ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ମୋର ଇଛାକୁ ଡାକି କହିଲି—“ହେ ଇଛା, ମୋର ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ବିରୋଧରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କର। ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିଯାଆନ୍ତୁ, ଭୂଲିଯାଆନ୍ତୁ, ଦୁର୍ବଳ ଓ ନିର୍ବଳ ହୋଇଯାଆନ୍ତୁ, ଏକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଟିକି ରହିପାରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ଇଛା, ସେମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କର, ମୋ ପାଇଁ ଏକ ବିଶାଳ ଜଗତ ତିଆରି କର, ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ବିକାଶ ପାଏ। ଚାରି ଦିଗ ମୋ ପାଖରେ ନମନ କରୁନ୍ତୁ, ଛଅଟି ବିଶାଳ ଘୃତ ଧାରା ମୋ ଦିଗରେ ବହୁନ୍ତୁ। ମୋର ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀମାନେ ଏଭଳି ଭାବରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଯେପରି ଏକ ନୌକା ମାଞ୍ଜା ଛିଣ୍ଡାଯିବା ପରେ ତରିଯାଏ—ସେମାନେ ଆଉ ଫେରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଠି ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହେ—ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ଯବ, ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଯବ, ସୋମ ହେଉଛନ୍ତି ଯବ; ଏହି ଯବରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠୁଥିବା ଦେବମାନେ ଏହି ଅପମାନକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଯିଏ ଆଘାତ ପାଇଛି, ସେ ନିର୍ବଂଶ ହେଉ, ବନ୍ଧୁ-ଶ୍ରେଷ୍ଠୀଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ତ୍ୟାଜିତ ହେଉ, ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁ, ଯେପରି ଏକ ଦାମ୍ଭିକ ଅସ୍ତ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ବେଧିଯାଏ—ମହାଦେବ ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ। ଏହି ମହାପୁରୁଷ ପଡ଼ିଯାଇଛି, ଯେଉଁ ବିଦ୍ୟୁତ ଭୂମିକୁ ନପଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଗର୍ଜନ ଧାରଣ କରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଉଦୟ ହୁଏ, ଏଭଳି ମହାପୁରୁଷ ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ। ହେ ଇଛା, ତୁମର ତିଣିପଟିଆ ରକ୍ଷା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ବିସ୍ତୃତ ଅବିନାଶୀ ଅସ୍ତ୍ର—ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋର ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀମାନେ ଆବୃତ କର, ଯେଉଁଠି ଶ୍ୱାସ, ପଶୁ, ଓ ପ୍ରାଣ ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ମୋତେ ବାଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଅଧମ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନେଇଥିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ହେ ଇଛା, ମୋର ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀମାନେ ଏହି ଜଗତରୁ ଦୂର କର। ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଅଧମତମ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ାଇଥିଲେ, ସେପରି ହେ ଇଛା, ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀମାନେ ଦୂର କର। ଏଇ ଇଛା ପ୍ରଥମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ; ଦେବ, ପିତୃ, କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ କେହି ତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଜୟୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହି ଇଛାକୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ବିଶାଳ, ଯେପରି ପାଣି ସରିଛି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ପ୍ରସାରିତ, ସେପରି ତୁମେ ମହାନ, ବିଜୟୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହି ଇଛାକୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ଦିଗ, ଉପଦିଗ, ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଦିଗ, ଯେତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଗ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁଠାରୁ ତୁମେ ମହାନ, ବିଜୟୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହି ଇଛାକୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେତେ ଗୁଣ୍ଡି, କୀଟ, କୁରୂରା, ଏବଂ ଯେତେ ଗଛ ସାପ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ହେ କାମ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମେ ଚକ୍ଷୁମିଚ୍ଚଳତା, ନିର୍ମୋଳ ଦୃଢ଼ତା, ସାଗର—ସମସ୍ତ ପ୍ରତି ଅଧିକ ମହାନ; ହେ କାମ, କ୍ରୋଧ, ନାଶକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର—କେହି କାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କର, ନାଶକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମର ଶୁଭ ଓ କୃପାଳୁ ରୂପ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ସତ୍ୟକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଆଣ, ସେଇ ରୂପରେ ଆସି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କର; ଅନ୍ୟଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିର ଭାବନାକୁ ଦୂର କର। ଏବେ ମୁଁ ଏକ ବିଶାଳ ଶାଳାକୁ ଦେଖେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ମାପାଯାଇଛି, ମୁଦ୍ରା ଓ ସୀମିତ ଅଛି। ଏହି ସମ୍ବିଧାନର ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ମୁଁ ଏହାକୁ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରେ। ଏଇ ବିଶ୍ୱଶାଳାରେ ଯେଉଁଠି ବନ୍ଧନ, ଯେଉଁଠି ଗଠନ ହୋଇଛି, ମୁଁ ବୃହସ୍ପତି ପରି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ଵାରା ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ମୁକ୍ତ କରେ। ଆମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ, ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଛୁ, ତୁମର ଗଠନକୁ ଦୃଢ଼ କରିଛୁ; ବାଧା ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପରି ଯାହା ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ତାହା ମୁଁ ଖୋଲି ଦେଉଛି। ଏହି ବାଁସ, ଗଠନ, ପ୍ରାଣବାୟୁ, ଘାସ, ପଖା, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନକୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରେ। ଏଠି ଯେଉଁ ଚିମ୍ଟି, ପ୍ଲେଟ, ଆଲିଙ୍ଗନର ଗଠନ—ମନର ଜନାନୀଙ୍କ ବନ୍ଧନକୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରେ। ତୁମର ଝାଞ୍ଜି, ଯେଉଁଠି ରମଣୀ ପାଇଁ ଛିଦ୍ର କରାଯାଇଛି—ଏହି ସବୁକୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରେ; ମନର ଜନାନୀ ନିଜ ରୂପକୁ ବିରୋଧ କରି ଉଠନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ଶାଳା ହେଉଛି ହବନ ସ୍ଥଳ, ଅଗ୍ନିର ଗୃହ, ଜନାନୀମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନ, ସଭା; ଏହି ଦେବସ୍ଥଳ ଦେବମାନଙ୍କ ସିଂହାସନ। ଏଠି ଏକ୍ସଲ, ଯୋକ୍, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, କ୍ରସ୍ବିମ୍—ଯେଉଁଠି ବନ୍ଧନ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଘୋଷିତ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଉ। ଯିଏ ଏହି ଶାଳାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯିଏ ଏହାକୁ ମାପିଛି—ମନର ଜନାନୀ ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧ ହେଉନ୍ତୁ। ସେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଇବେ ନାହିଁ; ଯାହା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବନ୍ଧା, ଶୋଭାୟମାନ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଠନକୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରେ। ଯିଏ ଏହି ଶାଳାକୁ ମାପିଛନ୍ତି, ଗଛମାନେକୁ ଯୋଡ଼ିଛନ୍ତି—ପ୍ରଜାପତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଓଫ୍ସ୍ପ୍ରିଂ ପାଇଁ ଏହାକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ, ଦାତାକୁ, ଶାଳାର ମାଲିକଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି; ଚଳିତ ଅଗ୍ନି, ଓ ମନୁଷ୍ୟ, ତୁମକୁ ଆମର ନମସ୍କାର। ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଉଛି ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଅନେକ ସନ୍ତାନ ଓ ପ୍ରଜାରେ ଶ୍ରୀମତୀ ଏହି ଶାଳାର ବନ୍ଧନ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରେ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିଧାରୀ ପୁରୁଷମାନେ, ପଶୁମାନେ ସହିତ ଆବୃତ; ଏହି ପ୍ରଜାସମୃଦ୍ଧି ଶାଳାର ବନ୍ଧନ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରେ। ଯାହା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ, ମୁଁ ଏହି ଆଶ୍ରୟକୁ ଧରେ; ଯାହା ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ବିସ୍ତାର, ଧୂଳିର ଅଞ୍ଚଳ, ମୁଁ ଶୁଭମୟ ଗର୍ଭ କରେ। ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ଧରେ।