ଭଗବାନ ଭବଙ୍ଗ ପାଇଁ ଆମେ ତାଙ୍କର ମୁଁହ, ଚକ୍ଷୁ, ଚର୍ମ, ଆକୃତି, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଉଛୁ। ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ, ଗଭ, ଜିଭ୍, ମୁଁହ, ଦାନ୍ତ ଓ ଗନ୍ଧକୁ ମଧ୍ୟ ଆମର ନମସ୍କାର। ନୀଳ-ଶିରୋଭୂଷିତ, ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ତୀବ୍ର ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ଆମେ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହୁଁ। ଭବ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଜଳ ବା ଅଗ୍ନି ପରି ଆବୃତ କରନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ରକ୍ଷା ଆମ ପାଇଁ ହେଉ। ସେ ଆମ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିନ ଦେଉନ୍ତୁ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଚାରିଥର, ଅଠଥର, ଦଶଥର ଆମେ ଭବ, ଭୂତାନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚ ପ୍ରାଣୀ—ଗାଈ, ଘୋଡା, ମଣିଷ, ଛାଗ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିଭକ୍ତ। ତୁମର ଚାରି ଦିଗ, ଦିବ୍ୟ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ମଧ୍ୟାକାଶ—ସବୁ କିଛି ତୁମ ପାଇଁ; ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର। ପୃଥିବୀ ତୁମର ବିଶାଳ ପାତ୍ର, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବସିଛି। ଭୂତାନାଥ, ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହୁଅ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଦୂରରେ ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଜୋର ଭାବେ ଭଉଁକୁଥିବା, ଦୂରଗାମୀ, ଭୟଙ୍କର କେଶବନ୍ଧୀମାନେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତୁ। ତୁମର ହରିତ ଧନୁଷ୍ୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଭା, ଶତ ହତ୍ୟାକାରୀ, ଶତ ଘାତକ ତୀର, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର—ସେ ଶସ୍ତ୍ର ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଛି, ଆମେ ସେଠିକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ କେହି ଆସେ, କିମ୍ବା ଅପକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଅନ୍ୟ ପଥରେ ପଛରୁ ଘାୟଲ ହେଉନ୍ତୁ। ଭବ ଓ ରୁଦ୍ର, ସହଯୋଗୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦୁର୍ଦାନ୍ତ, ଶକ୍ତିରେ ଗତିଶୀଳ—ସେମାନେ ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଶସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରନ୍ତି, ସେଠିକୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ପଛକୁ ଯାଉଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ରୁଦ୍ର, ଦଢ଼ିଏ ଓ ବସିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସଂଧ୍ୟାରେ, ପ୍ରଭାତରେ, ରାତିରେ, ଦିନରେ—ଭବ ଓ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ସବୁ ଦେଖୁଥିବା ରୁଦ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଏ; ମୋ ଜିଭ୍ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିନ ଦେଉ। କଳା ଘୋଡା, ଅଦମ୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ରଥ, ଲମ୍ବା କେଶୀ, ଚାପି ଦେଉଥିବା—ପୁରୁଣା ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଆମକୁ ଘାତ କରିନ ଦେଉ, ଭୂତାନାଥ, ତୁମର କ୍ରୋଧ ଆମ ଉପରେ ନ ପଡ଼ୁ; ତୁମର ଦିବ୍ୟ ଶାଖା ଅନ୍ୟଠାରେ ନେଉ। ସେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିନ ଦେଉ, ଆମ ସହିତ ମୃଦୁ ଭାବେ କଥା କର, ଆମକୁ ଘେରି ରଖ, କ୍ରୋଧିତ ହେଉନି। ଆମେ ତୁମ ସହିତ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହୁଁ। ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବା ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଛାଗ ଓ ମେଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମର ଲୋଭର ଅଂଶ ହେଉନାହୁଁ। ଭୟଙ୍କର, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ୟଠାରେ ନେଉ; ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପ୍ରିୟ, ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ନଶ୍ଟ କର। ଯାହାର ଜ୍ୱର, କାଶି, ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ର ଘୋଡ଼ାର ହିନ୍ହାର ପରି ଚିତ୍କାର କରେ—ସେ ଏହାକୁ ଆଗରୁ ଦୂର କରେ; ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଦଢ଼ିଏ ଅଛନ୍ତି, ଅଯଜ୍ଞୀୟଙ୍କର ହବି କ୍ଷୟ କରନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କର ପାନୀୟ ପିଉଛନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ଦଶ ପ୍ରଶଂସା ଶ୍ଲୋକ ସହିତ ନମସ୍କାର। ବନର ଅଜଙ୍ଗଳ ପଶୁ, ଜଙ୍ଗଲର ମୃଗ, ହଂସ, ଗୃଧ୍ର, ପକ୍ଷୀ ଓ ଉଡ଼ୁଥିବା ଜନ୍ତୁମାନେ ତୁମର। ହେ ପଶୁପତି, ତୁମର ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦିବ୍ୟ ଜଳରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ତୁମର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ। ଶୁଶୁକ, ଅଜଗର, କଠିନ ତ୍ୱଚା ବିଶିଷ୍ଟ, ମାଛ ଓ ଧୂଳିରେ ଘାତ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମର; ପୃଥିବୀର କୌଣସି ସ୍ଥାନ ଦୂର ନୁହେଁ, ତୁମେ ସବୁଠାରେ ଅଛ, ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ପଶ୍ଚିମ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ଦେଖୁଛ। ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଜ୍ୱର, ବିଷ ବା ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିନ ଦେଉ; ତୁମର ବିଜୁଳି ଅନ୍ୟଠାରେ ପଠା। ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରେ ଭବ, ପୃଥିବୀରେ ପତି, ବିସ୍ତୃତ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଛ। ତୁମ ଶକ୍ତି ଯେଉଁଠି ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ, ତାହାକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ଭବ, ରାଜା, ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ କୃପା କର; କାରଣ ତୁମେ ପଶୁମାନଙ୍କର ପତି ହୋଇଛ। ଯିଏ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଆସ୍ଥା ରଖିଛି, ତାଙ୍କର ଚତୁର୍ଦ୍ଦପଦ ଓ ଦ୍ୱିପଦ ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ଦୟା କର। ଆମର ବଡ଼, ଆମ ପିଲା, ଗର୍ଭବତୀ ଓ ଗର୍ଭଧାରଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା, ପିତା, ମାତା, ଆମ ଦେହ—ଏହାକୁ କ୍ଷତି କରିନ ଦେଉ, ରୁଦ୍ର, ଆମକୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିନ ଦେଉ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ହୁଁକାରି ରୂପ, ଅଚ୍ଚାରିତ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଭକ୍ଷକ, ବଡ଼ମୁଁହିଆ, କୁକୁରମାନେ—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା, ଲମ୍ବା କେଶୀ, ସମ୍ମାନିତ, ସଂଗେ ସଂଗେ ଭୋଜନ କରୁଥିବାମାନେ—ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଦଳକୁ ନମସ୍କାର; ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଓ ନିରାପତ୍ତା ହେଉ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ଖିରର ମୁଣ୍ଡ ବୃହସ୍ପତି, ମୁଁହ ବ୍ରହ୍ମା। ତାହାର କାନ ହେଉଛି ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀ, ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ସପ୍ତ ଋଷି ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରଶ୍ୱାସ। ମୁସଳ ତାହାର ଚକ୍ଷୁ, ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ମାଂଜଣ। ଦିତି ଚାଲନା ବାସନା, ଅଦିତି ଧରିଥିବା, ବାୟୁ ଫୁଙ୍କା ଦେଉଥିବା। ଘୋଡ଼ା ଧାନ, ଗାଈ ଚାଉଳ, ମଶା ଚିରା। କବ୍ରୁ ପୋଡ଼ିଆ କରୁଥିବା, ଧନୁଷ୍ୟ ମେଘ। ଏହି ଯଜ୍ଞର ମାଂସ କଳା ଧାତୁରୁ, ରକ୍ତ ଲାଲ। ଟିନ୍, ଖାର, ହରିତ ରଙ୍ଗ, ପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ। ଧାନ ଚାଲିବା ଥଳ, ପାତ୍ର, ମୁସଳ ଓ ମାଡ଼ିବା ପଥର, ବଳଦ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ। ଆନ୍ତ୍ର, ଜ଼ବ୍, ଗୁଦ, ସନ୍ଧି। ଏହି ପୃଥିବୀ ହେଉଛି ଚାଉଳ ରାନ୍ଧିବା ପାତ୍ର, ଆକାଶ ତାହାର ଢାକଣା। କ୍ଷେତ୍ରର ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱ, ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱ, ବାଲି, ଦୁଇ ସୀମା। ସତ୍ୟ ହେଉଛି ହାତ ଧୋଇବା, ନିର୍ମାଳ ଚ୍ୟୁତି ପାଇଁ ଜଳସେଚନ। ଏଭଳି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ମହାଦେବ ଭବ-ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକୃତି ଓ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶକୁ ଆମେ ନମସ୍କାର ଜଣାଉଛୁ।