ଏକ ପବିତ୍ର ଉପାସନାର ଗଭୀର ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୋଜନ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଚଖିବା ପାଇଁ ଆଣାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ପୁରୋଡାଶ ନିବେଦନ ଭଳି ଅର୍ଥ ରଖେ। ଯେତେବେଳେ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ପରେ ତାହାକୁ ଡାକାଯାଏ, ସେହି ସମୟରେ ତାହା ନିବେଦନ ଭାବେ ଡାକାଯାଉଛି। ମାପିଥିବା ଚାଉଳ ଓ ଯବ ଏଠି ଅଂଶ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ମୁସଳ ଓ ମୁସୁଳି ଏଠି ପିଷା କଥରା ପାଥର ଭଳି ଉପଯୋଗ ହୁଏ। ଛାନିବା ଝାଲା ହେଉଛି ପବିତ୍ରକାରୀ, ଧାନର ଚୋପ ହେଉଛି ଅଗ୍ନିର ଅଂଶ, ଛାନି ହେଉଛି ଜଳ। ଯେଉଁ ଚମଚ, ଚାମୁଚ, ଦେଖିବା ପାତ୍ର, ଛାନି, ଉପସ୍ଥାପନ ଟ୍ରଫ, ଘଡ଼ି, ବାୟୁ ସମ୍ପୃକ୍ତ ପାତ୍ର ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ଭଳି ପବିତ୍ର ଗଣାଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଗୃହସ୍ୱାମୀ ଭୋଜନକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି, "ଏହା ଅଧିକ ହେଉ, ଏହା ଅଧିକ ହେଉ" ବୋଲି ଭାବନା କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଅତିଥି କିମ୍ବା ରିତ୍ୱିଜ୍ ଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି। "ଅଧିକ ଆଣ" ବୋଲି କହିଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରାଣବାୟୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ନିବେଦନକୁ ନିକଟକୁ ଆଣି, ସେଉଁଠି ତାହାକୁ ପ୍ରୀତିକର କରନ୍ତି। ଉପସ୍ଥିତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଅତିଥି ନିଜ ପକ୍ଷରୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ହାତରେ ଚମଚ ଧରି, ପ୍ରାଣବାୟୁ ସହିତ, ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ ଉପରେ ଯଜ୍ଞ ଉପକରଣ ସହିତ, "ଵଷଟ୍" ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ। ଏହି ପୂଜାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଏପରି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କ୍ରୋଧରେ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନ କି ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଭୋଜନ ଖାଇବା, ନ ଅପରୀକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର, ନ ଯିଏ ପରୀକ୍ଷା କରୁଛି ସେଠାରେ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଭୋଜନ ସେମାନେ ଖାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଭୋଜନ ଦୋଷ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼େ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଭୋଜନ ସେମାନେ ଖାନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ଦୋଷ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ସମୟ ସମୟରେ, ଯିଏ ପିଷା ପାଥର, ଆଦ୍ର ପବିତ୍ରକାରୀ, ଓ ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ତିଆରି ଥାଏ, ସେ ନିବେଦନକୁ ତିଆରି କରି, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରେ। ଯିଏ ଅର୍ପଣ ନେଇଯାଏ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ପ୍ରଜାପତିଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ। ଅର୍ପଣକାରୀ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରିଥାଏ। ଅତିଥି ପାଇଁ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଆହବନୀୟ ଅଗ୍ନି; ଘରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଗାର୍ହପତ୍ୟ; ଯେଉଁଠି ରନ୍ଧାଯାଏ, ସେ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି। ଯିଏ ଅତିଥି ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଖାଏ, ସେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନର ଫଳ ଦୁଇଁଟି ନିଜେ ନେଇଥାଏ। ସେ ଦୁଧ ଓ ସାର ଦୁଇଁଟି ନିଜେ ନେଇଥାଏ, ପୋଷଣ ଓ ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ ଓ ଗୋଧନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବିଶ୍ରୁତି, ଶ୍ରୀ ଓ ବୁଦ୍ଧି—ଏସବୁ ନିଜେ ନେଇଥାଏ। ଏହିଠି ଅତିଥି ହେଉଛନ୍ତି ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଜ୍ଞର ସାର ଓ ତାହାର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ପାଇଁ, ଏହା ନିୟମ ଯେ, ଅତିଥି ଖାଇଥିବା ପରେ ମାତ୍ର ଖାଇବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଭୋଜନ ବିଶେଷ ରସିକ, ଦହି, ଦୁଧ କିମ୍ବା ମାଂସ ହେଉ, ତାହା ଅତିଥି ପୂର୍ବରୁ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଯିଏ ଦୁଧ ନିବେଦନ କରେ, ସେ ଯେତେ ଫଳ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞ କରି ପାଏ, ସେତେ ଏହି ଅର୍ପଣରେ ପାଏ। ଘିଅ ନିବେଦନ କଲେ, ଅତିରାତ୍ର ଯଜ୍ଞର ଫଳ; ମଧୁ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କଲେ, ସତ୍ତ୍ରସତ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ; ମାଂସ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଦ୍ୱାଦଶାହ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ। ଜଳ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କଲେ, ସେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ସ୍ଥିର ହୁଏ, ସନ୍ତାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଏ। ଏପରି ଯିଏ ଜାଣେ, ସେ ଧନ, ସନ୍ତାନ ଓ ଗୋଧନର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହୁଏ। ତେଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବାବେଳେ "ହିଙ୍କାର" କହିଥାଏ; ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ସ୍ତୁତି କରେ; ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଗାନ କରେ; ଅପରାହ୍ନରେ ପାଠ କରେ; ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହୁଏ। ଏପରି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଧନ, ସନ୍ତାନ, ଗୋଧନର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହୁଏ। ଏହିପରି, ମେଘ ଗଠନ ହେଲେ "ହିଙ୍କାର" କରେ; ଗର୍ଜନ କରି ସ୍ତୁତି; ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିଲେ ପାଠ; ବର୍ଷା ହେଲେ ଗାନ; ଏକଠା ହେଲେ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଧନ, ସନ୍ତାନ, ଗୋଧନର ଆଶ୍ରୟ ହୁଏ। ସେ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଦେଖି, "ହିଙ୍" ଧ୍ୱନି କରେ, ସମ୍ବୋଧନ କରେ, ସ୍ତୁତି କରେ, ଜଳ ଚାହାଏ, ଗୀତ ଗାଏ; ଆଣେ, ଫେରେ, ଅବଶିଷ୍ଟ ହଟାଏ। ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ, ସନ୍ତାନ, ଗୋଧନର ସମୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଯେଉଁ ପ୍ରଶାସକ ଡାକାଯାଏ, ସେ ତା'କୁ ଶୁଣାଏ। ଯେଉଁ କଥା ଶୁଣିଥାଏ, ତାହାକୁ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି। ଯେଉଁ ସେବକମାନେ ପାତ୍ର ହାତରେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଦ୍ୱର୍ୟୁଙ୍କ ଚମଚ ଭଳି। ଏଭଳି ଯଜ୍ଞ ଓ ଅତିଥି ସେବାର ଉଚ୍ଚତମ ମାର୍ଗ ଏହି ଶ୍ରୁତିରେ ବିବୃତ ହେଉଛି, ଯାହା ଜାଣି ଏହି ଆଚରଣ କରିବା ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ଫଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଅର୍ଜନ କରେ।