ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ମଧ୍ୟମ ଆକାଶ ମୋତେ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତି ଦେଇଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକଠି ହୋଇ ଏହି ବିଶାଳତା ଦାନ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ସହିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ନାମଧାରୀ। ମୁଁ ଜୟୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଜୟ କରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛାର ଅଧିପତି ଓ ଆଶାର ବିନାଶକ। ଓ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ମହାତ୍ମ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ଦେବତାମାନେ କହିଥିଲେ ଏବଂ ବିସ୍ତାର କଲେ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଚାରିଦିଗ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଗାଁ, ଜଙ୍ଗଲ, ସଭା, ଯୁଦ୍ଧ, ଏବଂ ସମାବେଶ—ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଭଲ କଥା କହିପାରିବା। ଘୋଡ଼ା ପରି ଧୂଳି ଉଡିଯାଏ, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ମାପିଥିବା ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଗଛ ଏବଂ ଉଦ୍ଭିଦଙ୍କର ଧାରକ। ମୁଁ ଯାହା କୁହେ, ତାହା ମଧୁର; ମୁଁ ଯାହା କୁହେ, ତାହା ଜୟୀ। ମୁଁ ଯାହା ଦେଖେ, ସେମାନେ ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତି। ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରବଳ, ଏବଂ ବିପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଦଳନ କରେ। ପୃଥିବୀ ସାନ୍ତ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ମଧୁର, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର, ପୋଷଣରେ ପ୍ରବଳ। ପୃଥିବୀ ମୋ ପକ୍ଷରେ କଥା କରୁ, ମୋ ସହିତ ରହୁ, ତାଙ୍କର ଦୁଧ ସହିତ। ଯାହାକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିବେଦନ ସହିତ ଖୋଜିଥିଲେ, ଭିତର ଶାଗରକୁ, ଧୂଳିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଥିବା ଅଦୃଶ୍ୟ ପାତ୍ର, ମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ତୁମେ ଲୋକଙ୍କର ଆଧାର, ଅଦିତି, ଇଚ୍ଛାପୂରଣୀ, ଚାରିଦିଗକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଛ। ଯାହା ଅଭାବ, ତୁମେ ତାହାକୁ ପୂରଣ କର, ପ୍ରଜାପତି, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ। ଓ ପୃଥିବୀ, ତୁମର ଗୋଦ ଆମ ପାଇଁ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ହେଉ, ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଏମିତି ହେଉ। ଆମେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହେଇ, ତୁମକୁ ନିବେଦନ କରିବା। ମାତୃଭୂମି, ମୋତେ ଭଲରେ ରଖ, ଶୁଭରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କର। ଦିଗ୍ଗଜ ହେବା ସହିତ, ଓ ଜ୍ଞାନବତୀ, ମୋତେ ସମୃଦ୍ଧିରେ ମହିମା ଦିଅ। ଗଛ ଆଉ ଖଣିଜ ଉଗୁର, ତୁମର ସ୍ଥାନ ଏଠାରେ ନୁହେଁ; ଏହି ସିସା ତୁମର, ନିଅ। ଗୋରୁ ଓ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ରୋଗ ଅଛି, ସେଠାରୁ ତଳସ୍ଥ ତଳକୁ ସହିତେ ଯାଅ। ଶାପ ଓ ଅଶୁଭ ଶାପର ଦୁଇ ହାତ, ଏବଂ ଅନୁକରଣ ହାତ ସହିତ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରୁ। ଆମେ ମୃତ୍ୟୁ, ବିନାଶ ଓ ଶତୃତାକୁ ଦୂର କରୁଛୁ। ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ଓ ଅଗ୍ନି, ସେ ମୃତ ଶରୀର ଭୋଜନ କରୁ—ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ପାଖରେ ଦେଉଛୁ। ଯଦି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି, ବା ବାଘ, ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଗୋଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ, ଆମେ ଚଣା ଓ ଘିଅ ନିବେଦନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ପଠାଉଛୁ; ସେ ଜଳକୁ ବା ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଯାଉ। ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ କ୍ରୋଧୀ ଲୋକ ତୁମେ ଉପରେ କ୍ରୋଧରେ କିଛି କରିଥିଲେ, ମୃତ ଲୋକ ଉପରେ, ତୁମର କୃପାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କରୁ, ପୁନଃ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ। ପୁନି ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଧନଦାତା ଦେବତାମାନେ, ବୃହସ୍ପତି, ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଶତ ବର୍ଷ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯଦି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ, ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦାସ୍କୁ ଦେଖି, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପିତୃକର୍ମ ପାଇଁ ଦୂରେ ପଠାଉଛୁ; ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସରେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳନ କରୁ। ମୁଁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରେ ପଠାଉଛି; ଶତୃମାନଙ୍କର ପ୍ରବାହ ଯମ, ମୃତ୍ୟୁର ରାଜା, ପାଖକୁ ଯାଉ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦା, ଦେବତା, ନିବେଦନ ଦେଉ, ଜାଣିଛି। ମୁଁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ହଟାଉଛି, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରେ। ଘରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନିୟମିତ କରେ, ତାଙ୍କର ଅଂଶ ପିତୃଲୋକରେ ହେଉ। ମୁଁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ, ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ, ପିତୃମାନଙ୍କର ପଥରେ ଦୂରେ ପଠାଉଛି; ସେ ଦେବତାଙ୍କର ପଥରେ ଫେରି ନ ଆସୁ। ଏଠାରେ ରୁହ, ପିତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗୃତ ହେଉ। ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୁଭ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନିମାନେକୁ ଏକଠି ଉନ୍ମୋଚନ କରନ୍ତି, ଶୁଭ ପାଇଁ, ଶୁଭ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର। ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନି ଶତୃକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ଶୁଭ କରେ। ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରକୁ ଉଠିଗଲେ; ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଆମେ ଅପାୟ ଓ ଅପମୃତ୍ୟୁରୁ ଦୂରେ ରହୁ। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ ଆମେ ଶତୃତାକୁ ଦୂର କରୁଛୁ; ଆମେ ନିବେଦନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ପବିତ୍ର ହେଲୁ; ସେ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ଅତିକ୍ରମ କରାଉ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିନାଶକ ଓ ନିର୍ବାଚନୀ—ଏମାନେ ଜାଣି, ରୋଗକୁ ଦୂରେ, ଦୂରେ, ଅତି ଦୂରେ ନେଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଆମର ଘୋଡ଼ା, ନାୟକ, ଗାଈ, ବା ଛାଗ ମଧ୍ୟରେ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ଅଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ପଠାଉଛି। ଅନ୍ୟ ଲୋକ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟରୁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଜୀବନ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ କରୁଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ନିଜେମାନେ ପବିତ୍ର ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ହେଲେ—ଘିଅ ଲଗାଇ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠ। ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଓ ଆହ୍ୱାନିତ, ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିଅନାହିଁ; ଏଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ, ଯେପରି ଆମେ ଦିନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବା। ସିସାରେ, ଉଗୁରରେ, ଅଗ୍ନିରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ, ଅକାଟ ଶାଖାରେ, ମୁଣ୍ଡର ଅଳଙ୍କାର ଓ ଆଧାରରେ କୃପା କର। ମୁଣ୍ଡରୁ ଅପବିତ୍ରତା ହଟାଇ, ମୁଣ୍ଡ ଦୃଢ କରି, ଅମାପ୍ୟ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୁମେ ପବିତ୍ର, ନିବେଦନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉ। ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ ପଥରେ ଯାଅ, ଦେବତାଙ୍କ ପଥ ଛାଡ଼; ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶ୍ରବଣ ସହିତ ତୁମେ ଉପରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି—ଅନେକ ନାୟକ ତୁମ ସହିତ ଯାଉ। ଏହି ଜୀବନ୍ତମାନେ ମୃତମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇଛନ୍ତି; ଆଜି ଦେବତାଙ୍କର ଆହ୍ୱାନ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଲା। ଆମେ ନୃତ୍ୟ ଓ ହାସ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଛୁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ, ସଭାରେ ଭଲ କଥା କହିବା। ମୁଁ ଏହି ସୀମା ଜୀବନ୍ତମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି; ଅନ୍ୟେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।