ଏକ ଦିନ, ଏକ ଉତ୍ସବ ଦିନରେ, ଜଣେ ଭକ୍ତ ନିଜ ଆତ୍ମାର ମଧୁରତା ଓ ଦୀପ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ସେ ଚାହିଲେ, “ମୁଁ ମଧୁର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନିଅ, ମୁଁ ମଧୁରତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ମୋ ଦୁଧର ସମୃଦ୍ଧି ନେଇ ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବି—ସେ ମୋତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ।” ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଅଗ୍ନି, ମୋତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସନ୍ତାନ, ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ସହ ଏକତ୍ର କର। ଦେବତାମାନେ ଏହି ଉପକୃତିକୁ ଜାଣନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଋଷିମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ।” ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ସେ ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦ୍ଵିତୀୟଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, “ଯେପରି ମଧୁ ତିଆରି କରୁଥିବା ମକୁଆ ମଧୁ ସଂଗ୍ରହ କରେ, ସେପରି ଆଶ୍ୱିନ୍ ମହାଶୟ, ଆପଣମାନେ ମୋ ମନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ। ଯେପରି ମଧୁମକୁଆ ମଧୁ ରଖେ, ସେପରି ଆପଣମାନେ ମୋ ମନରେ ଦୀପ୍ତି, ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣସକ୍ତି ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ।” ସେ ଚାହିଲେ, ପାହାଡ଼, ପର୍ବତ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ମଧୁ ଅଛି, ଝରା ମଦ୍ୟରେ ଯେଉଁ ମଧୁ ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତ ମଧୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଆସୁ। ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦ୍ଵିତୀୟଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, “ମଧୁର ସାର ଦ୍ଵାରା ମୋତେ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ରୂପର ଅଧିପତି, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣୀ କହିପାରିବି।” ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ସେ କହିଲେ, “ତୁମର ଗର୍ଜନ ବାଣୀ, ହେ ପ୍ରଜାପତି, ବୃଷଭ ସ୍ୱରୂପେ ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଉପରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ନିକ୍ଷେପ କର। ସମସ୍ତ ପଶୁ ଏହା ଦ୍ଵାରା ବଂଚନ୍ତି। ଏହି ଶେଷ ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ମୋତେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର।” ସେ ଜାଣିଲେ, ପୃଥିବୀ ହେଉଛି ଦଣ୍ଡ, ଆକାଶ ଗର୍ଭ, ଦ୍ୟୁଲୋକ ଚାବୁକ, ବିଜୁଳି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋକ, ଓ ତା ଝରଣା ହେଉଛି ଅମୃତ ବିନ୍ଦୁ। ଯେଉଁଜଣେ ଚାବୁକର ସାତ ପ୍ରକାର ମଧୁ ଜାଣନ୍ତି—ଯଥା ପୁରୋହିତ, ରାଜା, ଗାଈ, ଛାଗ, ଧାନ, ଯବ ଓ ସପ୍ତମ ମଧୁ—ସେ ମଧୁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଓ ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ମଧୁମୟ ହୁଏ, ସେ ମଧୁର ଲୋକ ଜିତିନେଇଥାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଗର୍ଭରେ ଗର୍ଜନ ହୁଏ, ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ଜଣେ ଉପବୀତ ଦାହିଣ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଧରି, “ମୁଁ ପ୍ରଜାପତି ସହ ଜାଗିଉ,” ଭାବି ଦଢ଼ି ହେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ ପ୍ରଜାପତି ସନ୍ତାନମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହାପରେ, ଭକ୍ତ ଏକ ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଘୃତ ଓ ହୋମ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ତଳକୁ ପଡ଼ନ୍ତୁ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୁଅନ୍ତୁ।” ସେ ଚାହିଲେ, “ମୋ ମନକୁ ଯାହା ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ଯାହା ଦେଖି ଖୁସି ହୁଏନାହିଁ, ମୋ ଜିହ୍ୱା ଯାହା ରୁଚି ନାହିଁ—ସେ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ି ଦେଉ। ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉନ୍ତୁ।” ଅପସ୍ୱପ୍ନ, ଅପେକ୍ଷା, ଅପମଙ୍ଗଳ, ବନ୍ଧ୍ୟାତ୍ୱ, ଅନ୍ଧକାର, ଓ ମୂଢତାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ ମନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଏହାରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦିଅ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ।” ସେ ଚାହିଲେ, “ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଦୂର କର, ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ଦୂର ହେଉ। ଅଗ୍ନି, ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ଧକାର ଗୃହକୁ ଦହି ଦିଅ।” ଏହି ଆକାଙ୍କ୍ଷାକୁ ଗାଈର ଉପମା ଦେଇ, “ତୁମର କନ୍ୟା ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି, ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଚମତ୍କାର ବାଣୀ କହନ୍ତି, ସେ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଦ୍ଵାରା ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ଘେରି ଦିଅ, ଯାହାରେ ପ୍ରାଣ, ପଶୁ, ଓ ଜୀବନ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତୁ।” ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ସବିତା, ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ଯେପରି ଦକ୍ଷ କୌଶଳୀ ନୌକାକୁ ବନ୍ଧନରୁ ଛାଡ଼ି ଜଳକୁ ଢେଲି ଦିଏ, ସେପରି ଦୂର କର।” ସେ କାମଦେବଙ୍କୁ ଡାକି, “ମୋତେ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମୁକ୍ତ କର। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୋ ଆହ୍ୱାନରେ ଆସନ୍ତୁ।” ଘୃତରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ, “ଆକାଙ୍କ୍ଷାର ଆଗ୍ରଣୀ, ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର, ମୋତେ ଏକାକି ଏବଂ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀ ଶୂନ୍ୟ କର।” ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, “ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ତଳକୁ ଦବାଇ ଦିଅ, ଅଗ୍ନି, ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ଧକାର ଗୃହକୁ ଦହି ଦିଅ।” ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ଆକାଙ୍କ୍ଷା, ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କର, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଯାଉ, ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ସାରହୀନ ହେଉ, ଏକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଟିକିନପାରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏହି ଆକାଙ୍କ୍ଷା ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଆଣନ୍ତୁ, ଚାରିଦିଗ ମୋ ପାଖରେ ନମନ କରୁ, ଛଅ ଘୃତ ଧାରା ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ। ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ବନ୍ଧନ ଛିଡ଼ି ନୌକାପରି ଦୂରେ ଯାଉନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେଉଛନ୍ତି ସେମାନେ ଫେରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଏହି ଯବ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ଏହି ଅସୁବିଧାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀ ତଳକୁ ପଡ଼ି, ସନ୍ତାନ ଶୂନ୍ୟ ଓ ସମ୍ପର୍କୀୟ ଓ ମିତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ତ୍ୟାଗିତ ହେଉ, ସେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଭୂମିରେ ଲିନ ହେଉ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ତଳକୁ ଦବାଇ ଦିଅ। ଏହି ମହାନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆତ୍ମା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଅପତିତ ନୁହେଁ, ସେ ସମସ୍ତ ଗର୍ଜନ ଧାରଣ କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଉଦୟମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ତଳକୁ ଦବାଇ ଦିଅ। କାମଦେବଙ୍କ ତିନି ଆବରଣ ରକ୍ଷା, ଅଚ୍ୟୁତ କବଚ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ଵାରା ବିସ୍ତୃତ, ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ଘେରି ଦିଅ, ଯାହାରେ ପ୍ରାଣ, ପଶୁ, ଓ ଜୀବନ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେ ଦୂର କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦାସ୍ୟୁମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଫେଙ୍ଗିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା କାମ, ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ଏହି ଲୋକରୁ ଦୂର କର। ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଅସୁରମାନେ ଦୂର କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦାସ୍ୟୁମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଦବାଇଲେ, ସେପରି କାମ, ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦୀମାନେ ଦୂର କର।