ଏକ ପବିତ୍ର ପୂଜାର ମହାନ ଅବସରରେ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୟାଳୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଡାକୁଛୁ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ସ୍ୱୟଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ଦେବତା। ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ଘୃଣାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଭୟହୀନ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଏବଂ ବୀରତାର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପରିବାର ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ଘୃଣା ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଆମେ ତାଙ୍କର କୃପା ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ରୁହିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷରେ ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଅବିରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ଆମେ ସୋମକୁ ଆହୁତି ଦେଉଛୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି ଏକତା ଦେଉନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଧୂସର, ଚଞ୍ଚଳ ଏବଂ ଲୋଭୀ ଶକ୍ତି ଆକାଶ ପରି ଉଡ଼ିଯାଏ, ହୃଦୟରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଉତ୍ସର୍ଗ ହୁଏ। ମୁଁ ଏକାକି ଉଠିଲି, ଦୁଇଟି କ୍ଲାନ୍ତ ଗାଈ ପରି ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲି, ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀ ଡାକୁଥିଲେ, ଦୁଇଟି ବଘ ହୁଏଇ ହୁଏଇ କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ଛେଦନ, ଆଘାତ ଓ ସଂଯୋଗ କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଅଂଗକୁ ଧରିଛି, ସେ ନାରୀ ହେଉ ନ ପୁରୁଷ, ମୁଁ ତାହାଁକୁ ନିକଟ କରୁ ନାହିଁ। ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କର ଗୃହରେ ବସିଲେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କର ଗୋସାଉଠିକୁ ଫେରିଲେ, ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ, ମୁଁ ବଘର ଆଶ୍ରୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲି। ଏହି ଦିନର ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଆମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋତାରକୁ ବାଛିଛୁ, ସେ ଆସନ୍ତୁ, ଦୃଢ଼ତା ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ସୋମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ମନ, ଗାଈ, ଉତ୍ତମ, ହଳଦିଆ ଓ ସୁସ୍ଥତା ସହିତ ନେଇଯାଅ, ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଦେବତାମୟ କୃପା ସହିତ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କର। ଅଗ୍ନି, ସେଇ ଉତ୍ସୁକ୍ତି ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ତୁମ ଗୃହରେ ବସାଅ, ସେମାନେ ମଧୁର ଆହୁତି ଭୋଜନ କରି, ତାଙ୍କର ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦେବଗଣ, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଆସନ ସୁବିଧାଜନକ କରିଛୁ, ତୁମେ ତୁମ ଧନ ସହିତ ଉଷ୍ଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ। ସ୍ୱାହା କରି, ତୁମେ ଯଜ୍ଞକୁ, ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ, ତୁମ ମୂଳକୁ ଯାଅ। ଏହି ଯଜ୍ଞ, ହେ ଯଜ୍ଞପତି, ହଜାର ଷ୍ଟୁତି ସହିତ କହାଯାଇଛି, ଏହା ମଙ୍ଗଳ ଆଣୁ- ସ୍ୱାହା। ଯେଉଁମାନେ ବଷଟ୍ ସହିତ ଆହୁତି ପାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପାଇନାହାନ୍ତି, ଦେବଗଣ, ତୁମେ ଜାଣିଥିବା ପଥରେ ଚାଲ। ମନପତି, ଦେବଲୋକରେ ଆମର ଏହି ଯଜ୍ଞ- ସ୍ୱାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ, ପୃଥିବୀରେ, ମଧ୍ୟଲୋକରେ, ବାୟୁରେ, ସ୍ୱାହା। ଘାସ, ଆହୁତି ଓ ଘୃତ ଏକତ୍ର ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନ, ମାରୁତମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହୁତି ପହଁଚିଯାଉ- ସ୍ୱାହା। ବେଦୀ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ, ମୂଳ ସହିତ ଶୟାନ ଓ ବନ୍ଧୁକୁ ଦୂରେ ନେଉନି, ହୋତାର ଆସନ ହରିତ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଲୋକର ଶୋଭା। ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ପାପୀ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଅପମଙ୍ଗଳକୁ ଦୂର କର, ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ରକ୍ଷା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଛି, ସ୍ୱପ୍ନର ମୁହଁ ଦୂରେ ହେଉ, ପବିତ୍ର ହେଉ। ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଛି, ଯାହା ପ୍ରଭାତେ ମିଳେନାହିଁ, ସେସବୁ ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, କାରଣ ଏହା ଦିନେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟଲୋକ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଶିର ନମାଇ, ମୁଁ ସିଧା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହି ଉପରକୁ ଚାହୁଁଛି, ଶ୍ୱାମୀମାନେ ମୋତେ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ। ଆମୁପରେ ଯେଉଁ ହାନିକର, ଅପକାରୀ, ବୀରର ଧନ ଚାହୁଁଥିବା, ଯେଉଁ ଦେବତା ଯଜ୍ଞ ଓ ପୂରଣ କାମନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯିଏ ଭୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା କରିଥିବା, ଭେଦବାହିନୀ ଗାଈ, ଯାହା ବରୁଣ ଅଥର୍ବନକୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ଇଚ୍ଛାମତ କରିପାରେ। ମୁଁ ମାନବ ଭାଷାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବ ଭାଷାକୁ ନିଅଛି, ଠିକ୍ ପଥରେ ଫେରିଯାଅ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ। ଅଗ୍ନି ଜାତବେଦସ, ଜାଣି ବା ଅଜାଣି ଯେଉଁ ଭୁଲ ହୋଇଛି, ତାହାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅମରତ୍ୱ ଦିଅ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ସାତଟି କିରଣ ଦିନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ଦେଉଛି, ସମୁଦ୍ର ଜଳର ଧାରା ଶରକୁ ଦୂର କରିଛି। ଯିଏ ଆମକୁ ହାନି କରିବାକୁ ଚାହେ, ଖୋଲା ଅଥବା ଗୁପ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଣା କିମ୍ବା ଅଜଣା, ସେମାନେ ଫେରିଯିବେ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ରହିନପାରନ୍ତୁ। ଯିଏ ଆମକୁ ଶୋଇଥିବା, ଜାଗୁଥିବା, ଦଣ୍ଡାୟମାନ କିମ୍ବା ଚାଲୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ଅଗ୍ନି ଜାତବେଦସ, ବୈଶ୍ୱାନର ସହିତ ତୁମେ ସେମାନେକୁ ଦହାଇ ଦିଅ। ଉଗ୍ର, ହଳଦିଆ ଯିଏ ପ୍ରକୃତିର ମାଲିକ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଘୃତରେ ହାରା ହୋଇଥିବା ଦ୍ୟୁତକୁ ଶାନ୍ତ କର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ଆମପରି ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଦ୍ୟୁତର ଧୁଳି, ବାଳୁକା ଓ ଗୋଟିକୁ ଦୂର କର, ଅପ୍ସରାମାନେ ପାଇଁ ଘୃତ ଦିଅ, ଦେବମାନେ ଆହୁତିର ଭାଗ ଗ୍ରହଣ କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ। ଅପ୍ସରାମାନେ ସଂଯୁକ୍ତ ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦ ମାନନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଦତ୍ତ ଆହୁତିରେ, ସେମାନେ ଘୃତ ସହିତ ମୋ ହାତ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ, ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଚତୁର ଦ୍ୟୁତକୁ ଦମନ କରନ୍ତୁ। ନୂତନ ଓ ଫେରିଆସୁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଘୃତ ସହିତ ଆମ ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଅପନ୍ତି ଶତ୍ରୁକୁ କାଠ ଚିରାଯିବା ପରି ଦଳନ କର। ଯିଏ ଦିନେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଧନ ଦେଇଛି, ଦ୍ୟୁତର ଜିତିବା ଓ ହାରିବା ଦେଇଛି, ସେ ଦେବତା ଏହି ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦ୍ୟୁତ, ତୁମର ନାମ ସମ୍ବସବ, ଉଗ୍ର, ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି, ଆମେ ତୁମକୁ ଆହୁତି ଦେଉଛୁ, ଆମେ ଧନର ଅଧିପତି ହେଉ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଦେବମାନେକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ, ଅନୁଶାସନ କରୁ, ହଳଦିଆ ଦ୍ୟୁତ ତୁଳୁ, ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂଜାର୍ଥୀଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିନାଶ କରିଛ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିଛ। ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଏହି ଜଗତକୁ ଜିତିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ।