ଏକ ସମୟର କଥା, ଜଙ୍ଗିଡ଼ ନାମକ ଏକ ଦିବ୍ୟ ତାବିଜ ଥିଲା, ଯାହା ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ହଜାର ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ ଥିଲା। ଏହି ତାବିଜ ଦାନ୍ତର କ୍ଷତି, ବିଷ, ଦୁଷ୍ଟତା ଓ ଦୁଃଖ ରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲା। ଏହି ଜଙ୍ଗିଡ଼ ଆମକୁ ସବୁ ପ୍ରକାର ଅପମାଦ ଓ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲା। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ତାବିଜ ଦାନ କରିଥିଲେ, ତାହା ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଓ ଏହା ସହ ଆମେ ବିଷ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରେତମାନେ ସହ ବିରୋଧ କରୁଥିଲୁ। ଏହି ରକ୍ଷା କେବଳ ଜଙ୍ଗିଡ଼ ତାବିଜ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଗଞ୍ଜି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଔଷଧୀୟ ବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରୁ କେହି ଜଙ୍ଗଲରୁ, କେହି କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଏବଂ କେହି ରସରୁ ଆଣିଥିଲେ। ଏହି ତାବିଜ ମାନ୍ତ୍ରିକତା ଓ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କରି, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଉଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରକ୍ଷା ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ନମନ କରାଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ଶୂରବୀରତା, ବଜ୍ର ଧାରଣ କରିବା, ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିବା, ଭଳାକୁ ଭାଙ୍ଗିବା ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଚିରି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାର କଥା କହାଯାଉଥିଲା। ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ବଜ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମର ମଧୁର ସ୍ୱାଦ ଉପଭୋଗ କରି ଶକ୍ତି ଆହରଣ କରିଥିଲେ ଓ ପୃଥିବୀର ପ୍ରଥମଜନ୍ମା ଦାନବକୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶୂରବୀରତା ଓ ରକ୍ଷା ର ଅନ୍ତର୍ଗତରେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମନ କରାଯାଉଥିଲା। ଋତୁମାନେ, ବର୍ଷମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ ବୋଲି ଅନୁରୋଧ ହେଉଥିଲା। ଅଗ୍ନି ଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଦେଖାଯିବା ଓ ତାଙ୍କ ପୂଜାରୀମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଉନ୍ତୁ ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଉଥିଲା। ଅଗ୍ନି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଉନ୍ତୁ, ବାଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ ଏବଂ ଅଶୁଭ ଦୁର୍ଗତିକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଉଥିଲା। ଏହାପରେ, ଶପଥର ପଥରେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲା। ସ୍ୱର୍ଗର ମୂଳ ଓ ପୃଥିବୀର ଶିରା ଭଳି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲା, ପରିବାର, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନର ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଥିଲା। ତାପରେ କ୍ଷେତ୍ର ରୋଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଉଷା ଉଦୟ ହେଉ, ରାତି ଓ ହାନିକାରୀ ଦୂରୁ ଦୂରେଇଯାଉ, ଦାଳି, ଯବ, ତିଳ ଓ ତାହାର ଭୁସା ଭଳି ଉପଜାଉଥିବା ଫସଲରୁ ରୋଗ ଦୂର ହେଉ। ହାଲ, ଯୋକ, କାଟିବା ଉପକରଣ ଓ କ୍ଷେତ୍ରର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଜଣାଯାଉଥିଲା। ଏହାପରେ, ଦଶଟି ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ବନଦେବତାଙ୍କୁ ଦୟା କରି ଦୂଷ୍ଟ ପ୍ରେତମାନେ ଗ୍ରସ୍ତ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଜୀବନରେ ପୁନଃ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ପୁଅ ଓ ଲୋକଙ୍କର ପିତା ହେଉଥିଲେ, ଶତ ଚିକିତ୍ସକ ଓ ହଜାର ଔଷଧ ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲା। ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଔଷଧୀମାନେ ଏହି ଚିକିତ୍ସା ଜାଣିଥିଲେ, ଏହି ଚିକିତ୍ସକ ସମସ୍ତ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରକ୍ଷା ଓ ଚିକିତ୍ସା ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟକୁ କ୍ଷେତ୍ର, ବିନାଶ, ବନ୍ଧୁର ଶାପ, କ୍ଷତି ଓ ଭୟଭୀତ ଦେବତା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଉଥିଲା। ଅଗ୍ନି, ସୋମ, ବନସ୍ପତି, ବାୟୁ, ଚାରିଦିଗ, ସୂର୍ଯ୍ୟ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା ଜଣାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ, ଅପବାଦ, ଅଶୁଭ ଓ ଦୂଷ୍ଟତାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳୁଥିଲା। ଏହି ଶୁଭକାମନା ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଶତ୍ରୁତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଶୁଭ ଜୀବନରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରୁ ଆଲୋକକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଓ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ରକ୍ଷା, ଶୁଭକାମନା, ଚିକିତ୍ସା ଓ ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ଓ ସୁଖୀ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।