ଏକ ଦିନ, ମୁଁ ଏହିପରି ଅନୁଭବ କରିଲି, ଯେପରି ଏକ ବଜ୍ର ଗଛକୁ ଅବିରୋଧରେ ପତିତ କରିଦିଏ, ସେପରି ଆଜି ମୁଁ ଜୁଆରୁ କ୍ରୀଡ଼କୁ ତା’ର ଦ୍ୟୁତକୁ ଅବିରୋଧରେ ବାନ୍ଧିଦେଉ। ଶୀଘ୍ର କିମ୍ବା ବିଳମ୍ବିତ, ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଗ୍ୟ ଆଛି କି ନାହିଁ, ସେଠାରୁ ମୋର ହାତରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭାଗ୍ୟ ଆସୁ। ମୁଁ ଏଠି ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ– ସେ ଭଲ ଦାତା, ସେ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ ରଥ ଦୌଡ଼ରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୁଏ, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସହିତ ସଫଳ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ମାରୁତଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ସଫଳ ଭାବେ ଶେଷ କରିପାରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ତୁମେ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ, ଆମେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଜିତିବା; ପ୍ରତି ସଂଘର୍ଷରେ ଆମର ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ ହେଉ। ହେଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପଥ ସୁବିଧାଜନକ କର; ଶତୃମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କର। ମୁଁ ତୁମକୁ ଜିତିଛି, ଚିହ୍ନିତ ଏକକୁ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଛି। ଯେପରି ଏକ ନୃଶଂସ ମୃଗୀ ଛାଗକୁ ଚାପିଦିଏ, ସେପରି ହେ ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚାପିଦେଉଛି। ଯେ ଚୋଟ ଖାଇଛି, ସେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଥାନ ହୋଇ ଜିତିଯାଏ, ଯେପରି କୁକୁର ହନ୍ତାର ଗଦା ଠିକ୍ ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହାସଲ କରେ। ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା କରୁଥିବା ଲୋକ ଧନ ରଖି ରହେନାହିଁ; ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଧନ ସହଯୋଗୀକୁ ଦେଇଥାଏ। ଗାଁ, ଯବ ଓ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ଆମେ ଏହି ଶତୃତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁ। ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଧନରେ ପ୍ରଥମ, ଅକ୍ଷତ ଓ ବିଜୟୀ ହେଉ। ମୋର ଡାହାଣ ହାତରେ ବିଜୟ ରହିଛି, ବାମ ହାତରେ ଜୟ ଅବସ୍ଥିତ। ମୁଁ ଗୋଧନ, ଅଶ୍ୱ, ଧନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଜୟୀ ହେଉ। ହେ ଦ୍ୟୁତକ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଁ ପରି ଫଳଦାୟକ ଚାଲ ଦିଅ। ଜୟର ବନ୍ଧନରେ ମୋତେ ଏକତ୍ର କର, ଧନୁର ତାର ପରି। ବୃହସ୍ପତି ପଛରୁ, ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ସାମ୍ନା ଓ ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସଙ୍ଗୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧୁ ପରି ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରନ୍ତୁ। ଆମ ଓ ଆମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମଝୁତି ଥାଉ। ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏଠି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସମଝୁତି ଦିଅ। ଆମେ ଚିନ୍ତାରେ ଏକତ୍ର ହେଉ, ବୁଦ୍ଧିରେ ଏକତା ରଖିବା; ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଆମ ମନ ଭିନ୍ନ ହେଉ ନାହିଁ। ସଭାରେ କଦାଚିତ୍ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଉଠି ନାଯାଉ, ନ ଅଶାନ୍ତି ହେଉ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିନରେ। ଯଦି ଆମେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଶାପରେ ବନ୍ଧାଯାଇଛୁ, ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ତାହାରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ; ଦେବତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଅତିକ୍ରମ କର, ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ନାହିଁ; ଜୀବନବାୟୁ ଏଠି ଏକତ୍ର ରହୁ। ଶତ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଅଗ୍ନି ରକ୍ଷକ, ବଶିଷ୍ଠ ନାୟକ। ତୁମ ଦୂର ଚାଲିଯାଇଥିବା ପ୍ରାଣ, ନିଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରତିନିଶ୍ୱାସ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସୁ। ଅଗ୍ନି ନିରୃତିର ହାତରୁ ତୁମକୁ ଫେରାଇ ଆଣନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ତୁମ ମଧ୍ୟକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରେ। ତୁମର ପ୍ରାଣ ଯାଉ ନାହିଁ, ଜୀବନବାୟୁ ଦୂର ଯାଉ ନାହିଁ। ଏହାକୁ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ; ସେମାନେ ଏହାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିରାପଦ ରଖନ୍ତୁ। ପ୍ରାଣ ଓ ବାୟୁ ଦୁଇଟି ଜୋଡି ମାଦି ବଳଦ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ଏହି ନିରାପଦ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏଠି ବୃଦ୍ଧି ପାଉ। ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରାଣକୁ ଫେରାଇ ଆଣୁଛି; ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁଛି। ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତଠାରେ ଜୀବନ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ। ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉଠି, ଉଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ଆମେ ଦେବମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ସୂର୍ୟ, ପରମ ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ। ଆମେ ଋଚ୍ ଓ ସାମ ଅର୍ପଣ କରୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମନ୍ତ୍ର ସଭାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରେ। ତୁମେ ଆକାଶରେ ଯେଉଁ ପଥରେ ଚଳିଛ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତକୁ ଚଳାଉଛ, ସେହି ପଥରେ ଆମକୁ ଶୁଭତାକୁ ନେଇଯାଅ। ମୁଁ ଏହି ଜଡି ଉପଚାର କରୁଛି– ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ, କଳିଆ ପିପିଲିକାଠାରୁ, ମାଟିର ଉପରୁ ଏହା ସଂଗ୍ରହ କରୁଛି, ବିଛୁଆ ପିଛା ଓ ଶତ ମୂଳର ବିଷ। ଏହି ଔଷଧ ମଧୁରୁ ଜନ୍ମିଛି, ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପାଇଁ ଔଷଧ ଏବଂ ମଛର ପ୍ରତି ମନ୍ତ୍ର। ଯେଉଁଠାରୁ କାମଡ଼ିଛି, ଯେଉଁଠାରୁ ଦଶିଛି, ସେଠାରୁ ବିଷକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି– ଦଶିଥିବା, କାମଡ଼ିଥିବା ମଛର ବିଷ, ରସହୀନ। ଯେଉଁମାନେ ବାଙ୍କା, ବିକୃତ, ମୁହଁ ଟେଢ଼ା କରାଏ, କ୍ଷତି କରେ– ହେ ଵାଣୀର ଦେବତା, ସେମାନେ ନଳ ପରି ସିଧା କର। ବିଛୁଆ, ରିଙ୍ଗିଆ, ଆସୁଥିବା ବିଷ– ତୁମେ ଏହାକୁ ଦୂର କରିଛ, ସେ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମର ହାତରେ, ମୁଣ୍ଡରେ, ମଧ୍ୟଭାଗରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ତେବେ କାହିଁକି ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଛରେ ଶିଶୁକୁ କ୍ଷତି କର? ପିପିଲିକା ତୁମକୁ କାମଡ଼ି, ମୟୂର ଭାଗ କରିଦେଇଛି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ କହୁଛନ୍ତି– ବିଛୁଆ ବିଷ, ରସହୀନ। ତୁମେ ପୁଛ ଓ ମୁହଁ ଦୁଇଁଠାରେ ଦଶ– ମୁହଁରେ ବିଷ ନାହିଁ; ତେବେ ପୁଛରେ କ’ଣ ରହିଛି? ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ କଥା କହି, ଯେଉଁଠାରେ ଭିକ୍ଷା କରି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲି, ଯେଉଁଠାରେ ଶରୀରରେ ଏକାଠି ହୋଇ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ ଘୃତରେ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ। ସପ୍ତ ପୁତ୍ର ଶିଶୁ ପାଇଁ ବହେ, ମାରୁତଙ୍କ ପିତା ପାଇଁ; ସେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖାଇଛନ୍ତି। ଦୁଇଁଝିଅ ଦୁଇଁଝିଅ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହି ଚାପା ହୋଇଥିବା ସୋମ ପାନ କର, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ। ତୁମ ରଥ ଦେବତାଙ୍କ ନିବେଦନ ସ୍ଥଳକୁ ଆସ, ନିଜ ଝରଣାରେ ପିଉ। ଏହି ସବୁଠୁ ମଧୁର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ ପାନ କର, ଏଠି ଛିଟିଯାଇଥିବା ଲିବେସନ୍ରେ ଆସ, ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କର। ଯେ ଆମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି, କିମ୍ବା ଦେଇନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଭଳି ଶାପ ଦେଇଛି, ସେ ମୂଳରୁ ଶୁଷ୍କ ହେଉ, ବଜ୍ର ଆଘାତ ଲାଗିଥିବା ଗଛ ପରି। ଶକ୍ତିଧାରୀ, ଧନଦାତା, ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରୀ ହୋଇ, ଅହିଂସକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ଗୃହମାନେ ଆଗକୁ ଯାଏ, ଭଲ ମନ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ; ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ମୋତେ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।