ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିଗୁଡିକରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ କଥା ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଅତିଥିବୃନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ କେହି ହୋତୃ ପ୍ରସ୍ତର ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ଅତିଥିପତି, ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ସେବା କରି, ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେ ଆବଭୃଥ ନିକଟକୁ ଯାନ୍ତି। ସେ ଯେଉଁ ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ସେ ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି; ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ତାହା ସଫଳ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଖାନ୍ତି; ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଆକୃତି ସେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମିଳିଯାଏ। ଏହିପରି ଆକାଶରେ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଆକାଶରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଆକୃତି ସେଙ୍କୁ ମିଳିଯାଏ। ଏହିପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଆକୃତି ସେଙ୍କୁ ମିଳିଯାଏ। ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଆକୃତି ସେଙ୍କୁ ମିଳିଯାଏ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଆକୃତି ସେଙ୍କୁ ମିଳିଯାଏ। ସେ ନିମନ୍ତ୍ରିତ, ନିମନ୍ତ୍ରିତ। ସେ ଏହି ଜଗତ ପାଉଛନ୍ତି, ସେ ଅନ୍ୟ ଜଗତ ପାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁଜଣେ ଏହିପରି ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତକୁ ବିଜୟ କରନ୍ତି। ଅତିଥିପତି, ଯେତେବେଳେ ତିନି ଭୋଜନକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସେ ଯଜ୍ମାନ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରନ୍ତି—ମନେ କରନ୍ତି, “ଏହା ଅଧିକ ହେଉ, ଅଧିକ ହେଉ।” ଯେତେବେଳେ ସେ କହନ୍ତି, “ଅଧିକ ଆଣ,” ଏହି ଭାବରେ ସେ ପ୍ରାଣକୁ ବୃହତ କରନ୍ତି। ସେ ଅନ୍ନ ଆଣନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତି। ନିକଟରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଅତିଥି ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ହାତରେ ଛାମୁଚ, ପ୍ରାଣରେ, ଯଜ୍ନସ୍ଥଳରେ, ଚମଚ ସହିତ, ଵଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ। ଏହି ସମସ୍ତ, ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ନକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଏହିପରି ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଦ୍ୱେଷରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦ୍ୱେଷୀର ଭୋଜନ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅପରୀକ୍ଷିତ କିମ୍ବା ପରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଭୋଜନ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ଭୋଜନ ସେମାନେ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭୋଜନ ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ଲଗିଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ଭୋଜନ ସେମାନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଭୋଜନ ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ଲଗି ନାହିଁ। ସମୟ ସମୟରେ, ଯିଏ ଉପଯୁକ୍ତ ପିଷଣ ପାତର, ଆର୍ଦ୍ର ଛାଣନୀ, ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ନ ସହିତ, ଅନ୍ନ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଯଜ୍ନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥାଏ। ଯିଏ ଅନ୍ନ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଅତିଥିମାନେ ଆହବନୀୟ ଅଗ୍ନି, ଘରରେ ଥିବା ଗାର୍ହପତ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ ରନ୍ଧାଯାଏ ତାହା ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି। ଯିଏ ଅତିଥି ଭୋଜନ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଖାଉଛନ୍ତି, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସଫଳତା, ଦୁଧ ଓ ସାର, ପୋଷଣ ଓ ବୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ ଓ ପଶୁ, କୀର୍ତି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା, ଧନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି। ଅତିଥି ଯଦି ଵେଦ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଥାନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଜ୍ନର ଶୁଦ୍ଧତା ଓ ଅବିରତତା ପାଇଁ, ଅତିଥି ଭୋଜନ କରିବା ପରେ ଭୋଜନ କରିବା ଏହି ନିୟମ। ବିଶେଷ ରୁଚିକର ଯାହା ହେଉ—ଦହି, ଦୁଧ କିମ୍ବା ମାଂସ—ତାହା ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଏହିପରି ଜାଣନ୍ତି, ଦୁଧ ଅର୍ପଣ କରି ଦେଇଥିବା ପରେ, ସେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ନରେ ଯେତେ ଧନ ପାଉଥିବେ, ଏଠି ମଧ୍ୟ ତେତେ ପାଉଛନ୍ତି। ଘିଅ ଅର୍ପଣ କରି ଦେଇଥିବା ପରେ, ଅତିରାତ୍ର ଯଜ୍ନରେ ଯେତେ ଧନ ପାଉଥିବେ, ଏଠି ମଧ୍ୟ ତେତେ ପାଉଛନ୍ତି। ମଧୁ ଅର୍ପଣ କରି ଦେଇଥିବା ପରେ, ସତ୍ତ୍ରସତ୍ୟ ଯଜ୍ନରେ ଯେତେ ଧନ ପାଉଥିବେ, ଏଠି ମଧ୍ୟ ତେତେ ପାଉଛନ୍ତି। ମାଂସ ଅର୍ପଣ କରି ଦେଇଥିବା ପରେ, ଦ୍ୱାଦଶାହ ଯଜ୍ନରେ ଯେତେ ଧନ ପାଉଥିବେ, ଏଠି ମଧ୍ୟ ତେତେ ପାଉଛନ୍ତି। ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି ଦେଇଥିବା ପରେ, ସେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ ପାଇଁ ଯାନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ଭିତି ପାଉଛନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଯିଏ ଏହିପରି ଜାଣି ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଉଷା ହିଙ୍ ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସବିତୃ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ବୃହସ୍ପତି ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଗୀତ ଗାନ କରନ୍ତି, ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଉତ୍ପାଦନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶୟନସ୍ଥଳ ପାଇଁ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହିପରି ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୟନସ୍ଥଳ ଧନ, ସନ୍ତାନ ଓ ପଶୁର ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି ଅତିଥି ଓ ଯଜ୍ନ ରୀତିର ଦିବ୍ୟ କଥା ଆମେ ଶୁଣିଲୁ।