ଏକ ପବିତ୍ର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି। ସେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଦ୍ୱାରା ଦେମନ୍ମାନେକୁ ଦୂର କରିଥିବା, ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନେଠୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ। ସେ, ଜିଏ ଦୂର ଶୂନ୍ୟରେ ଆଲୋକ ମାର୍ଗରେ ଚମକିଥାଏ, ବିରାଟ୍ ମରୁଭୂମି ପାର ହେଉଛି, ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନେଠୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ। ସେ, ସମସ୍ତକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଥିବା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଏକସାଥି ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନେଠୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଏହି ବିଶାଳତାର ଦୂର ପାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନେଠୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ। ପରେ, ଆମେ ବିଶ୍ୱାନରଙ୍କ ଆଶିର୍ବାଦ ଦୂରରୁ ଆସିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ; ଅଗ୍ନି ଆମ ସ୍ତୁତି ଦିଗରେ ମୁହଁ ଦେଉ। ବିଶ୍ୱାନର ଏହି ବଳି ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ, ସାଥୀମାନେ ସହିତ; ଅଗ୍ନି ଆମ ଗୀତ ଓ ଆହୁତିରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ। ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ବିଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଓ ଗୀତ ଦେଲେ, ସେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଗୌରବ ଓ ସ୍ଵାମିତ୍ଵ ଦେଉ। ଏହି ବେଳେ, ଆମେ ବିଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ଋତକ୍ରମକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଆଲୋକ ଓ ସତ୍ୟର ନାୟକ, ଅକ୍ଷୟ ଉଷ୍ମାର ଧାରକ। ସେ ସମସ୍ତ ଋତୁକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ନାୟକ ଏହାକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ଆମେ ବଳିର ସନ୍ତାନ ଭଳି ଉଠିଛୁ। ଅଗ୍ନି ଦୂର ଦେଶରେ, ଯାହା ହେବା ଓ ହେଇଥିବା ଜିନିଷର ଆଶା, ସେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ଵାମି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚମକୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ରଥକୁ ଶପଥ ଯୋଗ କରି ଆସିଲେ, ଆମ ଶାପକାରୀକୁ ଖୋଜିବାକୁ, ଏକ ନିର୍ଜନ ଗୃହକୁ ଉଲ୍ଲୁ ଭଳି ଚାଲିଲେ। ଓ ଶପଥ, ଆମଠୁ ଦୂର ହେଉ, ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଏକ ତଳାକୁ ଜଳାଏ; ଏଠାରେ ଆମ ଶାପକାରୀକୁ ଘାତ କର, ତୁର୍ନା ଏକ ଗଛକୁ ଘାତ କରିଥିବା ପରି। ଯେଉଁଠି ଆମେ କିଂବା ଅନ୍ୟେ ଆମକୁ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଶାପରୁ ଆମେ ଶାପିତ, ଆମେ ସେମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭାଗିଦେଉଛୁ, ଏକ କୁପା ଡାଳକୁ କୁକୁର ପାଖକୁ ଦେଇଥିବା ପରି। ପରେ, ସିଂହ, ବାଘ, ଚିତା, ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ପୁରୋହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଗୌରବ ସହିତ ଆମକୁ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ଆସନ୍ତୁ। ହାତୀ, ଦୁଇ-ଦାନ୍ତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଜଳ, ଗାଁ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେ ଦୟାଳୁ ଦେବୀ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆମକୁ ଆସନ୍ତୁ। ରଥ, ଚକ, ବଳ, ପବନ, ବରୁଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଥିବା ସେ ଦୟାଳୁ ଦେବୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆମକୁ ଆସନ୍ତୁ। ରାଜା, ଢୋଲ, ଦୂରତା, ଘୋଡ଼ା, ଶକ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ, ଦକ୍ଷତାରେ ଥିବା ସେ ଦୟାଳୁ ଦେବୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆମକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଆମର ଆହୁତି ଓ ଗୌରବ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ, ହଜାର ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ, ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିସ୍ତୃତ; ବୟସ୍କତା ପାଇଁ ଆହୁତି ବୃଦ୍ଧି କରିବେନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୌରବ ସହିତ, ଗୌରବ ଦେଇ, ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମକୁ ତୁମ ଦେଇଥିବା ଗୌରବର ରାଜ୍ୟ ଦିଅ; ତୁମ ଦେଇଥିବା ଗୌରବରେ ଆମେ ଗୌରବଶାଳୀ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୋମ—ସମସ୍ତ ଜୀବର ଗୌରବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ଏହି ଗୌରବରେ ଆମେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏବେ, ଆମେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀଠୁ ନିରାପତ୍ତା ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ; ସୋମ ଓ ସବିତୃ ଆମକୁ ନିରାପତ୍ତା ଦିଅନ୍ତୁ; ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଆମ ପାଇଁ ନିରାପତ୍ତା ଦିଅ; ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଆହୁତି ସହିତ ଆମକୁ ନିରାପତ୍ତା ଦିଅ। ଏହି ଗାଁ, ଚାରି ଦିଗ ପାଇଁ, ସବିତୃ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ସୁସ୍ଥତା ଦିଅନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁବିହୀନ ନିରାପତ୍ତା ଦିଅନ୍ତୁ; ରାଜାଙ୍କ ରୋଷ ଦୂର ହେଉ। ତଳୁ ଓ ଉପରୁ ଆମ ପାଖରେ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ନ ରହୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ପଛ ଓ ସାମ୍ନାରୁ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁ ଦୂର କର। ଏବେ, ମନ, ଚିନ୍ତା, ବୁଦ୍ଧି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ଶ୍ରବଣ, ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆମେ ଆହୁତି ଦେଇ ପୂଜା କରୁଛୁ। ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ପ୍ରାଣ, ପୁଷ୍ଟି ପାଇଁ, ବିସ୍ତୃତ ସରସ୍ୱତୀ ପାଇଁ ଆମେ ଆହୁତି ଦେଇ ପୂଜା କରୁଛୁ। ଦେବ ଋଷିମାନେ ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେନାହିଁ—ସେମାନେ ଦେବ, ଶରୀରର ରକ୍ଷକ, ଆମ ଶରୀରରୁ ଜନ୍ମିତ; ଅମରମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ଆମକୁ ଜୀବନର ସମୟ ଓ ସୁବିଧା ଦିଅ। ବନ୍ଧୁ ଭଳି ଏକସାଥି କାମ କରିବା ପାଇଁ, ଧନୁର ତନ୍ତୁ ଖୋଲିବା ପରି ଆମେ ତୁମ ରୋଷକୁ ହୃଦୟରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ; ଏକମନ ହୋଇ, ଆମେ ମିତ୍ର ଭଳି କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ମିତ୍ର ଭଳି ଏକସାଥି କାମ କରିବାକୁ ଆମେ ତୁମ ରୋଷକୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ; ଭାରି ରୋଷକୁ ପଥର ତଳେ ରଖିଦେଉ। ତୁମ ରୋଷ ଉପରେ ଆମେ ଆଉଠି ଓ ପାଦ ରଖିଛୁ; ତୁମେ ଆମଠୁ ବିରୋଧ କରିବେନାହିଁ, ଆମ ମନକୁ ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆଣ। ଏହି କୁଶ ରୋଷମୁକ୍ତ, ଭଲ ଆଚରଣ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଏହା ରୋଷ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏହି କୁଶ ଅନେକ ମୂଳ ସହିତ ସମୁଦ୍ରରେ ଦଢ଼ିଛି; ଭୂମିରୁ ଉପଜିଥିବା କୁଶ ରୋଷ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଆମେ ତୁମ ବିଧ୍ୱଂସୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୂର କରୁଛୁ, ତୁମ ପ୍ରଧାନ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୂର କରୁଛୁ; ତୁମେ ଆମଠୁ ବିରୋଧ କରିବେନାହିଁ, ଆମ ମନକୁ ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆଣ। ଏହି ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରୁ—ଗଛମାନେ ସିଧା ଦଢ଼ିଛନ୍ତି, ନିଦ୍ରା ଦେଉଛନ୍ତି; ଏହି ରୋଗ ତୁମଠୁ ଦୂର ହେଉ। ତୁମ ପାଖରେ ଶତ ଔଷଧ ଅଛି, ହଜାର ଏକତ୍ରିତ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଔଷଧ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ରୋଗ ନାଶ କରିବାକୁ। ତୁମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ମୂତ୍ର, ଅମରତ୍ୱର ନାଭି; ତୁମ ନାମ ଭିଷାଣକା, ପୂର୍ବଜମାନେର ମୂଳରୁ ଉପଜିଥିବା, ବାୟୁ ଜନିତ ଆପଦର ନାଶକ। ଅପବାଦ ମନ, ତୁମେ ଦୂର ହେଉ! କାହିଁକି ତୁମେ କ୍ଷତିକାରକ କଥା କହୁଛ? ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କର; ଆମ ମନ ଘର ଓ ଗାଁରେ ବସି ରହୁ। ଯାହା କି ଶତ୍ରୁ, ଉପରେ, ଜାଗି କିମ୍ବା ଶୁଇ, ସେମାନେକୁ ଦୂର କର; ଅଗ୍ନି ଆମଠୁ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଅପସ୍ତୁତି, ଦୂର କରିଦେଉ।