ଏକ ଦିନ, ଏକ ବିଦ୍ୱାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ବସି ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଓ ଉପାସନାରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ। ସେ ଜଣେ ଅତିଥି ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆଚରଣ କରିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ଅତିଥିବାଦର୍ଶୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଜଗତର ଆଲୋକମୟ ଲୋକମାନେକୁ ବିଜୟ କରିଥିଲେ। ଅତିଥି ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ଭୋଜନକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି, "ଏହି ଭୋଜନ ଅଧିକ ହେଉ, ଅଧିକ ହେଉ," ଭାବିଥିଲେ। ଏହା ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ କହିଲେ, "ଅଧିକ ଆଣ," ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ସେ ନିଜେ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ, ଅର୍ପଣକୁ ବସାଇଥିଲେ। ନିକଟରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ଅତିଥି ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ଅଞ୍ଜଳିରେ ଚମଚ ଧରି, ପ୍ରାଣରେ, ବେଦୀପାଖରେ, ଚମଚ ଦ୍ୱାରା, "ଵଷଟ୍" ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ଅତିଥିମାନେ, ସେମାନେ ଯେ କି ପ୍ରିୟ କି ଅପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ କର୍ମକାରୀମାନେ ଏହି ଅତିଥିମାନେକୁ ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କୌଣସି ଦ୍ୱେଷରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱେଷୀର ଭୋଜନ ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅପରୀକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିର ଭୋଜନ ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ପରୀକ୍ଷା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଭୋଜନ ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଭୋଜନ ଉପଯୋଗ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଭୋଜନ ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ଲାଗେ; ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଭୋଜନ ଉପଯୋଗ କରାଯାଏନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଲାଗେନାହିଁ। ସଂସ୍କୃତ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ପାଥର, ଅର୍ଦ୍ର ଛାଣି, ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅର୍ପଣ ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଅର୍ପଣ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ। ଅତିଥିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ତିନି ରୂପରେ ରହିଥିଲେ: ଅହବନୀୟ ଅତିଥିରେ, ଗୃହପତ୍ୟ ଗୃହରେ, ଡକ୍ଷିଣାଗ୍ନି ଯେଉଁଠି ଖାଇଯାଏ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଅତିଥି ପୂର୍ବରୁ ଖାଇଥିଲେ, ସେ କର୍ମ ଓ ସଫଳତା, ଦୁଧ ଓ ସାର, ପୋଷଣ ଓ ବୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ ଓ ଗୋ, କୀର୍ତି ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଯଦି ଅତିଥି ଶ୍ରୁତିଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଜ୍ଞର ଏକତା ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ପାଇଁ, ଅତିଥି ଭୋଜନ କରିବା ପରେ ଖାଇବା ଏହି ବ୍ରତ ଅଟୁଟ ରହିଥିଲା। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁ ଭୋଜନ ବିଶେଷ ରସିକ, ଦହି, ଦୁଧ, କିମ୍ବା ମାଂସ, ଏହା ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଦୁଧ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ, ସେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଭଳି ବିପୁଳ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ; ଏହିପରି ଘୃତ ଅର୍ପଣ କରିଲେ ଅତିରାତ୍ର ଯଜ୍ଞର ଭଳି ସମୃଦ୍ଧି; ମଧ ଅର୍ପଣ କରିଲେ ସତ୍ତ୍ରସତ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ଭଳି ସମୃଦ୍ଧି; ମାଂସ ଅର୍ପଣ କରିଲେ ଦ୍ୱାଦଶାହ ଯଜ୍ଞର ଭଳି ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ। ଜଳ ଅର୍ପଣ କରିଲେ, ସେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ, ଦୃଢ଼ ଆଧାର, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟତା ପାଇଥିଲେ। ଉଷା ହିଂ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ସବିତୃ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ବୃହସ୍ପତି ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲେ, ଦେବମାନେ ଶୟନସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଶୟନସ୍ଥାନ ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ, ଓ ଗୋର ହୁଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ବେଳେ ହିଂ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ ପ୍ରଶଂସା, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଗୀତ, ଅପରାହ୍ନେ ପ୍ରଦାନ, ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଶୟନସ୍ଥାନ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଶୟନସ୍ଥାନ ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ, ଓ ଗୋର ହୁଏ। ବଦଳ ମେଘ ହିଂ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା, ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ, ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଗୀତ, ପ୍ରବାହ ଦ୍ୱାରା ଶୟନସ୍ଥାନ ନେଇଥିଲେ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଶୟନସ୍ଥାନ ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ, ଓ ଗୋର ହୁଏ। ଅତିଥିକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି, ହିଂ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ପ୍ରଶଂସା କରି, ଜଳ ଚାହିଁ, ଗୀତ ଗାଇ, ଅର୍ପଣ କରି, ପ୍ରଦାନ କରି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଶୟନସ୍ଥାନ ହୁଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଶୟନସ୍ଥାନ ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ, ଓ ଗୋର ହୁଏ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପାର ଜ୍ଞାନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିଲେ। ପ୍ରଜାପତି ଓ ପରମେଷ୍ଠିନ୍ ହସ୍ତିର ଶିଙ୍ଗ, ଇନ୍ଦ୍ର ମୁଣ୍ଡ, ଅଗ୍ନି ଲଳାଟ, ଯମ ମୁଣ୍ଡର ପଛ ଅଂଶ; ସୋମ ରାଜା ମସ୍ତିଷ୍କ, ଦିବ ଉପର ଜବ, ପୃଥିବୀ ତଳ ଜବ; ବିଦ୍ୟୁତ ଜିହ୍ୱା, ମାରୁତ ଦାନ୍ତ, ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଗଳା, କୃତ୍ତିକା କାନ୍ଧ, ତାପ ପିଠ। ସମସ୍ତ ବ୍ୟାପି ବାୟୁ ଶରୀର, ଦିବ୍ୟ ଲୋକ କଳା ଚିହ୍ନ ଆଧାର; ଶ୍ୟେନ ପିଠ, ମଧ୍ୟମ ଅଂଶ ମଜ୍ଜା, ବୃହସ୍ପତି କାନ୍ଧ, ବୃହତୀ ଓ କୀକସା ଛାତି; ଦେବୀମାନେ ପିଠ, ଉପସଦ୍ ଦିଗବଳ, ତାଳ; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ କାନ୍ଧ, ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ଓ ଅର୍ୟମାନ ମଧ୍ୟ, ଦୋଷଣୀ ହାତ, ମହାଦେବ ହାତ। ଏହି ଭାବରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ଆଲୋକ, ପ୍ରାଣ, ସମୃଦ୍ଧି, ଓ ଶ୍ରୀକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ; ଅତିଥି ଓ ଅର୍ପଣ ମାଧ୍ୟମରେ ଦେବମାନେ ଏହି ଉପାସନାର ଫଳ ଦେଇଥିଲେ।