ପ୍ରଥମେ, ପୃଶ୍ନିପର୍ଣ୍ଣୀ ନାମକ ଏହି ଔଷଧୀ, ଶକ୍ତି ସହ ଏକା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନାମ ଧାରୀମାନେଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପଡ଼ାଏ, ଯେପରିକି ଏକ ପକ୍ଷୀର ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯାଏ। ପ୍ରଶ୍ନିପର୍ଣ୍ଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ—ଯେଉଁ ଶତୃ, ରକ୍ତକ୍ଷୟକାରୀ, ଫୁଲିବା ଦେଇଥିବା, କିମ୍ବା କଣ୍ବ ଗୋତ୍ରୀୟ ଦୁଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ସହ ଗର୍ଭରୁ ବାହାରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉ। ଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନିପର୍ଣ୍ଣୀ ପହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ କଣ୍ବମାନେଂକୁ ଫେଲିଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନି ପରି ପଛୁଆଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧାର ଯାଏ, ସେଠାରେ ମାଂସଭୋଜୀ ପହଞ୍ଚିଯାଏ—ପ୍ରଶ୍ନିପର୍ଣ୍ଣୀ ଏହି କଣ୍ବମାନେଂକୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ଏପରେ, ଗୋମାନ୍ୟ ବିଷୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ: ଯେଉଁ ଗୋମାନ୍ୟ ଦୂରକୁ ଚଲିଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ। ବାୟୁ, ତାଙ୍କ ସହଚର, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଓ ଆକୃତି ଜାଣନ୍ତି; ସବିତା ଏହି ଗୋମାନ୍ୟମାନେଂକୁ ଏହି ଗୋଶାଳାରେ ଏକତ୍ରିତ କରନ୍ତୁ। ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ ନେଇଯାଉ, ସିନୀବାଳୀ ପ୍ରଥମ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଉ, ଅନୁମତି ଆସିଥିବାମାନେଂକୁ ରୋକି ରଖନ୍ତୁ। ଗୋମାନ୍ୟ, ଘୋଡ଼ା, ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ। ଧାନ୍ୟର ସମୃଦ୍ଧି ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ତାହାକୁ ଆହୁତି ସହ ପ୍ରବାହିତ କରି ଏକତ୍ର କରିଦିଏ। ଗାୟମାନେଂକର ଦୁଧ, ଶକ୍ତି ଓ ସାରତ୍ୱ ଘୃତ ସହ ଏକତ୍ର କରାଯାଏ। ଆମ ନାୟକମାନେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତି; ଆମ ଗାୟମାନେ ମୋର ରକ୍ଷା ତଳେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ। ଗାୟମାନେଂକର ଦୁଧ ଓ ଧାନ୍ୟର ସାରତ୍ୱ ଆଣିଛି, ନାୟକମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ଘରର ମୁଣ୍ଡରେ ଘରଣୀ ଅଛନ୍ତି। ପରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ, ଶତୃ କେବେ ଜୟୀ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ; ଜୟ, ଧୈର୍ୟ, ଓ ପ୍ରଭାବ ଏହି ଔଷଧୀର ଗୁଣ। ଏହି ଔଷଧୀ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ମୋର୍ସଲ୍ (ଖାଦ୍ୟ) ନଶ୍ଟ ହେଉ, ଏବଂ ରସ ବିନଷ୍ଟ ହେଉ। ଗୃଧ୍ର ଏହି ଔଷଧୀକୁ ଚିହ୍ନିଥିଲେ, ବନ୍ଦର ଆମ ପାଇଁ ତାହା ଖୋଦିଥିଲା। ଏହି ଔଷଧୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆସୁରମାନେଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବା ପାଇଁ ହାତରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ପାଟା ଉଦ୍ଭିଦ ଭୋଜନ କରି ଆସୁରମାନେଙ୍କୁ ଦଳନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଔଷଧୀ ସହିତ ମୁଁ ଶତୃମାନେଂକୁ ଭୂଲି ଦେଉଛି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସାଳାବୃକ ଦାନବମାନେଂକୁ ଦଳନ କରିଥିଲେ। ରୁଦ୍ର, ଜଳ ସହ ଚିକିତ୍ସକ, ନୀଳଶିରୋମଣି, କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ଏହି ଔଷଧୀ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ମୋର୍ସଲ୍ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ଯିଏ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ତାଙ୍କର ମୋର୍ସଲ୍ ନଶ୍ଟ ହେଉ, ଏବଂ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ଏହି ଔଷଧୀ ଆମକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ଏପରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଏ: ତୁମ ପାଇଁ କେବଳ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବଢ଼ୁ; ଏହି ରୋଗ ଅନ୍ୟମାନେଂକୁ ଲାଗୁ, କାରଣ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦାତା, ଶତଜନ। ମାଆ ଝିଅାକୁ କୋଳରେ ରଖିଥିବା ପରି, ବନ୍ଧୁ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଶତୃ ନୁହଁନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ରିଷଦା ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ପୂରୋହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୂଳ ଜାଣିଛନ୍ତି। ତୁମେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ଶାସନ କର, ଜନ୍ମିଥିବା ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ଉପରେ। ମୋର ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚି ରହୁ, ପ୍ରାଣବାୟୁ ବିଦାୟ ନ ହେଉ; ବନ୍ଧୁମାନେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଶତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତୁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉଛି, ଦିଗନ୍ତର ଦେବତା, ଦ୍ୱିତୀୟ ମାତା ପୃଥିବୀ, ପିତା ଆକାଶ—ଏମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଦିତିଙ୍କ କୋଳରେ ନିରାପଦ ଭାବରେ ପ୍ରାଣ ଓ ପ୍ରାଣବାୟୁ ସହ ଜୀବନ କଟାଯାଉ, ଏବଂ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ଏହି ପ୍ରିୟ ବୀଜକୁ ଜୀବନ ଓ ପ୍ରଭା ଦିଅ; ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ରାଜା ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଅଦିତି ପରି ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ବୟସ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ। ପୃଥିବୀର ସାର, ଭାଗଙ୍କ ଶରୀରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବୃହସ୍ପତି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ପ୍ରଭା ଦିଅନ୍ତୁ। ଜାତେବେଦାସ୍ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ତ୍ୱଷ୍ଟା ସନ୍ତାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ସବିତା ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ; ଶତ ଶରଦ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଧନ, ଭଲ ସନ୍ତାନ, ଜ୍ଞାନ, ଧନ, ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିରେ କ୍ଷେତ୍ର ଜୟ କରନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେ ଅଧୀନ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି, ବରୁଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ, ମାରୁତମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁନ୍ତୁ। ଆକାଶ ପୃଥିବୀର କୋଳରେ ତାଙ୍କୁ ଭୂକ୍ଷା ଓ ତିର୍ଷ୍ଣା ନ ଲାଗୁ। ପୋଷକ, ଦୁଧଦାତା, ଆକାଶ ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ମାରୁତ, ଜଳମାନେ ସମସ୍ତେ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶୁଭ ଇଚ୍ଛାରେ ହୃଦୟ ପୂରଣ କରିଛି; ରୋଗ ମୁକ୍ତ, ଖୁସି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ। ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଏହି ମଥିତ ପାନୀୟ ପିଉନ୍ତୁ, ମାୟାର ଦେହ ପିନ୍ଧି। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ପୋଷକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଏହା ଅବିନାଶୀ, ନିଜେ ଚଳିତ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ଶରଦ୍ ଅତିକ୍ରମ କର, ଦୁଷ୍ଟ ଚିକିତ୍ସକ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ବାୟୁ ଯେପରି ମାଟି ଉପରେ ଘାସ ହଲାଇ ଦିଏ, ସେପରି ତୁମ ମନକୁ ଉତ୍କଳିତ କରେ, ଯେମିତି ଯେଉଁମାନେ ମତେ ଚାହାନ୍ତି, ମୋର ମନ କେବେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଚାହିଥିବାମାନେଂକୁ ଏକତ୍ରିତ କରନ୍ତୁ, ଭାଗ୍ୟ ଆସୁ, ଚିନ୍ତା ଓ ନିଶ୍ଚୟ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ ଉଡ଼ିଯାଏ, ସେଠାକୁ ମୋର ପ୍ରେମ ଯାଉ, ଏକ ଶଳ୍ୟ ପରି ନମ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଘୁସିଯାଏ। ଭିତରେ ଯାହା ଅଛି, ସେ ବାହାରେ; ବାହାରରେ ଯାହା ଅଛି, ଭିତରେ; ସମସ୍ତ ରୂପର କନ୍ୟାମାନେଂକର ମନକୁ ଧରି ନେଉଛି, ଔଷଧୀ। ଏହି ନାରୀ ପତିକୁ ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚାହେ; ମୁଁ ଆସିଛି, ହେଉଛି ହେଉଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ନାଦ କରି, ଭାଗ୍ୟ ସହ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ଏବେ ଦେଖାଯାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାପାଷାଣ ଦ୍ୱାରା, କୀଟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଦୂଷଣ ହଟାଯାଏ।