ଏକ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୁଁ ଭାଗ, ଶାଂଶପେନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଧରିତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ନିଜ ପାଇଁ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲି। ମୁଁ ଚାହେଁ ଦୁଃଖ କେବେ ମୋ ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସିନପାରୁ। ଯେ ଶକ୍ତିରେ ଆପଣ ଗଛମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଭାଗ ଓ ତେଜସ୍ୱିତା ସହିତ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କରନ୍ତୁ; ଦୁଃଖ ମୋ ଦୂରେ ରୁହୁ। ହେ ଅନ୍ଧ ଓ ପୁନର୍ବାର ଫେରି ଆସୁଥିବା ଶ୍ରୀ, ଯିଏ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ କ୍ଳାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ। ତାପରେ, ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲି—ଯେ ଆକାଂକ୍ଷା ରଥିକମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେ ଆସ୍ପରାମାନଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା, ସେହି ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ; ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ନ ଆଣୁ। ମୋ ପ୍ରିୟଜନ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରୁ, ମୋ ପ୍ରିୟଜନ ମୋତେ ଭୁଲି ନ ଯାଉ; ଦେବଗଣ, ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଯେପରି ସେ ମୋତେ ଭାବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭାବିବା ଛାଡ଼ିଦିଏଁ; ଏହି ଆକାଂକ୍ଷା ମୋ ଦୁଃଖର କାରଣ ହେଉ ନାହିଁ। ମାରୁତଗଣ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ମଧ୍ୟାକାଶ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଅଗ୍ନି, ଆପଣ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ; ଏହି ଆକାଂକ୍ଷା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦିଅ ନାହିଁ। ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲି—ମୁଁ ଏହି ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଧନରୁ ତଳକୁ ପକାଏଁ, ଶରୀରରୁ ଦୂର କରିଦେଉଛି; ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଏହା ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦିଅ ନାହିଁ। ଅନୁମତି ଦେବୀ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ; ଭାବନା, ହୋମ ଓ ଦାନରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରହୁ; ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଆଶ୍ୱିନ ତିନି ଯୋଜନା, ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନା ଦୌଡ଼ି ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଫେରି ଆସନ୍ତି; ସେମାନେ ଆମ ପୁଅମାନଙ୍କର ପିତା। ପରେ, ମୁଁ ବରୁଣଙ୍କ ନିୟମରେ ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭିଜାଇଛନ୍ତି, ଜଳରେ ଦହୁଛନ୍ତି, ଦୁଃଖ ସହିତ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ପାଇଁ ଦହିଦେଉଛି। ଏହି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭିଜାଇଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଯାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭିଜାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଳରେ ଦହୁଛନ୍ତି, ଦୁଃଖ ସହିତ, ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ବରୁଣଙ୍କ ନିୟମରେ ଦହିଯାଆନ୍ତୁ। ଏହି ବନ୍ଧନୀ ଯେଉଁ ଦେବତା ଆମ ପାଇଁ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯିଏ ଏହାକୁ ନିବିଡ଼ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଆମ ପାଇଁ ଯୋଡ଼ିଥିଲେ—ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛୁ—ସେ ଅମୃତ ପାରେ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଏହି ବନ୍ଧନୀ, ଯାହା ଋଷିମାନେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ତପସ୍ୟା ପାଉଛୁ, ସେ ବନ୍ଧନୀ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏବେ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ—ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ନାଶ କରୁ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଯାଉ, ତାଙ୍କ ଗଳା ଓ ହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ କର, ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ୍ ବୃତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ତଳକୁ ଉପରକୁ ଲୁଚାଇ ଦିଅ, ପୃଥିବୀରେ ଲୁଚାଇ ଦିଅ, ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପତିତ କର। ଯିଏ ଜୟୀ, ତାକୁ ଖୋଜ, ତାକୁ ହତ କର; ଅସ୍ତ୍ର, ତାଙ୍କ ଶିର ଭଙ୍ଗ କର, ତାଙ୍କୁ ପଛକୁ ଫେଲାଇଦିଅ। ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଖାଏ, ଶକ୍ତି ଲଭେ; ଏଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ ଭାବେ ନିଜେ କରିଥିଲେ। ଯାହା କିଛି ମୁଁ ପିଏ, ସମୁଦ୍ର ଭଳି ସବୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନଶକ୍ତି ଆକର୍ଷଣ କରି, ଆମେ ସମେତ ତାହାକୁ ପିଇଯିବା। ମୁଁ ଯେ କଥା କହେ, ସମୁଦ୍ର ଭଳି ସେ କଥା ପ୍ରକାଶ କରେ; ତାଙ୍କର ଜୀବନଶକ୍ତି କଥା ଭଳି କହିଦେବା। ତାପରେ ମୁଁ ଦେବୀ ଔଷଧୀଙ୍କୁ କହିଲି—ହେ ଦିବ୍ୟ ଔଷଧୀ, ଭୂମିରେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁଣ୍ଡରୁ ଖୋଦି ନେଉଛି, ଦୃଢ଼ତା ପାଇଁ। ପୁରାତନମାନେକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେକୁ ଉତ୍ପାଦନ କର, ଓ ଜନ୍ମିତମାନେକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର। ତୁମ ଯେ କେଶ ଝଡ଼ିଯାଏ, ମୂଳ ସହିତ ବା ଚିରିଯାଏ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଏହି ସାର୍ବଭୌମ ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ମାଝି ଛିଁଟି ଦେଉଛି। ଏହି ଔଷଧୀ ଯାହାକୁ ଜମଦଗ୍ନି ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ପାଇଁ କେଶ ବୃଦ୍ଧି କରିବାକୁ ଖୋଦିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ବୀତହବ୍ୟ ଅସିତଙ୍କ ଘରରୁ ଆଣିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସେମାନେ ଏହି ଔଷଧୀକୁ ଏକତ୍ର କରି, ମାପି, ତୁମ କଳା କେଶ ମୁଣ୍ଡ ଚାରିପାଖ ନଳି ଭଳି ବଢ଼ିଯାଉ। ମୂଳକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଟିପ୍ପାକୁ ଧର, ମଝିକୁ ବଢ଼ାଅ, ଔଷଧୀ; ତୁମ କଳା କେଶ ମୁଣ୍ଡ ଚାରିପାଖ ନଳି ଭଳି ବଢ଼ିଯାଉ। ଏବେ ମୁଁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଔଷଧୀକୁ କହିଲି—ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ, ଏ ଦିନ ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନପୁଂସକ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ କର। ତାଙ୍କୁ ନପୁଂସକ କର, ଶକ୍ତିହୀନ କର, ନିର୍ବୀର୍ୟ କର; ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇ ପାଷାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଶୁକ୍ରଣାଳୀ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତୁ। ନପୁଂସକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନପୁଂସକ କରେ; ନିର୍ବୀର୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନିର୍ବୀର୍ୟ କରେ; ଶୁଷ୍କ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଷ୍କ କରେ; ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ନପୁଂସକତାର ଚିହ୍ନ ଓ ଘଡ଼ା ରଖିଦେଉଛି। ତୁମ ଦୁଇ ନଳୀ, ଦେବତାମାନେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଦ୍ରଢ଼ ଥାଏ, ମୁଁ ତାହାକୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ରଣାଳୀ ଉପରେ ଭଙ୍ଗିଦେଉଛି। ଯେପରି ଜନାନୀମାନେ ବୁନାକାରୀ ପାଇଁ ଇଂଦା ଦଳିଦେଉଛନ୍ତି, ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମ ଲିଙ୍ଗକୁ ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ରଣାଳୀ ଉପରେ ଭଙ୍ଗିଦେଉଛି। ଏହା ପରେ ମୁଁ ନ୍ୟାସ୍ତିକା ଉପଦ୍ରବୀ ଔଷଧୀକୁ କହିଲି—ତୁମେ ବଢ଼, ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ଆଣ; ତୁମର ଶତ ଶାଖା ଓ ତେଇତିସ ମୂଳ ଅଛି। ହେ ହଜାରପତ୍ରା, ତୁମେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଶୁଷ୍କ କର। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ମୋ ଭିତରେ ଶୁଷ୍କ ହେଉ, ତାଙ୍କର ମୁଁହ ମଧ୍ୟ ଶୁଷ୍କ ହେଉ; ଏବେ ତାଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷା ମୋ ପାଇଁ ଶୁଷ୍କ ହେଉ, ଶୁଷ୍କ ମୁଁହ ସହିତ ଦୂରେ ଯାଉ। ହେ ଏକତାକାରୀ, ଭଲ ଗଠିତ, ପିଙ୍ଗଳା, ଶୁଭ ଦେବୀ, ଆମକୁ ଏକତ୍ର କର, ମୋ ଓ ତାଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର, ଆମ ହୃଦୟକୁ ଏକ କର।