ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି, ସେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ପ୍ରଥମେ ଆହବନୀୟ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯିଏ ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣେ, ତାଙ୍କର ଆହ୍ୱାନକୁ ଦେବତାମାନେ ଆସନ୍ତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଏ। ପୁନି ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯାହା ପାଖରେ ଅଛି, ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣା ସଠିକ୍ ହୁଏ, ସେ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାରରେ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ। ତା’ପରେ ସେ ସଭାକୁ ଗଲେ, ଏହାକୁ ଯିଏ ଜାଣେ, ସଭା ତାଙ୍କୁ ଆସେ, ସେ ସଭାରେ ପ୍ରଧାନ ହୁଏ। ପରେ ସେ ପରିଷଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏହାର ଜ୍ଞାନ ଯାହା ପାଖରେ ଅଛି, ପରିଷଦ ତାଙ୍କୁ ଆସେ, ସେ ପରିଷଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। ସେ ପରାମର୍ଶକୁ ଗଲେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯାହା ଜାଣେ, ପରାମର୍ଶ ତାଙ୍କୁ ଆସେ, ସେ ପରାମର୍ଶରେ ପ୍ରମୁଖ ହୁଏ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଚାରିପଟେ ପ୍ରଗତି କରି ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଏକମାତ୍ର ସେଇ ଜାଣେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଚାଲିଛୁ। ଚଳ, ତାକୁ ଡାକିବା।” ସେମାନେ ତାକୁ ଡାକିଲେ—“ଏ ଆହାର! ଆସ, ଏ ଶକ୍ତି! ଆସ, ଏ ଶୁଭ ବାଣୀ! ଆସ, ଏ ରସମୟୀ!” ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଛୁଆଁ ହେଲେ, ଗାୟତ୍ରୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଚାରିପଟେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟତ୍ର ଯାଇନଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଥନ ବୃହତ୍ ଓ ରଥନ୍ତର ହେଲା, ଆଉ ଯଜ୍ଞାଯଜ୍ଞିୟ ଓ ବାମଦେବ ଦୁଇ ଅନ୍ୟ ଥନ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ରଥନ୍ତର ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଭିଦ ଦୁଧିଲେ, ବୃହତ୍ ଦ୍ୱାରା ତେଜସ୍ୱୀ ଦୁଧିଲେ। ବାମଦେବ ଦ୍ୱାରା ଜଳ ଓ ଯଜ୍ଞାଯଜ୍ଞିୟ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ଦୁଧିଲେ। ଉଦ୍ଭିଦ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରଥନ୍ତର ଦୁଧିଲେ, ତେଜସ୍ୱୀ ବୃହତ୍ ଦୁଧିଲେ। ଯିଏ ଜଳକୁ ବାମଦେବ ଭାବେ, ଯଜ୍ଞକୁ ଯଜ୍ଞାଯଜ୍ଞିୟ ଭାବେ ଜାଣେ, ସେ ଏହାର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଏହି ଶକ୍ତି ପୁଣି ଗଛମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଗଛମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ତେଣୁ ତିନି ବର୍ଷର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କଟା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଷରେ ପୁଣି ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ଯିଏ ଏହି ଜ୍ଞାନ ରଖେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ପ୍ରିୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ପୁଣି ସେ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ସେ ମାସର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ପିତୃମାନେ ମାସରେ ଉପମାସ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଜ୍ଞାନ ରଖେ, ସେ ପିତୃମାନଙ୍କର ପଥ ଜାଣେ। ତା’ପରେ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ସେ ପକ୍ଷର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ଦେବତାମାନେ ପକ୍ଷରେ ବଷଟ୍ କରନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ରଖେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପଥ ଜାଣେ। ଏଠାରୁ ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ସେ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁଇଁଟିରେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତି, ଘରେ ଆଣି ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏଠାରୁ ସେ ଆସୁରମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଆସୁରମାନେ ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଏ ମାୟା!” ଏଠାରେ ବିରୋଚନ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଛୁଆଁ ହେଲେ, ପାତ୍ର ଅପକ୍ୱ ମାଟିର ଘଡ଼ା ଥିଲା। ଦୁଇମୁହିଁ ପୁରୋହିତ ତାଳେ ଦୁଧିଲେ, କେବଳ ମାୟା ଦୁଧିଲା। ଆସୁରମାନେ ଏହି ମାୟାରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ରଖେ, ସେ ମାୟାର ଧନୀ ହୁଏ। ପୁଣି ସେ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ତେଉଁମାନେ ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଏ ସ୍ୱଧା!” ଏଠାରେ ରାଜା ଯମ ଛୁଆଁ ହେଲେ, ପାତ୍ର ରୂପାର ଥାଲି ଥିଲା। ଅନ୍ତକ, ମୃତ୍ୟୁର ପୁଅ, ତଳେ ଦୁଧିଲେ, କେବଳ ସ୍ୱଧା ଦୁଧିଲା। ପିତୃମାନେ ଏହି ସ୍ୱଧାରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ରଖେ, ସେ ସ୍ୱଧାର ଧନୀ ହୁଏ। ପୁଣି ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଏ ସମୃଦ୍ଧି!” ମନୁ ବୈବସ୍ୱତ ଛୁଆଁ ହେଲେ, ପାତ୍ର ମାଟି ଥିଲା। ପୃଥୁ ବୈନ୍ୟ ତଳେ ଦୁଧିଲେ, ଚାଷ ଓ ଧାନ୍ୟ ଦୁଧିଲେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱଧା, ଚାଷ, ଧାନ୍ୟରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ରଖେ, ସେ ଚାଷ ଓ ଧାନ୍ୟର ଧନୀ ହୁଏ। ପୁଣି ସେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଏ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ!” ରାଜା ସୋମ ଛୁଆଁ ହେଲେ, ପାତ୍ର ଛନ୍ଦ ଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମସ୍ପତି ଅଙ୍ଗିରସ ତଳେ ଦୁଧିଲେ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟା ଦୁଧିଲେ। ସପ୍ତ ଋଷି ଏହି ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ରଖେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମତେଜର ଧନୀ ହୁଏ। ପୁଣି ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଏ ଶକ୍ତି!” ଇନ୍ଦ୍ର ଛୁଆଁ ହେଲେ, ପାତ୍ର ଉପାହାର ଥିଲା। ସବିତା ତଳେ ଦୁଧିଲେ, କେବଳ ଶକ୍ତି ଦୁଧିଲା। ଦେବତାମାନେ ଏହି ଶକ୍ତିରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ରଖେ, ସେ ଶକ୍ତିର ଧନୀ ହୁଏ। ପୁଣି ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଏ ସୁଗନ୍ଧ!” ଚିତ୍ରରଥ ସୌର୍ୟବର୍ଚ୍ଚସ ଛୁଆଁ ହେଲେ, ପାତ୍ର ନୀଳ କମଳପତ୍ର ଥିଲା। ବସୁରୁଚି ସୌର୍ୟବର୍ଚ୍ଚସ ତଳେ ଦୁଧିଲେ, କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ସୁଗନ୍ଧ ଦୁଧିଲା। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏହି ସୁଗନ୍ଧରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ରଖେ, ସେ ସୁଗନ୍ଧର ଧନୀ ହୁଏ। ପୁଣି ସେ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଏ ଗୁପ୍ତି!” କୁବେର ବୈଶ୍ରବଣ ଛୁଆଁ ହେଲେ, ପାତ୍ର ପାଶ ଥିଲା। ରୌପ୍ୟ ନାଭି କୁବେରକ ତଳେ ଦୁଧିଲେ, କେବଳ ଗୁପ୍ତି ଦୁଧିଲା। ଅନ୍ୟ ଜୀବ ଓ ପିତୃମାନେ ଏହି ଗୁପ୍ତିରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ରଖେ, ସେ ଗୁପ୍ତିର ଧନୀ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ରୋକାଯାଏ। ପୁଣି ସେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଏ ବିଷ!” ତକ୍ଷକ ବୈଶାଲ୍ୟ ଛୁଆଁ ହେଲେ, ପାତ୍ର ଲଉ ଥିଲା। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏଇରାବତ ତଳେ ଦୁଧିଲେ, କେବଳ ବିଷ ଦୁଧିଲା। ସର୍ପମାନେ ଏହି ବିଷରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯିଏ ରଖେ, ସେ ବିଷର ଧନୀ ହୁଏ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ସମୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ଏହି ହେଉଛି ମଧୁକଷ୍ଠ। ଅମୃତରେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୁଦ୍ରର ଦୁଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ, ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଅଛି; ତାହାର ବୀଜ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।