ଏକ ଦିନ ଦେବତାମାନେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ପତି କଲେ, ଯାହା ସବୁ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶ୍ୱାସ, ଅମରତ୍ୱର ନାଭି, ଅଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ମାତୃ, ଓ ଵସୁମାନଙ୍କର କନ୍ୟା। ସେ ହେଲେ ସୁନା ରଙ୍ଗର, ମଧୁ ରେଡ଼ ଭଳି, ଶୁଦ୍ଧ ଘୃତରେ ଆବୃତ, ଏବଂ ମହାଜ୍ଵାଳା ଅପରିଚଳିତ ଭାବରେ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ମଧୁରୁ ମଧୁ ରେଡ଼ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ସମସ୍ତ ଆକୃତିରେ ଯାଇପାରିଲା। ମା ନବଜାତକୁ ପୋଷଣ କରିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଜନ୍ମ ପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖିପାରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିପାରିଲେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ପାତ୍ର ସୋମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଅଟୁଟ ଥିଲେ? ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଏହି ଦିବ୍ୟତାରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିପାରିଲେ, ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ, ଯାହାର ଦୁଇ ଅଖଣ୍ଡ ଅଟୁଟ ଅସ୍ଥି, ହଜାର ଧାରାରେ ପୋଷଣ ଦେଉଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିନ ପୋଷଣ ଦେଉଥାଏ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ, ଶକ୍ତି ଦେଇ, ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ, ନିଜ ନିୟମରେ ଆସିଥାଏ। ତିନି ଲିବେସନ ମାପି, ସେ ଜୀବନକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ, ତାଙ୍କର ଦୁଧରେ ପୋଷଣ କରିଥାଏ। ଜଳ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ଶକ୍ବରୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ ବୃଷ, ମେଘ ପରି ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଆସନ୍ତି। ସେମାନେ ବର୍ଷା ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ଜାଣିଥାଏ, ଜଳ ସମସ୍ତ ଇଛା ଓ ପୋଷଣ ପୂରଣ କରେ। ପ୍ରଜାପତି, ତୁମର ଗର୍ଜନ ହେଉଛି ଉଚ୍ଚ୍ ଶବ୍ଦ; ବୃଷ ପରି ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ବିପ୍ରକ୍ଷେପ କର। ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁରୁ, ମଧୁ ଭାଷା ଜନ୍ମ ନେଲା, ମାରୁତମାନଙ୍କର ଉଗ୍ର ସନ୍ତାନ। ସୋମ ଯେପରି ଆଶ୍ୱିନ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଭାତ ପିଟାରେ ପ୍ରିୟ, ସେପରି ଆଶ୍ୱିନମାନେ ମୋର ଭିତରେ ଦୀପ୍ତି ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ। ସୋମ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ପିଟାରେ ପ୍ରିୟ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ମୋର ଭିତରେ ଦୀପ୍ତି ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ। ସୋମ ଯେପରି ଋଭୁମାନେ ତୃତୀୟ ପିଟାରେ ପ୍ରିୟ, ସେପରି ଋଭୁମାନେ ମୋର ଭିତରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଉନ୍ତୁ। ମୁଁ ମଧୁମୟ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉ, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ୱ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି। ଅଗ୍ନି, ମୋତେ ଦୀପ୍ତି, ସନ୍ତାନ, ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ସହିତ ଏକତ୍ୱ କର। ଦେବତାମାନେ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଜାଣନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଏହାକୁ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଜାଣନ୍ତୁ। ମଧୁକାରମାନେ ଯେପରି ମଧୁ ଏକାଠି କରନ୍ତି, ଆଶ୍ୱିନମାନେ ମୋର ଭିତରେ ଦୀପ୍ତି ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ। ମଧୁମାକି ଯେପରି ପ୍ରଚୁର ମଧୁ ଏକାଠି କରନ୍ତି, ଆଶ୍ୱିନମାନେ ମୋର ଭିତରେ ଦୀପ୍ତି, ଚମକ, ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ। ପାହାଡ଼, ପର୍ବତ, ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ା, ଝରିବା ସୁରାରେ ଯେଉଁଠି ମଧୁ ଅଛି, ସମସ୍ତ ମଧୁ ମୋର ଭିତରେ ଆସୁ। ଆଶ୍ୱିନମାନେ, ମଧୁର ସାର ଦେଇ ମୋତେ ମାଲିଶ କରନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍ତ, ଯେପରି ମୁଁ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣୀ କହିପାରିବି। ପ୍ରଜାପତି, ତୁମର ଗର୍ଜନ ହେଉଛି ଉଚ୍ଚ୍ ଶବ୍ଦ; ବୃଷ ପରି ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ବିପ୍ରକ୍ଷେପ କର। ସମସ୍ତ ଗୋବାଉଳ ଏହାରେ ଜୀବନ ଚାଲେ; ଏହା ସହିତ ମୋତେ ଶେଷ ଶକ୍ତି ଦେଉ। ପୃଥିବୀ ହେଉଛି ଦଣ୍ଡ, ମଧ୍ୟମାକାଶ ହେଉଛି ଗର୍ଭ, ଆକାଶ ହେଉଛି ଚାବୁକ, ହେଳା ହେଉଛି ସୁନା ଆଲୋକ, ଚିହ୍ନ। ଯେଉଁଠି ସାତ ପ୍ରକାର ମଧୁ ଚାବୁକରେ ଅଛି, ସେ ମଧୁମୟ ହୋଇଯାଏ: ପୁରୋହିତ, ରାଜା, ଗାଁ, ଛେଉ, ଚାଉଳ, ଯବ, ଏବଂ ସପ୍ତମ ମଧୁ। ସେ ମଧୁମୟ ହୋଇଯାଏ; ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ମଧୁମୟ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ସେ ମଧୁର ଜଗତକୁ ଜିତିଯାଏ। ଗର୍ଭରେ ଗର୍ଜନ ହେବାବେଳେ, ପ୍ରଜାପତି ନିଜ ସନ୍ତାନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପାଇଁ, ଜନେ ଦକ୍ଷିଣ କନ୍ଧରେ ଉପବୀତ ରଖି, 'ମୁଁ ପ୍ରଜାପତି ସହିତ ଜାଗିବି' ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଜାଣିଥିଲେ, ପ୍ରଜାପତି ନିଜ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଜାଗିଯାନ୍ତି। ଏହିପରେ, ମୁଁ ଗୃତ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଘୃତ ଦେଇ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ବୃଷର ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛି। ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଇ, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ଅପମାନିତ ହେଉ। ଯେଉଁଠି ମୋର ମନ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ, ଜିହ୍ବା ଉପଭୋଗ କରିନାହିଁ—ସେ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନ ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଉ। ମୋର ଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ଅପମାନିତ ହେଉ। ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନ, ଇଛା, ଅପରାଧ, ଅନ୍ଧକାର, ଅବିବେକ—ଏହାରୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଛି, ଯେଉଁଠି ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଇଛାକୁ ଦୂର କର, ଦୂର କର; ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ମୁଁଠୁ ଦୂର ହେଉ। ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ଅନ୍ଧ ଏବଂ ନିମ୍ନ ନିବାସକୁ ଜଳାଇ ଦେ। ତୁମର ଇଛା, ତୁମର କନ୍ୟା, ଗାଁ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ, ଯାହାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚମକୁଥିବା ବାଣୀ ବୋଲି କହନ୍ତି। ସେ ଦେଇ, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ଘେରି ଦେଉ, ଯେପରି ଶ୍ୱାସ, ଗୋ, ଓ ଜୀବନ ମୋତେ ବାଛନ୍ତି। କାମର ଶକ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ ରାଜା, ବିଷ୍ଣୁ, ସବିତୃର ଉଦ୍ୟମ, ଅଗ୍ନିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଜଣେ ଦକ୍ଷ କାମରେ ନୌକା କିପରି ପାଣିକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କର। କାମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିରୀକ୍ଷକ, ଦ୍ରୁତ, ମୋତେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ କର। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋର ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଘୃତରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଇଛାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହାରେ ଆନନ୍ଦ କର। ମୋତେ ଏକା, ଶତ୍ରୁ ଶୂନ୍ୟ କର। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ମୋ ପାଇଁ ଇଛା ସହିତ ଏକତ୍ୱ କରନ୍ତୁ; ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ଅପମାନିତ କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ଅନ୍ଧ ନିମ୍ନ ନିବାସକୁ ଜଳାଇ ଦେ। ଇଛା, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ନିମ୍ନ କର; ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଫେଙ୍ଗି ଦେ, ତାଙ୍କୁ ତଳେ ପକାଇ ଦେ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିହୀନ, ତାତ୍ତ୍ୱିକ ହୀନ ହେଉ; କେହି ଦିନ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉନାହିଁ। ଇଛା ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳନ କର; ମୋ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଜଗତ ତିଆରି କର, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ। ଚାରି ଦିଗ ମୋତେ ବନ୍ଦନା କର, ଷଠ ଧାରା ଶୁଦ୍ଧ ଘୃତ ମୋତେ ଆସୁ। ଅପମାନିତ ହେଉଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ, ବନ୍ଧା ନୌକା କିପରି ଛାଡ଼ି ଦିଏ, ସେପରି ଦୂର ହେଉ।