋମାଳିକା ଠାରୁ ଶତ ଗୋ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ଦେବମାନେ କହିଲେ: 'ଏପରି ଗୋ ବିଦ୍ୱାନଙ୍କର।' ଯିଏ ବିଦ୍ୱାନଙ୍କୁ ଦେଇ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେଉଁଠି ପୃଥିବୀ ଓ ଦେବମାନେ ଦୁଃଖ ଆଣନ୍ତି। ଦେବମାନେ ଗୋ ଚାହିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତୁ, ସେ ଦେବମାନେ ସହ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲେ। ଗୋ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସନ୍ତାନହୀନ ଓ ଅଳ୍ପ ଧନୀ କରେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାହିଲେ ଦେଇ ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ, ଅଗ୍ନି, ସୋମ, ମିତ୍ର, ଭାରୁଣଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାହନ୍ତି; ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସଫଳ ହୁଏ। ଯେଉଁଯିଏ ଗୋମାଳିକା ନିଜେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ଗୋମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚି ଫେରନ୍ତି; ଶୁଣିଲେ ଘରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ଗୋମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଫେରେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ନେଇଯାନ୍ତି।