ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ମହାନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଯେ, ଯିଏ ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ହବିରେ ମଧୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ସତ୍ରସତ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ଯେପରିମାଣ ଶ୍ରୀ-ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଏହି ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ତାହା ଲାଭ କରେ। ଏହି ଭାବେ ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ମାଂସ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ଦ୍ୱାଦଶାହ ଯଜ୍ଞରେ ଯେପରିମାଣ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ, ଏହି ଅର୍ପଣରେ ସେ ତାହା ଲାଭ କରେ। ଏବଂ ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୁଏ, ସ୍ଥିରତା ଲାଭ କରେ, ସନ୍ତାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହୁଏ। ଏହି ଭାବରେ ଯିଏ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣେ, ସେ ଧନ, ସନ୍ତାନ ଓ ପଶୁର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହୁଏ। ଏହି କ୍ରମରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ କଲେ ସେ ହିଙ୍କାର କରେ, ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ତୁତି କରେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଗାନ କରେ, ବିକାଶରେ ପାଠ କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତରେ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହୁଏ। ଏହିଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ଧନ, ସନ୍ତାନ ଓ ପଶୁର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହୁଏ। ଏହିପରି, ମେଘ ଗଠିତ ହେଲେ ହିଙ୍କାର କରେ, ଗର୍ଜନ କଲେ ସ୍ତୁତି କରେ, ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକିଲେ ପାଠ କରେ, ବର୍ଷା ହେଲେ ଗାନ କରେ, ଏବଂ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହୁଏ। ଏହିଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ଧନ, ସନ୍ତାନ ଓ ପଶୁର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହୁଏ। ଅତିଥି ଦର୍ଶନ କରି, ସେ ହିଙ୍କାର କରେ, ସମ୍ବୋଧନ କରେ, ସ୍ତୁତି କରେ, ଜଳ ଚାହାଁନ୍ତି, ଗାନ କରନ୍ତି; ସେ ଆଣନ୍ତି, ଫେରିଯାନ୍ତି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଉଠାନ୍ତି। ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ, ସନ୍ତାନ ଓ ପଶୁର ସମୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଯେଉଁ ପ୍ରଶାସକଙ୍କୁ ସେ ଡାକେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଣାନ୍ତି। ଯେଉଁ କଥା ସେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ତାହାକୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣନ୍ତି। ଯେଉଁ ସେବକ ହାତରେ ପାତ୍ର ନେଇ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଧ୍ୱର୍ୟୁଙ୍କ ହବନ କୁଶଳ ହସ୍ତ ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସି ହୋତୃ ପୁରୋହିତ ନୁହଁନ୍ତି। ଅଥବା, ଯେଉଁ ଅତିଥିପତି ଅତିଥିଙ୍କୁ ସେବା କରି ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେ ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ଯେଉଁ ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ତାହା ଦାନର ବଣ୍ଟନ ହୁଏ; ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ତାହା ସଫଳ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବେଳେ ସେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ପୃଥିବୀରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି; ଏହି ଭୋଜନ ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରୂପ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ। ସେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ, ଆକାଶରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି; ଆକାଶର ସମସ୍ତ ରୂପ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ। ସେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି; ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ରୂପ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ରୂପ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ। ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ରୂପ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ। ସେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ପୁନଃ ପୁନଃ ଆମନ୍ତ୍ରିତ। ସେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଉଭୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରନ୍ତି। ଅତିଥିପତି, ଯେତେବେଳେ ଭୋଜନ ଦେଖନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନରେ ଭାବନା ହୁଏ—"ଏହା ଅଧିକ ହେଉ, ଏହା ଅଧିକ ହେଉ", ଏହିଭଳି ସେ ଯଜ୍ଞକାରୀ ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ପରିଣତ କରନ୍ତି। ସେ ଯେବେ "ଅଧିକ ଆଣ" କହନ୍ତି, ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣକୁ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି। ସେ ଅର୍ପଣ ଆଣନ୍ତି, ତାହାକୁ ସ୍ଥିର କରନ୍ତି। ନିକଟସ୍ଥ ଲୋକମାନେ ଥିଲେ, ଅତିଥି ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ହସ୍ତେ ହବନ କୁଶଳ, ପ୍ରାଣରେ, ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରେ, ଚମଚରେ, ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣରେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଆଚାର୍ୟ ଓ ଅନାଚାର୍ୟ ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ, ଦ୍ୱେଷରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱେଷୀ, ଅପରୀକ୍ଷିତ ବା ପରୀକ୍ଷା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଭୋଜନ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯାହାର ଭୋଜନ ସେମାନେ ଖାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟର ପାପ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଯାଏ। ଯାହାର ଭୋଜନ ସେମାନେ ଖାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟର ପାପ ତାଙ୍କୁ ଛୁଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ଯିଏ ଯଥାଯଥ ଚଟାଣ, ଆର୍ଦ୍ର ଛାନି, ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ। ଯିଏ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଅତିଥିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଆହବନୀୟ ଅଗ୍ନି; ଯିଏ ଘରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି; ଯେଉଁଠାରେ ରନ୍ଧାଯାଏ, ସେଠି ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି। ଯିଏ ଅତିଥି ଭୋଜନ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଖାଏ, ସେ କୃତ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସଫଳତା ଦୁହିଁ ପାଏ। ସେ ଦୁଧ ଓ ସାର ଦୁହିଁ ପାଏ। ସେ ପୋଷଣ ଓ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ସେ ସନ୍ତାନ ଓ ପଶୁ ପାଏ। ସେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ପାଏ। ସେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବୁଦ୍ଧି ପାଏ। ଏଭଳି ଅତିଥି ସେବା, ଅର୍ପଣ ଓ ଜ୍ଞାନର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ବିବୃତ ହେଉଛି, ଯାହା ଜୀବନରେ ଧନ, ସନ୍ତାନ, ପଶୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପ୍ରଦାନ କରେ।