ଏକ ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନର ସମୟରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା କରୁଥିବା କିଛି ମହାନୁଭାବ ଏମିତି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ—ଏହି ବେଳେ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ନୈବେଦ୍ୟ ରଖାଯାଇଥିଲା, ତାହାରେ ସେମାନେ ଅଂଶୀଦାର ହେଲେ। ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଲେ—ମୋ ହାତ ଉପରେ ଘୃତ ଛିଟି ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ, ଓ ମୋ ଶତ୍ରୁ, ଠକେଇବା ଜୁଆଡ଼ିକୁ ବଶ କରନ୍ତୁ। ଏଠି ନୂଆ ଓ ପୁନଃଆଗତ ଶକ୍ତି ଘୃତ ସହିତ ଆମ ଉପରେ ବର୍ଷିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଇଲା, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଆମ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଗଛକୁ କୁହାଡ଼ିରେ କାଟିଦେବା ପରି ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦଳନ କରନ୍ତୁ। ଯିଏ ଦିନେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ସମ୍ପଦ ଉପାର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଜୁଆର ଜିତିବା ଓ ହାରିବା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଛନ୍ତି, ସେଇ ଦେବତା ଏହି ନୈବେଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହ ଆମେ ସମ୍ମିଳିତ ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ। ‘ସମ୍ୱସବ’—ଏହି ନାମ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ତାବା, ଦେଶର ଅଧିପତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅର୍ପଣ ସହିତ, ଆମେ ଧନର ଅଧିକାରୀ ହେବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲୁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରୁ, ଏବଂ କୂପର୍ଣ୍ଣ ତାବା ଉଠାଉଛୁ, ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ହେଉନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବଧ କରିଛ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଶତ୍ରୁହନ୍ତା। ଯେଉଁ ଦେବତା ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ବଶ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇ ଦେବତା, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ତୁମ ପାଇଁ ଦେବତା ଧୂପାର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଗୀତସହ ଆସ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗଭ, ସୋମର ଆସନ, ଦେବମାନବଙ୍କ ଆତ୍ମା। ଏଠାରେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ଦିପ୍ତିମାନ ଦିବିଦ୍ୟୁତ୍ ଦିନ ଓ ରାତି, ଉତ୍ତମ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ସପ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଧାରା ଝରିଛି—ଏହି ଜଳ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ମୋତେ ଶାପରୁ, ଭରୁଣଙ୍କ ରୋଷରୁ, ଯମଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅପରାଧରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ହେ ତୃଷ୍ଣା, ତୃଷ୍ଣା ଦୂରକର, ଏହି ତୃଷ୍ଣାକୁ କାଟିଦେ। ଯେପରି ଅପରାଧୀ ଯମଙ୍କୁ ବନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ତୃଷ୍ଣାକୁ ବନ୍ଧ। ତୁମେ ତୃଷ୍ଣା, ତୃଷ୍ଣା ଦୂରକର, ବିଷ ଓ ବିଷ ନିବାରକ। ଯେପରି ଦୂଢ଼ ରସି ଦ୍ୱାରା ବଳଦକୁ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ଏପରି ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର। ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଦୁଇ ପାଶରୁ, ହୃଦୟରୁ ଓ ମୁଁହର ଦୀପ୍ତିରୁ ଦିଅଁଛି—ଏଭଳି ତୁମ ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଉଛି। ରୋଗ ଦୂରୁ ଯାଉ, ଖରାପ କଥା ଦୂର ହେଉ, ଅଗ୍ନି ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ନଶ୍ୱ କରୁ, ସୋମ ଅପକାରୀମାନେକୁ ଦଳନ କରୁ। ଖରାପ ଚିହ୍ନ ଖସିଯାଉ, ନଶ୍ୱ ହେଉ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉ; ଏକ ଲୋହା ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ତୁମ ଶତ୍ରୁ ସହ ଯୋଡ଼ି ଦେଉଛି। ଯେଉଁ ଅପଶକୁନ, ଦୁର୍ଦ୍ରୁଷ୍ଟି, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଦ୍ୱେଷ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି, ଗଛରୁ ବେଳ ଖସିଯିବା ପରି, ହେ ସବିତାର, ସୁବର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ, ଧନଦାତା, ଏହାକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର କର। ଶତ ଧରଣର ଅପଶକୁନ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦେହ ଓ ପ୍ରାଣ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ତାମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠୁ ଅପବିତ୍ର ଓ ନାଶକ ଅପଶକୁନକୁ ଆମେ ଦୂର କରୁ, ହେ ଜାତୱେଦସ୍, ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ଗୋ ଝୁଣ୍ଡରେ ଗୋ ବାଛିବା ପରି ଅପଶକୁନକୁ ଅଲଗା କରୁଛି; ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଏଠି ଆନନ୍ଦ କରୁ, ଅତି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଆମଠାରୁ ଚାଲିଯାଉ। ରୂରା, ଚଳାନ୍ତି, ପ୍ରେରକ, ସାହସୀ, ଶୀତଳ, ପୁରାତନ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣକାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେଉଁଠି ଏହି ବେଙ୍ଗ ଆସେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦିନ, ଯେଉଁଠି ନିୟମ ନାହିଁ, ସେଠି ତିନିଏ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସୁନ୍ଦର କପିଳା ଘୋଡ଼ା, ମୟୂରପିଛ ଶୋଭିତ, ସହ ଆସ, କେହି ତୁମକୁ ବନ୍ଧନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ ସିଧା ବାଣ ପରି ଆସ। ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନ ବିନ୍ଦୁକୁ କବଚ ଦେଇ ଢାକିଦେଉଛି; ସୋମ ରାଜା ତୁମକୁ ଅମରତ୍ୱରେ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତୁ; ବରୁଣ ତୁମକୁ ବିସ୍ତୃତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଦିଅନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେବାକୁ ଓ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ। ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନ୍ତକକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମ ପ୍ରାଣ ଓ ଶ୍ୱାସ ଏଠି ରୁହୁ; ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଏଠି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅଂଶରେ, ଅମରତ୍ୱର ଲୋକରେ, ଜୀବନ ସହ ରୁହନ୍ତୁ। ଭଗ, ଦୀପ୍ତିମାନ ସୋମ, ମାରୁତ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉଠାନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ। ଏଠି ତୁମ ପ୍ରାଣ, ଏଠି ତୁମ ଜୀବନ, ଏଠି ତୁମ ମନ; ଦେବମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ନିରୃତିଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଛୁ। ଉଠ, ହେ ବ୍ୟକ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁର ପଥ ଅନୁସରଣ କରନି; ବିସ୍ତୃତ ଗୃହକୁ ଯାଅନି, ଏହି ଜଗତରୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦୂର ଯାଅନି। ମାତରିଶ୍ୱାନ ପାଇଁ ପବନ ବହୁ, ଅମର ଜଳ ବର୍ଷା କରୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ଦେହରେ ମଙ୍ଗଳ ଆଣୁ, ମୃତ୍ୟୁ ଦୟା କରୁ—ତୁମେ ଚାଲିଯାଅନି। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପୁନଃ ଆସିବା ପଥ, ଜୀବନ ପାଇଁ ନୌକା, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଦକ୍ଷତା ତିଆରି କରୁଛି; ଆସ, ଏହି ଅମର ମଧୁର ରଥ ଚଢ଼, ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହ। ତୁମ ମନ ସେଠାକୁ ଯାଉନି, ହେଲାଇଯାଉନି; ଜୀବନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଅନି, ପିତୃମାନେଠାରେ ଯାଅନି; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠି ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶା କରନି; ଅନ୍ଧକାରରୁ ଆଲୋକକୁ ଉଠ, ଆସ, ଆମେ ତୁମ ହାତ ଧରୁଛୁ। ଯମଙ୍କ କଳା ଓ ଚିତଳ କୁକୁର, ଦୁଇ ଦୂତ, ପଥ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ଏଠାକୁ ଆସ, ଭିନ୍ନ ହେଉନି, ମନ ଫେରାଇ ଦୂର ହେଉନି। ସେହି ପଥକୁ ଯାଅନି, ଏହା ଭୟଙ୍କର, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ପୂର୍ବେ ନେଇଯାଇଥିଲେ—ମୁଁ କହୁଛି; ହେ ବ୍ୟକ୍ତି, ଏହି ପଥ ଅନୁସରଣ କରନି; ସେଠାରେ ଭୟ ଅଛି, ଏଠି ସୁରକ୍ଷା ଅଛି।