ଏକ ସମୟର କଥା, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ଥଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମିତିରେ ବସି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂରେ ଖେଦିଦେଇ, ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ସମାବେଶରେ କଥା କହିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ଏଠିରେ ନାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଧବା ନୁହଁନ୍ତି, ସଦ୍ଗୃହିଣୀ, ତେଲ ଓ ଘୃତ ଲଗାଇ ନିଜେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଅଶ୍ରୁ ବିନା, ରୋଗ ବିନା, ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମର ଗର୍ଭକୁ ଅଗ୍ରସର ହେବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ଏଠି, ଅଞ୍ଜଳି ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା। ପିତୃମାନେ ଯେଉଁ ପିଣ୍ଡ ପାଇଥିଲେ, ତାହାକୁ କ୍ଷୟ ହେଉନାହିଁ ବୋଲି ସ୍ଥିର କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ପୂର୍ବଜମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ବସାଇଥିଲେ, ସେହି ଅମୃତ ଦେବତା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ। ମୁଁ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ନିଜ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏବଂ ସେ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ କରୁନ୍ତୁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି କିଛି କ୍ଷତି କରିବା ନୁହେଁ। ଘର ଅଗ୍ନିରୁ ମାଂସାଶୀକୁ ଦୂର କରି, ପିତୃମାନେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସ୍ଥାନ ଦିଅ। ପିତୃ, ଆତ୍ମା ଓ ଋତ୍ୱିଜ୍ମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଚାହାନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରିୟ ହେଉ। ଯଦି ଜେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଘର ଅଗ୍ନିରୁ ମାଂସାଶୀକୁ ଦୂର କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଦୁଇ ଅଂଶ ଧନ ନେଇ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ ଭୋଗ କରେ। ଯେଉଁ କିଛି ଚାଷ କରେ, ଯେଉଁ କିଛି ଜିତେ, ଯେଉଁ କିଛି ଧନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯଦି ମାଂସାଶୀ ଦୂର ହେଉନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧି ମିଳେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମାଂସାଶୀଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞର ଅଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କର ତେଜ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ତାଙ୍କୁ ହବି ମିଳେ ନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ର ଫସଲ ଓ ଗାଈର ଦୁଧରୁ ବିଞ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟ ଲୋଭ ଓ ଆଶାରେ ବାରମ୍ବାର ଦୁଃଖ କଥା କହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଲୋକ ମାଂସାଶୀଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଦୂରେ ରଖେ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ ଚଳିଯାନ୍ତି, ଘରକୁ ଆବାଦ କରି, ନୂତନ ଭାବେ ଗଢିବା ଉଚିତ; ଏଠି ଏକ ବିଦ୍ୱାନ ମାନ୍ତ୍ରବିଦ୍ ଆସି, ମାଂସାଶୀକୁ ଦୂର କରିଥାଏ। ଯେଉଁ ଅପବିତ୍ରତା ବା ଦୁଷ୍କର୍ମ ଆମେ କରିଛୁ, ଜଳ ଆମକୁ ଏହାରୁ ଓ ଅଗ୍ନି ସମୀପର ଅପବିତ୍ରତାରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁ। ଏହି ଜଳ, ତଳରୁ ଉଠି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ବହିଯାଏ, ଦେବମାର୍ଗରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନେଇଯାଏ; ବୃଷଭ ପର୍ବତର ପୃଷ୍ଠ ଉପରେ ପ୍ରାଚୀନ ନଦୀମାନେ ପୁନଃ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମାଂସାଶୀ, ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଦୂରେ ଖେଦିଦିଅ, ହବିକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଅ। ଏହି ମାଂସାଶୀ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏହି ମାଂସାଶୀ ଅନୁସରଣ କରିଛି; ମୁଁ ସେମାନେ ଦୁଇଟିକୁ ବାଘ ଭାବେ କରି, ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରି, ଶୁଭକୁ ରଖିଦେଉଛି। ଦେବତାଙ୍କର ସୀମା ଭିତରେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସୀମା ବାହାରେ; ଘର ଅଗ୍ନି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଅଗ୍ନି, ଜୀବନ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଯାଅ, ମୃତ୍ୟୁମାନେ ପିତୃଲୋକକୁ ଯାଉ; ଘର ଅଗ୍ନି, ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କରି, ଉତ୍ତମ ପଥ ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ବିରୋଧୀକୁ ସହି, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରଖ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର-ଅଗ୍ନିକୁ ଧର, ଏହା ତୁମକୁ ଅପମାନ ଓ କ୍ଷତିରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ; ଏହା ସହିତ ତୁମେ ପତିତ ବାଣକୁ ଦଳ, ଏହା ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଅ। ଏହି ବୃଷଭ, ଏହି ବେଳାକୁ ଧର; ଏହା ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଓ ଅପମାନରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ; ସବିତାଙ୍କ ନୌକାରେ ଚଡ଼, ଛଅ ବିସ୍ତୃତ ପଥ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପାରିବା। ଘରକୁ ଦିନ ଓ ରାତି ଧରି ଖୋଜିଥିବା, ସେତୁ ପରି ଦୃଢ଼ ଥିବା, ଶୂରବୀର, ସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଶୟନ ନେଇଥିବା, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଯୋକ୍ ପରି ଗନ୍ଧ ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସଦା ପାପରେ ବସନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଘୋଡ଼ା ପରି ମାଂସାଶୀଙ୍କୁ ଦୂରେ ଖେଦିଦିଏ। ଅବିଶ୍ୱାସୀ, ଧନଲୋଭୀ, ମାଂସାଶୀ ଭୋଗରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟର ପାତ୍ର ପୂରଣ କରନ୍ତି। ମନ ଯଦିଓ ଗିରିଯାଏ, ପୁନଃ ପୁନଃ ଫେରିଆସେ; ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଲୋକ ମାଂସାଶୀଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଦୂରେ ରଖେ। କଳା ଭେଡ଼ା ପଶୁମାନଙ୍କ ଅଂଶ, ସୀସା ମାଂସାଶୀଙ୍କ ଅଂଶ, ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅଂଶ କହାଯାଏ; ଚଟା ଡାଲି ତୁମ ଅଂଶ—ତାହା ହବି ଭାବେ ଦିଅ ଓ ଅରଣ୍ୟ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ। କୁଶ, ତିଳ ଛାଡ଼, କାଠି ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହାକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଫେରାଇ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଶ୍ୱାସ ଅନ୍ୟତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ, ଏଠି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଏହିମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏଠି ଏକ ବିଶେଷ ଦୃଶ୍ୟ ଆସିଲା—ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟର ଉପରେ ଚର୍ମ ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଏଠି, ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରିୟ ଜନକୁ ଡାକ, ଯିଏ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରେ। ଆରମ୍ଭରେ ଯେତେ ଦୁଇଜଣ ମିଶିଥିଲେ, ସେଇ ଆୟୁର୍ଯ୍ୟ ଯମଲୋକରେ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମିଳୁ। ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି, ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଓଜସ୍ ସେଇପରି ରହୁ; ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ ଦେହ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ତାପରେ ଦୁଇଜଣ ଖାଦ୍ୟ ପାକ ହେଲେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଲୋକରେ, ଦେବପଥରେ, ଯମଲୋକରେ ଦୁଇଜଣ ଏକାତ୍ମ ହେଉ; ଶୁଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଯଦି ମଧ୍ୟରେ ବୀଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହାକୁ ଡାକନ୍ତୁ। ହେ ଜଳପୁତ୍ରମାନେ, ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ, ଏହି ଜୀବନ୍ତକୁ ଘେରି ଧର; ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣଦାନ କର, ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ଅମୃତ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କର, ଯାହା ତୁମ ମାତା ପାକ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ତୁମ ପିତା ଓ ମାତା ତୁମ ପାଇଁ ପାକ କରନ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ଓ ଅପବାଦରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ—ସେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଶତ ଧାରାରେ ବହିଥାଏ, ଦୁଇ ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟକୁ ବ୍ୟାପିଥାଏ।