ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଦୁଇଟି ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ମାୟା ଶକ୍ତିରେ ଆଗକୁ ବା ପଛକୁ ଚଳି, ସମୁଦ୍ରକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଏହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖେ, ଅନ୍ୟଟି ଋତୁମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ। ଏଭଳି ଚକ୍ରରେ ତୁମେ ପୁଣି ପୁଣି ନବଜନ୍ମ ହେଉଛ। ତୁମେ ଯେପରି ବାରମ୍ବାର ନୂତନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନଉଛ, ସେପରି ଦିନର ଦୂତ ଭାବେ ପ୍ରଭାତ ସହ ପ୍ରଥମେ ଆସ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କର, ଓ ରୋଚନା ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅ। ତୁମେ ସୋମଙ୍କ ଅଂଶ, ଯୁଦ୍ଧର ନାୟକ; ତୁମର ନାମ 'ଅଭାବରହିତ'। ଆମେ ଜେଣା ଅଭାବରହିତ ସନ୍ତାନ ଓ ଧନରେ ହେବୁ। ତୁମେ ଅମାବାସ୍ୟା ଅଟୁଟ, ଦୃଶ୍ୟମାନ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଗୋଁ, ଘୋଡ଼ା, ସନ୍ତାନ, ଗୋ-ଧନ, ଘର, ଧନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତୁମର ଶ୍ୱାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ଆମେ ମଧ୍ୟ ଗୋଁ, ଘୋଡ଼ା, ସନ୍ତାନ, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ଦେବତାମାନେ ବା ସୋମଙ୍କ ସହିତ ଯାହାକୁ ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଛନ୍ତି, ଅମୃତମୟ ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ବେଳେ ଆମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୋ-ଧନ ଆଣୁଥିବା ସ୍ତୁତି ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛୁ; ଶୁଭ ଧନ ଦିଅ। ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଦେବତାମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ, ଘୃତର ଧାରା ମଧୁର ମଧୁର ଭାବେ ବହୁ। ଆମେ ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆଗରେ ଗ୍ରହଣ କରୁ, ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ତେଜ, ଶକ୍ତି ସହିତ। ମୋ ଶରୀରରେ ସନ୍ତାନ, ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଆଗ୍ନିକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରୁଛି। ଏଠି, ଆଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଧନ ସ୍ଥାପନ କର; ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମକୁ ନେଇଯିବା ନାହିଁ। ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ସହ, ଆଗ୍ନି, ଭଲ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେଉ, ତୁମର ଉପାସକ ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ। ଆଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଉଷାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଥମ ପ୍ରାଣୀଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ, ଉଷାଙ୍କୁ ଅନୁସରି, ଦିବା-ରାତି ମଧ୍ୟରେ ଦିଗବିଦିଗେ ବ୍ୟାପି ଗଲେ। ଆଗ୍ନି ସବୁ ଉଷାଙ୍କ ଆଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ କଲେ। ଦିବ୍ୟ ଆକାଶକନ୍ୟାମାନେ ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ଘୃତ ଆଣନ୍ତୁ, ଗାଁମାନେ ଆଗ୍ନି ପାଇଁ ଘୃତ ଦିଅନ୍ତୁ। ପ୍ରଭୁ ବରୁଣଙ୍କର ସୁନା ବିଭାଜିତ ନିବାସ ଜଳରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏହିଠାରୁ ବରୁଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ କର। ବନ୍ଧନରୁ ବନ୍ଧନକୁ ବରୁଣ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର। ଯେତେବେଳେ ଆମେ କୁହୁ, "ହେ ଜଳ, ହେ ବରୁଣ," ସେତେବେଳେ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର। ବରୁଣ, ଉପର, ତଳ, ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଫାଦ ଖୋଲ। ତୁମ ନୀତିରେ ଆମେ ପାପରହିତ ଭାବେ ଅଦିତିର ଅଂଶ ହେଉ। ବରୁଣ, ଉପର, ତଳ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଫାଦ ଖୋଲ; ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଅପଶକୁ ଦୂର କର; ତାପରେ ଆମେ ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବୁ। ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅମୃତ, ତେଜସ୍ବୀ ଆଗ୍ନି, ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଧାରକ, ଏଠାରେ ଦୀପ୍ତି କର! ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କର, ଆଜି ଆମ ଜୀବନକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ସହ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କଲେ। ଭୟଙ୍କର ପଶୁ ପରି, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବା, ସେ ଦୂରରୁ ଆସୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଧନୁରେ ଲଗାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ୍ରୁମାନେ ମାର, ଶତ୍ରୁମାନେ ଚିଥରାଇ ଦିଅ। ଦେବତାମାନେ ଯୋଜିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରଥବିଜେତା, ଅଭିନ୍ନ ଚକ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦ୍ରୁତ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟକୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରିବାକୁ ଚାହାଁ। ଇନ୍ଦ୍ର ରକ୍ଷକ, ସହାୟକ, ସଦା ଆହ୍ୱାନିତ, ବୀର—ମୁଁ ପ୍ରତି ଆହ୍ୱାନରେ ବଳବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯିଏ ଆଗ୍ନିରେ ରୁଦ୍ର, ଜଳରେ ରହିଛନ୍ତି, ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଔଷଧିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଗଠନ କରିଛନ୍ତି—ସେହି ରୁଦ୍ର, ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ଦୂରେଯାଅ; ବିଷ, ବିଷ ସହ ମିଶିବ ନାହିଁ, ଏକତ୍ର ହେଉନାହିଁ। ସାପ ପରି ଦୂରେଯାଅ, ତାକୁ ଆଘାତ କର। ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଜଳ ଚାହିଁଛି; ସେମାନଙ୍କ ରସରେ ମିଶିଛି। ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଗ୍ନି ଆସନ୍ତୁ; ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତେଜ ଦିଅ। ଆଗ୍ନି, ମୋତେ ତେଜ, ସନ୍ତାନ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅ। ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଋଷିମାନେ ମୋର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଜାଣିପରୁନ୍ତୁ। ଏହି ଜଳ ଯାହା ଅପବିତ୍ର, ଖରାପ, ମିଥ୍ୟା, ଶାପ—ସବୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ଇଂଧନ, ତୁମେ ଜ୍ଵାଳା; ତୁମେ ତେଜ। ସେ ତେଜକୁ ମୋରେ ରଖ। ପୁରୁଣା ସମୟରୁ ଲୁଚାଇଥିବା ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ୍, ତାହାକୁ କାଟି ଦିଅ; ଦାସର ଶକ୍ତି ଦମନ କର। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନ ସହ ଯାହା ସଂଗ୍ରହ କରିଛି, ଆମେ ବଣ୍ଟନ କରୁ। ଭରୁଣଙ୍କ ନୀତିରେ ତୁମର ତେଜ ଅବଳମ୍ବ କରୁ। ଶାପ ଦୂରେଯାଉ, ଯେପରି ଜନୀ ଅପଶକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ଶଂକୁର ମୂଳ ଖୋଲିଯାଏ, ସେପରି ଯାହା ଟାଣାଯାଇଛି ଖୋଲିଯାଉ, ଉଠାଯାଇଛି ତଳେ ପଡ଼ିଯାଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ, ସ୍ୱୟଂପୂର୍ଣ୍ଣ, ସବୁଜାଣି, ତୁମେ ଆମ ଉପକାର କର। ଘୃଣା ଦୂର କର, ନିର୍ଭୟତା ଦିଅ; ଆମେ ବୀରତ୍ୱର ଧନୀ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସ୍ୱୟଂପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆମ ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଘୃଣା ଦୂର କର; ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଖୁସିରେ ରୁହୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷରେ ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଉ, ସହଜରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳନ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେଉ। ଅଟୁଟ ଉପଚାରେ, ଆମେ ସୋମଙ୍କୁ ନେଉଛୁ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିପାରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଧୂସର, ଚଞ୍ଚଳ, ଲୋଭୀ, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲେ; ଅଦ୍ଭୁତ ଦୀପ୍ତିରେ ସେମାନେ ହୃଦୟରୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ। ମୁଁ ଏକାଏକି ଉଠିଲି, ଦୁଇ କ୍ଲାନ୍ତ ଗାଁ ପରି ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା; ଦୁଇ ଚିଡ଼ିଆ ଡାକୁଥିବା, ଦୁଇ ମେଘନାଦ କୁହୁଥିବା ପରି। ଛିଦ୍ର କରୁଥିବା, ଆଘାତ କରୁଥିବା, ଏବଂ ଯୋଗ କରୁଥିବା; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗକୁ ନଅନ୍ତି—ଯିଏ ଏଠି, ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ, ଏହାକୁ ଧରିଛି। ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କର ଗୃହରେ ବସିଲେ; ଚିଡ଼ିଆମାନେ ତାଙ୍କର ନିଡ଼ରେ ପଡ଼ିଲେ।