ଏକ ପବିତ୍ର ଦିନ ଆସିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରୁ ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଦୂର କରି, ତାଙ୍କର ଶିରୋମଣିକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ଅପରିମିତ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ । ଏହି ପବିତ୍ରତା ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କରିଦେଲା । ଏହି ସମୟରେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଗଲା—ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ପଥ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ପଥରେ ଯାଉ; ମୁଁ ତୁମେ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶ୍ରବଣ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କହୁଛି—ଅନେକ ବୀର ଲୋକ ତୁମ ସହ ରହନ୍ତୁ । ଏଠିରେ ଜୀବନ୍ତ ଲୋକମାନେ ମୃତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ; ଆଜି ଦେବମାନଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଲା । ଆମେ ନୃତ୍ୟ ଓ ହାସିରେ ଆଗକୁ ଆସିଲୁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସଭାରେ ଆମେ କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ । ମୁଁ ଜୀବନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଦେଲି; ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସନ୍ତୁ ନାହିଁ । ତାଙ୍କୁ ଶତ ଶରଦ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜୀବନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ପର୍ବତ ରଖି ଦିଅନ୍ତୁ । ଏବେ, ଜୀବନ୍ତ ଲୋକମାନେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଚୟନ କରି, ନିୟମିତ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ିବାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ । ନିର୍ମାତା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଓ ସମ୍ମତିରେ ଦୀର୍ଘଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ । ଦିନ ଏକ ଅନ୍ୟ ଦିନକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଋତୁ ଏହାର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଚଲିଥାଏ; ପରବର୍ତ୍ତୀ ଆଗୁଆ ଦିନକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହିପରି ନିର୍ମାତା ତାଙ୍କର ଆୟୁକୁ ଗଠିତ କରନ୍ତୁ । ଏଠିରେ ଏକ ପଥର ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ହେଲା—ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ । ଏଠିରେ ଅଶୁଭ ଲୋକମାନେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ; ରୋଗ ନଥିବା ସହ ଆମେ ପୁରସ୍କାର ସହିତ ଉପର ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଯାଉ । ପୁନଃ, ମିତ୍ରମାନେ ଉଠି, ଏହି ପଥର ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ; ଏଠିରେ ଅଶୁଭ ଲୋକମାନେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ; ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ସହିତ ପୁରସ୍କାର ସହ ଆମେ ଉପର ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଯାଉ । ଆମେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଦେବମାନଙ୍କର ଚମକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ହେଲୁ । ଅପବିତ୍ରତାର ପଦଚିହ୍ନ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଆମେ ଶତ ଶୀତ ଋତୁ ସୁଖରେ ଜୟ ପାଇ ଉଲ୍ଲାସ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ । ଉତ୍ତର ପଥରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାୟୁରେ, ତଳ ଦିଆଯାଇଛି; ଏଠି ତିନି ସାତ ବାର ଋଷିମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ପଦ ଦେଇ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ । ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ଥାନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି—ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ, ସଭାରୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଏବେ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇ, ସଭାରେ ଆମେ କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ । ଏଠିରେ ନାରୀମାନେ, ବିଧବା ନହେଇ, ଉତ୍ତମ ପତ୍ନୀ ହୋଇ, ତେଲ ଓ ଘିରେ ଅପ୍ରସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି; ଅଶ୍ରୁ ଓ ରୋଗ ନଥିବା, ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ଗର୍ଭକୁ ଉପରେ ଉଠନ୍ତୁ । ଅର୍ପଣ କରି, ମୁଁ ଏହି ଦୁଇକୁ ଅଲଗା କରିଦେଲି; ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଆମେ ଏହାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁ । ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଅଂଶ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖିଲି; ଦୀର୍ଘ ଆୟୁରେ ଏହି ଦୁଇକୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲି । ଆମ ପିତୃମାନେ ହୃଦୟରେ ରଖିଥିବା ଅଗ୍ନି, ମରଣସାଧାରଣ ମଧ୍ୟରେ ଅମର—ମୁଁ ଏହି ଦେବତାକୁ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ସେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ନାହିଁ । ଘର ଅଗ୍ନିରୁ ମାଂସ ଭକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦୂର କରି, ଓ ପିତୃମାନେ, ସଂଯମରେ ଦାହିନା ଦିଗକୁ ଯାଉ; ଯାହା ପିତୃମାନେ, ନିଜ ଏବଂ ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ, ତାହା ପ୍ରିୟ କରନ୍ତୁ । ଦୁଇ ଅଂଶ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ବାକୀ ଭାଗ ଭକ୍ଷ କରେ; ଜେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଅଗ୍ନି, ଯଦି ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଦୂର କରାଯାଇ ନାହିଁ । ଯେଉଁ ତାଙ୍କୁ ଚାଷ କରେ, ଯେଉଁ ଜିତିବା, ଯେଉଁ ଧନ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ କରେ—ସମସ୍ତ କିଛି ମରଣସାଧାରଣ ରଖିବାକୁ ନୁହେଁ, ଯଦି ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଦୂର କରାଯାଇ ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ମିଳେ ନାହିଁ; ସେ ଫସଲ ଓ ଗାଁ ଦୁଧ କାଟି ଦେଇଥାଏ । ପୁନପୁନି, ଲୋଭ ଆଶାରେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ କଥା କହିଥାଏ; ଜ୍ଞାନୀ ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରୁ ଦୂର କରିଥାଏ । ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀର ପତି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି, ସେଉଁଠି ଘରକୁ ଦୂର କରି, ପୁନଃ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଉଚିତ; ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁ ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଦୂର କରିପାରିବେ । ଯେଉଁ ଅପବିତ୍ରତା କିମ୍ବା ଦୁଷ୍କର୍ମ ଆମେ କରିଛୁ, ଜଳ ଆମକୁ ଏହାରୁ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ନିକଟରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ । ଏହି ଜଳ, ତଳରୁ ଉଠି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ବହିଛି, ଦେବମାନଙ୍କର ପଥରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉଠାଇଯାଉଛି; ବୃଷ ମାନ୍ୟ ପର୍ବତ ପଛରେ, ପ୍ରାଚୀନ ନଦୀମାନେ ପୁନଃ ଚଳିଛି । ଅଗ୍ନି, ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଦୂର କର, ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଦୂର କର; ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ଦିଅ । ଏହି ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ଘରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏହି ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ଅନୁସରଣ କରିଛି; ଦୁଇଟି ବାଘ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଅଲଗା କରି, ଶୁଭ ଏକକୁ ରଖି ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରିଦେଲି । ଦେବମାନଙ୍କର ଘେରା ଭିତରେ ଅଛି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସୀମା ବାହାରେ; ଅଗ୍ନି ଘର ଅଗ୍ନି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରେ ଉଭୟରେ ଦଉଡ଼ି । ଅଗ୍ନି, ଜୀବନ୍ତଙ୍କର ଜୀବନ ଦୂର କର, ମୃତ୍ୟୁକୁ ପିତୃଲୋକକୁ ଦିଅ; ଘର ଅଗ୍ନି, ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କରି, ଉତ୍ତମ ପଥ ଦିଅ । ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଆମଠାରେ ଦିଅ । ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଧର, ଏହା ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଓ ନିନ୍ଦାରୁ ଦୂର କରିବ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅପତିତ ବଣ୍ଡୁକୁ ନଷ୍ଟ କର, ଏହା ଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ରଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ଆମକୁ ଦିଅ । ଏହି ବୃଷ, ଏହି ତୀରକୁ ଧର; ଏହା ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଓ ନିନ୍ଦାରୁ ଦୂର କରିବ; ସବିତାର ନୌକାକୁ ଚଢ଼; ଷଡ଼ ଚୌଡ଼ା ପଥରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ । ସେ ଦିନ ରାତି ଖୋଜିଥାଏ, ଘର ଉଠାଇଥାଏ, ସେ ଏକ ପୁଲ ଭଳି ଦୃଢ଼; ଶୁସ୍ଥ ଓ ହସିଥିବା ଶୟନ ଉଠାଇ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଜୁଆ ଭଳି ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଉ ।