ଏକ ସମୟର କଥା, କୌଣସି ମହାପ୍ରୟାସରେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଜୀବନର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ପରିଜନମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମ୍ର ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସେମାନେ ଭବ ଓ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି କହିଲେ—“ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉପରେ କଥା କହ, ତାଙ୍କୁ ଧରି ନେଅନି, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ସେ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁହନ୍ତୁ। ଭବ, ଶର୍ବ! ଦୟା କର, ରକ୍ଷା କର, ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କର, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ।” ଏହିପରି ଦୟାର ଅନୁରୋଧ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କରାଗଲା—“ମୃତ୍ୟୁ! ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉପରେ କଥା କହ, ଦୟା କର, ତାଙ୍କୁ ଉଠିବାକୁ ଦିଅ। ତାଙ୍କ ଶରୀରର କୌଣସି ଅଂଗ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଉନାହିଁ, କାନ ବଢ଼ିଆ ରୁହ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁହ, ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦୂରେ ହଟିଯାଉ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧୂଳି ଓ ମୃତ୍ୟୁର ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଣୁଛି। ମାଂସ ଖାଇବା ଦୂତକୁ ତୁମୁଠାରୁ ଦୂରେ ରଖିଛି, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ରକ୍ଷା ବନ୍ଧନ ପିନ୍ଧାଇଛି। ମୃତ୍ୟୁର ଯେଉଁ ଅପରିହାର୍ୟ ମାର୍ଗ ଧୂଳି ମଧ୍ୟରେ ଅପରିଚଳନୀୟ, ସେଠାରୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରର କବଚ ତିଆରି କଲୁ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଓ ନିଶ୍ୱାସ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁଷ୍ୟ ଓ ଶୁଭତା ନିର୍ମାଣ କରୁଛି। ବୈବସ୍ବତ ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଉଛି। ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ, ବିନାଶ, ଧରିବାଳା, ମାଂସ ଭକ୍ଷକ, ପିଶାଚ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଜନ୍ତୁମାନେ—ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଉଛି। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା, ତୁମଠାରୁ ଅମୃତତ୍ୱର ପ୍ରାଣ ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ। ଅମୃତ ଯେପରି ନିଜ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ଅବିନାଶୀ ରହେ, ସେପରି ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁଷ୍ୟ ହେଉ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଦୁଃଖ ରହିତ ଓ ରୂପମୟ ହେଉ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଉପରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଆଲୋକ ଦିଅ, ବାତାସ ହୃଦୟ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଦେବୀୟ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଜଳ ଚାରିପାଖରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଭାବେ ବହୁ। ନିମ୍ନ ଭୂମିରୁ ଉପର ଭୂମି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୌଷଧ ଉଦ୍ଭିଦ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ସେଠାରେ ଦୁଇ ଆଦିତ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ଯେଉଁ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧ, ଯେଉଁ କୌପୀନ ଧର, ଏହା ତୁମ ଶରୀର ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଏହାର ସ୍ପର୍ଶ ତୁମକୁ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ କରୁନାହିଁ। ତୁମେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଏଁଚିରେ ଚୁଲ ଓ ଦାଢ଼ି କାଟିବାବେଳେ, ତୁମ ମୁହଁ ଶୋଭାମୟ ହେଉ, ଆମ ଜୀବନ ନିଅନାହିଁ। ଧାନ ଓ ଯବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୁଷ୍ଟିକର, ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ। ଏହି ଦୁଇ ରୋଗ ଦୂର କରେ, କ୍ଷତିରୁ ମୁକ୍ତ କରେ। ତୁମେ ଯାହା ଖାଅ, ଯାହା ପିଉଛ, ଧାନ, ଗୋଦୁଧ, ଯାହା ଖାଉଛନ୍ତି କିମ୍ବା ନାହିଁ—ତୁମ ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟକୁ ବିଷମୁକ୍ତ କରୁଛି। ଦିନ ଓ ରାତି, ଦୁଇଁଥିରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଘେରି ରଖୁଛୁ। ଶତ୍ରୁ ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଠାରୁ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କର। ଶତ, ଅସଂଖ୍ୟ ବର୍ଷ, ଦୁଇ ଯୁଗ, ତିନି, ଚାରି—ଏ ସମସ୍ତ ଆୟୁଷ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଉଛୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାମାନେ ଏହିକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ। ଶରତ, ଶୀତ, ବସନ୍ତ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ—ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଘେରିଛୁ। ଯେଉଁ ବର୍ଷ ଉଦ୍ଭିଦ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦର ଅଧିପତି। ସେହି ମୃତ୍ୟୁ, ଚରାଇ ରଖୁଥିବା ଯେଉଁଥିରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉଠାଉଛି—ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରନି। ଅକ୍ଷତ ରୁହ, ତୁମେ ମରିବେ ନାହିଁ, ମରିବେ ନାହିଁ; ଭୟ କରନି। ସେଠି କେହି ମରନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅଧମ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ, ଜୀବନ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ ହୁଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ଜୀବନ୍ତ—ଧଳା, ଘୋଡ଼ା, ମଣିଷ, ପଶୁ—ବସବାସ କରନ୍ତି। ସମବୟସ୍କ ଠାରୁ, ମାୟା ଠାରୁ, ନିଜ ଜନ୍ମାନ୍ତର ଠାରୁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଉ। ଅମର, ଅକ୍ଷୟ ହେଉ, ଆୟୁଷ୍ୟରେ ଅତିକ୍ରମ କର, ପ୍ରାଣ ବଦନ ଛାଡ଼ି ଯେଉନାହିଁ। ମୃତ୍ୟୁର ଶତ ଆକୃତି, ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଯାଉନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବେ, ଓଡ଼ିଆଁଥିବା ଅଗ୍ନି ରୁ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦେହ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେମନ୍ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ରୋଗ ଦୂର କର, ତୁମ ନାମ ପୂତୁଦ୍ରୁ, ଔଷଧ ହେଉ। ଏବେ ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେମନ୍ ନାଶକ, ଶୀଘ୍ର ମିତ୍ର, ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଛି। ଅଗ୍ନି, ହବି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ଦିନ ଓ ରାତି ଆମକୁ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କର। ଜାତବେଦସ, ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ଶିକା ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀମାନେ ଉପରେ ଲାଗ; ତୁମ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେ କୁ ଧର, ମାଂସଭକ୍ଷକ ମାନେ କୁ ଦୂରେ ରଖ, ସେମାନେ ବର୍ଷାହୀନ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପଠା। ତୁମ ଦୁଇ ଜବଡ଼ା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଭୟଙ୍କର, ଉପରେ ଓ ତଳେ ରଖ, ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଘୁରିବା ସମୟରେ ଚିତ୍କାର କର, ମାୟାବୀମାନେ କୁ ନିମ୍ନସ୍ଥ କର। ଅଗ୍ନି, ମାୟାବୀଙ୍କ ଚର୍ମ ଭାଙ୍ଗ, ତୁମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିକା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ନାଶ କର, ଜାତବେଦସ, ତାଙ୍କ ଅଂଗ ଚିରିଦିଅ, ମାଂସଭକ୍ଷକ କୁ ଚିଥରିଦିଅ। ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଏବେ ଦେଖ, ଜାତବେଦସ, ସେଠି ଦଣ୍ଡ ଦିଅ, ସେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା କିମ୍ବା ଥିବା ମାୟାବୀ କୁ ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିମ୍ନସ୍ଥ କର। ଅଗ୍ନି, ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ତୀର ବାଙ୍କା କର, ଶବ୍ଦ ତୀର ଓ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀମାନେ ହୃଦୟରେ ଘାତ କର, ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କ ହାତ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ। ଉଠିଉଠିଥିବା ଓ ଉଠିବାକୁ ଯିଉଥିବା ମାୟାବୀମାନେ କୁ ତୁମ ଶିକା ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ହଟା, ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଥମେ ଚମକୁଥିବାମାନେ କୁ ନାଶ କର, ଭକ୍ଷକମାନେ ଭକ୍ଷକମାନେ କୁ ଖାଉନ୍ତୁ। ଏଠି, କିଏ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଅଗ୍ନି, ଏହି ମାୟାବୀ କିଏ, ତୁମ ଶିକା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଧର, ତୁମେ ସବୁଠୁ ଛୋଟ, ତାଙ୍କୁ ଲୋକମାନେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।