ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀରର ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗକୁ ଦୂର କରିବା ପ୍ରାର୍ଥନାରେ। ଦେଖ, ତୁମ ଶିର ଓ କାନର ମଧ୍ୟରୁ, କାନ ର ମୁହାଁ ଓ ଛିଦ୍ରରୁ, ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ବେଦନା ଓ ରୋଗ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ତୁମ ଶରୀରରୁ ଦୂର କରୁଛୁ। କାହିଁକି ଏହି ଶକ୍ତିହୀନତା କିମ୍ବା ରୋଗ କାନ କିମ୍ବା ମୁଁହଁରୁ ବାହାରିଯାଏ, ଯେଉଁ କାରଣରୁ ହେଉ, ଆମେ ତାହାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଉଛୁ। ଯେଉଁ ରୋଗ ଅତିରିକ୍ତ ଶ୍ରାବ କରାଏ, କିମ୍ବା ଦୃଷ୍ଟିହୀନ କରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିର ର ଦୁଃଖ ସହିତ ତୁମୁଁଠାରୁ ଦୂର ହେଉ। ଅଙ୍ଗର ବେଦନା, ଜ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗର ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବିଦାରଣ ବେଦନା—ଏସବୁ ରୋଗ ତୁମୁଁଠାରୁ ଦୂର ହେଉ। ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ରୋଗ ମନୁଷ୍ୟକୁ କମ୍ପିତ କରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଜ୍ୱର ଆମେ ତୁମୁଁଠାରୁ ଦୂର କରୁଛୁ। ଯେଉଁ ରୋଗ ଜଂଘା ଦେଖି ଶରୀର ଭିତରକୁ ଘୁସିଯାଏ, ସେହି ଶକ୍ତିହୀନତାକୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଦୂର କରୁଛୁ। ଯଦି ଏହି ଦୁର୍ବଳତା ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଅନିଚ୍ଛାରୁ ହୃଦୟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ହୃଦୟ ଓ ଅଙ୍ଗର ସମସ୍ତ ଦୁର୍ବଳତା ଆମେ ଦୂର କରୁଛୁ। ତୁମ ଅଙ୍ଗରୁ, ଜଳରୁ, ଓ ଜଠର ଭିତରୁ ଯେଉଁ ପୀତ୍ତ ରୋଗ ଅଛି, ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଦୂର କରିଦେଉଛୁ। ଏହି ଦୁର୍ବଳତା ମୁତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସ୍ରବିତ ହେଉ, ରୋଗ ମୁତ୍ର ଭାବେ ବାହାରିଯାଉ; ଆମେ ତୁମୁଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିହୀନତା ଓ ବିଷକୁ ଦୂର କରିଦେଲୁ। ତୁମ ଜଠର ଓ ତଳପେଟର କଷ୍ଟ, ଖସି ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ବାହାରକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଏହି ବିଷ ଆମେ ଦୂର କରିଦେଲୁ। ତୁମ ଜଠର, ପ୍ଲୀହା, ନାଭି, ଓ ହୃଦୟ ଉପରୁ ଯେଉଁ ଦୁର୍ବଳତା, ତାହାକୁ ଆମେ ଦୂର କରିଦେଉଛୁ। ଯେଉଁ ରୋଗ ମୁଣ୍ଡ ର ସିଉରେ ଆଘାତ କରେ, ମୁଣ୍ଡ ର ଶୀର୍ଷକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେମାନେ ଅକ୍ଷତ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ ବାହାରକୁ ଯାଉ। ଯେଉଁ ହୃଦୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ କିମ୍ବା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ିଯାଏ, ସେମାନଙ୍କ ଖସି ଓ ରୋଗ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବାହାରିଯାଉ। ଯେଉଁ ଶରୀରର ପାଶ୍ୱ ଓ ପିଠିକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, କିମ୍ବା ଆଡ଼ି ଆଡ଼ି ଆଘାତ କରେ, ସିଉର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଷତ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ ବାହାରିଯାଉ। ଯେଉଁ ରୋଗ ମଳଦ୍ୱାର ଦେଖି ଅନ୍ତ୍ରକୁ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ କରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଷତ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ ବାହାରିଯାଉ। ଯେଉଁ ମୁସଳ ଭଳି ଚୁରୁଣା କରେ, ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, କିନ୍ତୁ କିଛି କ୍ଷତି କରେନାହିଁ, ସେମାନେ ରୋଗକୁ ତୁମ ଭିତରୁ ଦୂର କରିଦେଉ। ଯେଉଁ ରୋଗ ଅଙ୍ଗକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି, ତାହାକୁ ରୋପଣା ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୂର କରିଦେଉଛୁ। ଘାଉ, ଫୋଡା, ବାୟୁ ଦୋଷ, କିମ୍ବା କେଶର ରୋଗ, ସମସ୍ତ ବିଷ ଆମେ ଦୂର କରିଦେଉଛୁ। ତୁମ ପାଦ, ଘୁଁଡ଼ି, କଟି, ସମସ୍ତ ଯୋଡ଼, ଜଳନ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଅଙ୍ଗର ରୋଗ ନଶ୍ୱ ହେଉ। ମୁଣ୍ଡର ହାଡ଼ ଓ ହୃଦୟର ଅସ୍ଥିରତା ସହିତ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଇ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରେ, ସେଭଳି ମୁଣ୍ଡ ଓ ଅଙ୍ଗର ରୋଗ ଦୂର ହେଉ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରେ ଏକ ଗୁହ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଚିନ୍ତନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଏକ ଧୂସର, ବାମପକ୍ଷୀୟ, ଯଜ୍ଞକାରୀ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟମ ଭାଇ ଭୋଜନ କରେ, ତୃତୀୟ ଭାଇ ଘୃତପୃଷ୍ଠ। ଏଠାରେ ସାତ ଝିଅ ସହିତ କୁଳପତିଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ। ସାତଜଣେ ଗୋଡ଼ିଏ ଚକ୍ର ଥିବା ରଥକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରନ୍ତି; ଏକ ଘୋଡ଼ା, ଯାହାର ନାମ 'ସାତ', ସେଥିରେ ଟାଣେ। ଏହି ଚକ୍ରର ତିନି ନାଭି ଅଛି, ଏହା କ୍ଷୟହୀନ ଓ ଅଭେଦ୍ୟ, ଏହା ଉପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହି ରଥ ଉପରେ ସାତଜଣେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ଏହାର ସାତ ଚକ୍ର ଓ ସାତ ଘୋଡ଼ା ଅଛି। ସାତଜଣେ ଭଉଣୀ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଗାଁ ମାନଙ୍କର ସାତଟି ନାମ ରହିଛି। କିଏ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଅସ୍ଥିବିହୀନ ଯିଏ ଅସ୍ଥି ଧାରଣ କରେ? ପୃଥିବୀର ନିର୍ମାତା ଆତ୍ମା କେଉଁଠି? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କିଏ ଜାଣି ଉଠାଇଥିଲେ? ଯିଏ ଜାଣନ୍ତି, ସେଠାରେ କହନ୍ତୁ, ବାମଦିଗର ବସ୍ତୁ କେଉଁଠି ରହିଛି। ଗାଁ ମାନେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ଦୁଧ ଧରନ୍ତି; ଆବରଣ ପିନ୍ଧି ଜଳ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମୁଁ ମୋ ମନରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରେ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନ ଅଜ୍ଞାତ। ବଛଡ଼ା ଓ ଛିଟିଆ ଉପରେ, ଋଷିମାନେ ସାତ ତାନା ଚାଲି ତାହାକୁ ବୁନିଥିଲେ। ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରେ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ପଚାରେ, ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ। ଯିଏ ଅଜନ୍ମା ରୂପେ ଛଅ ଦିଗକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେ କ'ଣ? ମାତା ପିତା ସହ ଅମୃତ ଅଂଶ ଅଂଶ କରିଥିଲେ; ପ୍ରଥମେ ମନରେ ଆସିଥିଲେ। ସେ ଉତ୍କଟ, ଗର୍ଭ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେଉଁମାନେ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେମାନେ ବାଣୀକୁ ଗଲେ। ମାତା, ଯୋଜିବା, ଡାହାଣପଟେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ଗର୍ଭ ଭିତରେ ଗର୍ଭାଶୟ ଅଛି। ବଛଡ଼ା ମାପି ଗାଁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏହି ବିଶ୍ୱ ତିନି ସଂଯୋଗରେ ଅଛି। ତିନି ମା, ତିନି ପିତା, ଏକ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଚକ୍ରର କିନାରାକୁ କ୍ଷୁଦ୍ର କରେନାହିଁ। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶର ପୃଷ୍ଠଭାଗରେ କଥା ହୁଏ, ସମସ୍ତ ବାଣୀ ଓ ନାମ ଜାଣନ୍ତି। ଚକ୍ରରେ ପାଞ୍ଚଟି ଅରା ଘୂରେ, ଯାହା ଉପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଛି। ଏହାର ଧୁରା ବହୁ ଭାରରେ ତାପିତ, ଆରମ୍ଭରୁ ଏହା କଟାଯାଏନାହିଁ, ଏହାର ନାଭି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ପିତା ପାଞ୍ଚପଦୀ, ବାରଟି ଆକୃତିର, ଦୂର ଆକାଶର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଂଶରେ ବସିଥିବା ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ଏହି ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି: ସାତ ଚକ୍ର, ଛଅ ଅରା, ଏହିଭଳି ଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବାରଟି ଅରା ଥିବା ଚକ୍ର ଅମୃତର ଆକାଶରେ ଘୂରେ, କ୍ଷୟହୀନ। ଏଠାରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଦୁଇ ଝିଅ, ସାତଶେ ବିଶି ଦୁଇଜଣ, ଉଭୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଶତାରା ଚକ୍ର କ୍ଷୟହୀନ ଭାବେ ଘୂରୁଛି; ଦଶଜଣେ ଯୋଗାଯୋଗ କରି ଏହାକୁ ସିଧା ରଖିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ଷୁ, ଧୂଳିରେ ଢାକା, ଏହି ଉପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅବସ୍ଥିତ। ସେମାନେ ସେହି ନାରୀମାନେ ସତ୍ୟ ବୋଲି କୁହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୁହନ୍ତି ସେ ପୁରୁଷଙ୍କର; ଯିଏ ଦେଖେ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ଅନ୍ଧ ଅଜ୍ଞାନୀ। କବିପୁତ୍ର ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଯିଏ ଏହା ଜାଣେ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ପୁତ୍ର।