ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ ମନର ଦୁଃଖ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ବରୁଣ, ତୁମର ଉପର ଓ ତଳ ବନ୍ଧନଗୁଡ଼ିକୁ ଆମ ଉପରୁ ଖୋଲିଦିଅ। ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦିଅ, ତାପରେ ଆମେ ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।” ସେମାନେ ଅଗ୍ନି ଗୃହପତ୍ୟ ଆଗୁନିକୁ ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ, “ଯେଉଁ ବନ୍ଧନ ଲକଡ଼ି, ଦୋରି, ମାଟି ବା କଥାରେ ଆମକୁ ବାନ୍ଧିଛି, ସେଥିରୁ ଆମକୁ ନେଇଯାଅ, ଏବଂ ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କର ଲୋକକୁ ଆମକୁ ପହଞ୍ଚାଇଦିଅ।” ଏହିପରି ଅଭିଲାଷା ସହ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, “ଧନ୍ୟ ହେଉ, ସେଉଁଠି ଯିଏ ମୋକ୍ଷଦାତା ନାମ ଧାରଣ କରି ସଭାରେ ଉଠିଥାଏ, ଅମୃତ ଦାତା ଆମକୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।” ସେମାନେ ଆଉ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗ, ପଥ ଖୋଲ, ବନ୍ଧିତକୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯେପରି ଗର୍ଭରୁ ଶିଶୁ ବାହାରିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ପଥ ଦେଇ ଆମେ ଚାଲିଯିବାକୁ ପାରିବା।” ତାପରେ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ, “ଏହି ଅଂଶ ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଉଛୁ, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମଜନ୍ମ। ଯାହା ଆମେ ଦେଇଛୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପାର କରି, ଅଖଣ୍ଡ ସୂତ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଦିଅ।” କିଛି ଲୋକ ଏହି ତଣା ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବଜ ଦାନ ପାଇଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ଅବିବାଧ ହୋଇ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦାନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି କହିଲେ, “ସେ ଲୋକମାନେ ଏହି ସଂସାର ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଶୀଳ। ତୁମର ଯେଉଁ କିଛି ଅଗ୍ନିରେ ପାକାଯାଇ ଅର୍ପିତ, ତାହାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦମ୍ପତି ଏକାତ୍ମ ହେଉନ୍ତୁ।” ସେମାନେ ଏକତା ଓ ତପସ୍ୟା ସହ ମହାୟଜ୍ଞକୁ ଉଦ୍ଧାରଣ କରି କହିଲେ, “ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପାର କରି, ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକାତ୍ମ ଭୋଗରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।” ସେମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ନାରୀମାନେ ପୁରୋହିତଙ୍କ ହସ୍ତରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ବସାଇ, ତାଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ପାଇଁ ଅଭିଷେକ କରି କହିଲେ, “ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନେ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ଭାବରେ, ସେମାନେ ସମାବେଶିତ ଲୋକମାନେକୁ ଏହି ଆସନ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ଆସନ ତୁମ ପାଇଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଜାତବେଦାସ ଏହାକୁ ଧନରୂପେ ଆଣିଛନ୍ତି। ଯଜ୍ମାନ ସୁସ୍ଥ ରୁହନ୍ତୁ, ସେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବେ।” ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପର ଆକାଶରେ ଡାକି କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଯିଏ ଜଗତକୁ ଜାଣେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବେ। ଯଜ୍ମାନଙ୍କର କର୍ମ ଓ ଦାନ ସଫଳ ହେଉ।” ସେମାନେ ଅନୁଭବ କଲେ, “ଦେବତାମାନେ ପିତୃ, ପିତୃମାନେ ଦେବତା। ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଅଛି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଅଛି।” ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ପାକାଏ, ମୁଁ ଦେଉଛି; ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରେ, ଦାନ ଦେଉଛି—ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ, ଏହିଥିରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ। ଆମ ସଫଳତାକୁ ଜାଣ, ଦେବତା ସ୍ୱରୂପେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର।” ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟଲୋକରୁ ଏକ ଛୋଟ ପାଣି ବିନ୍ଦୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସେମାନେ ବୋଲିଲେ, “ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ଉତ୍ସାହ, ମନ୍ତ୍ର, ଯଜ୍ଞ ଓ ଧର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମେ ପୋଷିତ।” ଯଦି ଏହି ପାଣି ବିନ୍ଦୁ ଗଛରୁ ପଡ଼ିଛି, ତେବେ ସେ ତାହାର ଫଳ; ଯଦି ମଧ୍ୟଲୋକରୁ, ତେବେ ସେ ପବନ। ଯେଉଁଠି ଏହା ଦେହ ବା ଜାମାକୁ ଛୁଇଁଛି, ସେଠାରୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ପାଣି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉ। ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ, “ଅଭିଷେକ, ସୁଗନ୍ଧ, ସମୃଦ୍ଧି, ସୁନା, ତେଜ—ଏସବୁ ଆମ ପାଖରେ ରହୁ, ଏବଂ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ପୁତ୍ର ମିଳୁ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ ଆମ ଉପରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ, ଦୁଃଖ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ, ଶତ୍ରୁତା ଆମ ପାଖରେ ଆସୁନାହିଁ।” ଏହିପରି, ଗଛକୁ ଉପହାର ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ଗଛ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ, ଆମର ବନ୍ଧୁ, ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ପାରାପାର ହୁଅ, ବୀର ହୁଅ। ଗାୟମାନେ ସହିତ ବନ୍ଧା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ, ଦୃଢ଼ ରୁହ, ତୁମର ବିଜୟ ସଦା ବିଜୟୀ ହେଉ।” ସେମାନେ ଆଉ ଏହିପରି କହିଲେ, “ଆକାଶ ଓ ଭୂମିରୁ, ଗଛମାନେରୁ, ଜଳର ତେଜରେ ଆବୃତ, ଗାୟମାନେ ସହିତ ଲପେଟା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର, ରଥକୁ ଅର୍ପଣ କର।” ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତ, ମିତ୍ର, ବରୁଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି କହିଲେ, “ହେ ଦେବତା, ଏହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର, ରଥକୁ ଆଣ, ଦାନକୁ ଧର।” ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ଢୋଳକୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଶକ୍ତି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟାପିତ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦିଅ।” ଢୋଳର ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଆସୁ, ଅପଶକୁନ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦିଅ। ଢୋଳ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଷ୍ଟି—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ। ସେମାନେ ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ, “ଆମେ ବିଜୟୀ ହେଉ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଜୟୀ ହେଉ, ଝଣ୍ଡା ତଙ୍କା ଢୋଳ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ। ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ସହିତ ମଣିଷମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ରଥଚାଳକମାନେ ବିଜୟୀ ହେଉ।” ଏକ ରକ୍ତିମ, ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଗଛର ଶାଖାରୁ ମୁଁ ମାଂସ ପରି ଅଂଶକୁ ଅପସାରଣ କରେ। ବଳାସ ଉଦ୍ଭିଦର ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ସ୍ଫୋଟିକା ଅଣ୍ଡର ଓ ଗୋଡ଼ ତଳେ ଲୁଚିଥାଏ, ତାହା ପାଇଁ ମୋତେ ଉପଚାର ଜଣା—ସେହେଁ ଚିପୁଦ୍ରୁ ଉଦ୍ଭିଦ, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା। ଦେହ, କାନ, ଚକ୍ଷୁରେ ଯାହା ଛାଡ଼ିଯାଏ, ଆମେ ତାହାକୁ ଦୂରେ ପଠାଉଛୁ, ହୃଦ୍ରୋଗ, ଅଜଣା ରୋଗ, ଯକ୍ଷ୍ମାକୁ ଦୂରେ ପଠାଉଛୁ। ତାରାମାନେ ଶକଧୂମାଙ୍କୁ ରାଜା କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ସମୃଦ୍ଧି ପଠାଇଲି—ଏହି ରାଜ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ରହୁ। ମଧ୍ୟାନ୍ହ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ପ୍ରଭାତ, ରାତି—ସମସ୍ତ ସମୟରେ ସମୃଦ୍ଧି ଆମ ପାଖରେ ରହୁ। ଦିନ, ରାତି, ତାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରମା—ସମସ୍ତରୁ ସମୃଦ୍ଧି ଆମକୁ ଦେଉ, ଶକଧୂମା ରାଜା, ଏହା ଆମକୁ ଦିଅ।