ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଔଷଧୀ ଉଦ୍ଭବ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ। ଏହି ଔଷଧୀକୁ ଗରୁଡ଼ ଆକାଶରୁ ଖୋଜି ଆଣିଲେ, ଏବଂ ବରାହ ମାଟିରୁ ଖନନ କରି ଉଠାଇଲେ। ଏହି ଔଷଧୀ ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ, ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଆହାର ଶରୀରକୁ କ୍ଷତି କରେ, ତାହାକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରି ଦେଇ, ଶରୀରର ଦୁଷ୍ଟ ରସକୁ ଦୂର କରିପାରେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଔଷଧୀକୁ ରଚନା କଲେ ଯେଉଁଥିରେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ଏହା ଦେଇ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ପାଟା ଗଛକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଖାଇଥିଲେ ଏବଂ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇଥିଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଔଷଧୀ ସହ ବିପକ୍ଷମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରେଁ, ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ର ସାଳାବୃକା ଦାନବମାନେ ଉପରେ କରିଥିଲେ। ରୁଦ୍ର ଏହି ଔଷଧୀକୁ ଜଳ ସହ ଚିକିତ୍ସାକାରୀ ଭାବରେ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନୀଳ କେଶ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଭାବରେ ଏହି ଔଷଧୀ ଦୁଷ୍ଟ ଆହାରକୁ ଦୂର କରେ। ଏହି ଔଷଧୀ ତା’କୁ ନାଶ କର, ଯିଏ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହଁ। ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମ ସହ କଥାହେବା, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଆହାରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କର। ବୟସ ଆସୁ, ରୋଗ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ହେଉ—ଏମିତି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଉଛି। ଏହି ଶତ ଶତ ରୋଗ ମୃତ୍ୟୁଦାତା, ତେଣୁ ଏମିତି ହେଉ ଯେ, ମାଆ ଗୋଦରେ ଶିଶୁ ରଖିବା ପରି, ବନ୍ଧୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁ ନୁହଁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ରିଷଦା ଦେବତାମାନେ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବୟସ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ଉପଚାର ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ତୁମେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ଶାସନ କର, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଓ ସୃଷ୍ଟିକାରୀମାନେ ଉପରେ ମଧ୍ୟ। ମୋ ଶ୍ୱାସ ରୁହୁ, ପ୍ରାଣ ବାୟୁ ଯାଉ ନାହିଁ; ବନ୍ଧୁ ମୋତେ ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ। ଆକାଶ ହେଉଛନ୍ତି ପିତା, ପୃଥିବୀ ହେଉଛନ୍ତି ମାଆ; ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ବୟସ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଦିତିଙ୍କ ଗୋଦରେ ରହିବା ପରି, ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରି, ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଏହି ପ୍ରିୟ ବୀଜକୁ ଜୀବନ ଓ ତେଜ ପାଇଁ ନେଇଯାଅ; ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ରାଜା, ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଅଦିତି ପରି ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହାକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବୟସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଅନ୍ତୁ। ପ୍ୃଥିବୀର ସାର, ଭାଗର ଶକ୍ତିରୁ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବୃହସ୍ପତି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ତେଜ ଦିଅନ୍ତୁ। ଜାତବେଦସ୍, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅ; ତ୍ୱଷ୍ଟା, ସନ୍ତାନ ଦିଅ; ସବିତା, ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଏକ ଶତ ଶରତ ଜୀବନ ଦିଅ। ପୋଷଣ, ଭଲ ସନ୍ତାନ, ବୁଦ୍ଧି, ଧନ, ଓ ବିବେକ ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିରେ କ୍ଷେତ୍ର ଜିତିବାକୁ ଦିଅ, ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଅଧିନ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଇଥିବା, ବରୁଣ ଶିଖାଇଥିବା, ମାରୁତମାନେ ପଠାଇଥିବା ଏହି ଶିଶୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ଗୋଦରେ ତା’ର ଭୁଖ ଓ ତିର୍ଷ୍ଣା ନ ହେଉ। ପୋଷଣ ଦିଅ, ଓ ପୋଷକ; ଦୁଧ ଦିଅ, ଓ ଦୁଧଦାତା; ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ମାରୁତ, ଓ ଜଳମାନେ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶୁଭ ଆଶା ସହିତ ହୃଦୟ ପୂରଣ କରେଁ; ରୋଗହୀନ, ଖୁସି, ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ ହୁଅ। ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ଏହି ମଥାଯାଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ପାନ କରିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅଜର, ନିଜେ ଚାଲିଥିବା ପୋଷଣ ଜାଣି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ଏହା ସହିତ ତୁମେ ଅନେକ ଶରତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବରେ ବଞ୍ଚ, ଦୁଷ୍ଟ ଚିକିତ୍ସକ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିନପାରନ୍ତୁ। ଯେପରି ଅନିଳ ପୃଥିବୀର ଘାସକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେଁ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ମୋ ମନ ଯାଉ ନାହିଁ। ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆକାଂକ୍ଷା ଥିବା ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର। ଭାଗ୍ୟ ଆସୁ, ଚିନ୍ତା ଓ ନିଶ୍ଚୟ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ରୋଗ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ମୋର ପ୍ରେମ ତାଠିକୁ ଯାଉ, କଣ୍ଟା ଭିତରେ ଶଳା ଘୁସିବା ପରି। ଭିତରେ ଯାହା ଅଛି, ସେହି ବାହାରେ ଅଛି, ବାହାରେ ଯାହା ଅଛି, ସେହି ଭିତରେ ଅଛି। ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମନକୁ ଧରେଁ, ଓ ଔଷଧୀ। ଏହି ଜନାଣୀ ବିବାହ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ମୁଁ ତା’କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେଁ; ମୁଁ ଆସିଛି। ହେଉଛି ହସ୍ତିର ହିଙ୍ଗାର ପରି, ଭାଗ୍ୟ ସହ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାଶିଳା ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠି କୀଟ ନାଶ ହୁଏ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କୀଟକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରେଁ, ଯେପରି ଚକିରେ ଧାନ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ମୁଖ ଥିବା ଓ ନଥିବା, ଏବଂ କୁରୁମାନେ ମୁଖ ନଥିବା—ସମସ୍ତ କୀଟକୁ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରେଁ। ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତ ଦ୍ୱାରା କୀଟକୁ ନାଶ କରେଁ; ଦୁବଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରସହୀନ, ସମସ୍ତ ନଶ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି। ଅବଶିଷ୍ଟ ଓ ଅନବଶିଷ୍ଟ କୀଟକୁ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରେଁ, ଯେପରି କୌଣସି କୀଟ ରହିନପାରିବେ ନାହିଁ। ଆନ୍ତ୍ର, ମୁଣ୍ଡ, ପାଶ୍ୱ, ମଳ, ରୋଗ ଦେଉଥିବା କୀଟ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରେଁ। ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଉଦ୍ଭିଦ, ପଶୁ, ଜଳର କୀଟ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ କୀଟ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରେଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ କଲେ କୀଟକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରନ୍ତୁ, ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ—ଯେଉଁ କୀଟ ଗାଈ ଭିତରେ ଅଛି। ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଚକ୍ଷୁ, ଚିହ୍ନିତ ଓ ଧଳା କୀଟ—ତାଙ୍କର ପିଠି ଉଖଣ୍ଡି ଦେଁ, ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଁ। କଣ୍ବ, ମଦଗ୍ନି ପରି, ଏଠି କୀଟକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରେଁ; ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୀଟକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରେଁ। କୀଟର ରାଜା, ମୁଖ୍ୟ, ମାଆ, ଭାଇ, ବୋନ୍ଧୁ—ସମସ୍ତ ନଶ୍ଟ। ତାଙ୍କର ନିବାସୀ, ପରିବେଶୀ, ଛୋଟ କୀଟ—ସମସ୍ତ ନଶ୍ଟ। ତୁମ ଶିଂଗ ଉଖଣ୍ଡି ଦେଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଛିଦ୍ର କର, ତୁମ ବିଷ ଥଳି ଭାଙ୍ଗି ଦେଁ, ବିଷ ଧାରଣ କରୁଥିବା। ତୁମ ଆଖି, ନାକ, କାନ, ଠୋଡ଼, ମୁଣ୍ଡ, ମସ୍ତିଷ୍କ, ଜିଭାରୁ ରୋଗ ଦୂର କରେଁ। ଗଳା, କାନ୍ଧ, କଳା, ବାହୁରୁ ମାଂସ, ମାଂସପେଶୀ, ବାହୁରୁ ରୋଗ ଦୂର କରେଁ। ହୃଦୟ, ଫୁସଫୁସ, ପାଶ୍ୱରୁ ତଳ, ଯକୃତରୁ ରୋଗ ଦୂର କରେଁ। ଆନ୍ତ୍ର, ଗୁଦ, ଭିତର, ଉଦରରୁ ରୋଗ ଦୂର କରେଁ।