ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା—ଚିହ୍ନିତ ଗାଈଟି ବାହାରି ଆସିଛି, ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଛି ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆଗେଇଯାଉଛି। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ମହାବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ ଦୀପ୍ତିମାନ ଜଗତରେ ଚଳାଚଳ କରେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରାଣବାୟୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୀପ୍ତି ତ୍ରିଶତ ଗୃହରେ ଚମକେ, ଓ ଉଷାର ଆହ୍ୱାନକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଉଚ୍ଚାରଣର ପକ୍ଷୀ ତାହାର ସ୍ଥାନ ନେଇଛି। ଏହି ଦିନେ, ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଗ୍ନିରେ ଘୃତ ଦେଇ, ଯାତୁଧାନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ବିନାଶ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଛି। ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଘରକୁ ଦୁରେଇ ରଖ, ଦୁର୍ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦଗ୍ଧ କର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଭୂତମାନେ, ରୁଦ୍ର ତୁମ ଗଳାକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତୁମ ପଛକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଯାତୁଧାନମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ହେ ଔଷଧିମାନେ, ତୁମେ ଯମଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହ ଆସିଛ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଏଠାରେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରେଇ ଦିଅ, ଦିଗ୍ବିଦ୍ ଜଣେ ଆମକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିନପାରନ୍ତୁ, ବାଧାମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ମୃତ୍ୟୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ। ଏଠି ଏକ ନୂତନ ଆଲୋକର ମହିମା ଦେଖାଯାଉଛି, ଯାହାକୁ ଲୋକମାନେ ମାଟିକୁ ଯୋଜି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ କେହି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିପାରେନି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସାହସୀମାନେ ବଶୀଭୂତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯଶ ଅଜୟ ଥିଲା। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ଆମକୁ ସୁବିସ୍ତୃତ ସମ୍ପଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ପିତାଳର ଆଭା ପରି ଚମକେ। ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପଠାଉଛି, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ସମାନ, ସେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ। ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଇ ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ। ସେ ଅତି ଦୂର ମରୁଭୂମିରେ ଚମକେ, ସେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ। ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଏହି ବିସ୍ତୃତିର ପାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନେଉନ୍ତୁ। ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦୂରରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଅଗ୍ନି ଆମ ପ୍ରଶଂସା ଦିଗରେ ମୁହଁ ଦିଅନ୍ତୁ। ବୈଶ୍ୱାନର ଏହି ବଳିକୁ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି ଆମ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଅର୍ପଣରେ ବସୁନ୍ତୁ। ବୈଶ୍ୱାନର ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି ଓ ସମ୍ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟରେ ଗୌରବ ଓ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆମେ ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ ଖୋଜୁଛୁ, ଯିଏ ଋତ୍ତର ଧାରକ, ସତ୍ୟର ଆଲୋକର ନାଥ, ଅକ୍ଷୟ ଉଷ୍ମା। ସେ ସମସ୍ତ ଋତୁକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ସ୍ୱାମୀ ସେଗୁଡିକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ଆମେ ବଳିର ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଉଠୁଛୁ। ଅଗ୍ନି ଦୂର ଦେଶରେ ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଆକାଂକ୍ଷା ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି, ସେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚମକେ। ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜଣେ ଏଗିଆସି, ନିଜ ଶପଥକୁ ରଥରେ ଯୋଜି, ମୋ ଶାପକାରୀକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ନିରାପଦ ଚାଲିଥିବା ଓଲିକୁ ଓଉଳ ଖୋଜେ। ହେ ଶପଥ, ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇଯା, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଳକୁ ଦଗ୍ଧ କରେ; ଏଠାରେ ମୋ ଶାପକାରୀକୁ ମାର, ଯେପରି ବିଜୁଳି ଗଛକୁ ଆଘାତ କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଶାପ ଦିଅନ୍ତି, କିମ୍ବା ଆମେ ଯାହାକୁ ଶାପ ଦେଇଛୁ, କିମ୍ବା ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଶାପ ଦିଅନ୍ତି—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି, ଯେପରି ଏକ ପଚିଥିବା ଡାଳକୁ କୁକୁର ପାଖକୁ ଫେଙ୍କାଯାଏ। ସିଂହ, ବାଘ, ଓ ଚିହ୍ନିତ ହଏନାରେ ଯେ ଚମକ ବିଦ୍ୟମାନ, ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ, ପୁରୋହିତରେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଯେ ଦେବୀ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଇ ଦେବୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା, ଗୌରବ ସହ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ହାତୀ, ଦୁଇ ଦାନ୍ତିଆ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଜଳ, ଗାଈ ଓ ମନୁଷ୍ୟରେ ଯେ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି, ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ଦୟାମୟୀ ଦେବୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଆସନ୍ତୁ। ରଥ, ଚକ, ବୃଷଭ, ଶକ୍ତି, ପବନ, ବର୍ଷା, ବରୁଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଯେ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଉଜ୍ୱଳତା ସହ ଆସନ୍ତୁ। ରାଜା, ଢୋଳ, ମାପ, ଘୋଡ଼ା, ଶକ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ଓ କୌଶଳରେ ଯେ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଉଜ୍ୱଳତା ସହ ଆସନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଏହି ଯଜ୍ଞର ମହିମା ବଢ଼ୁ, ଏହା ହଜାର ଗୁଣ ସମ୍ପନ୍ନ, ସୁସ୍ଥିର, ଦୂରଦର୍ଶୀ ଓ ସଫଳ; ବୟସ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଗୌରବ ଦ୍ୱାରା ଏହା ବଢ଼ୁ। ଗୌରବ ଦ୍ୱାରା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୋମ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଗୌରବଶାଳୀ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଆମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ହେଉ, ସୋମ ଓ ସବିତା ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ମଧ୍ୟଲୋକ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଉ, ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଅର୍ପଣ ସହିତ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ମିଳୁ। ଏହି ଗାଁ ପାଇଁ, ଚାରି ଦିଗ ପାଇଁ, ସବିତା ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ କୁଶଳ ଦିଅନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁ ବିନା ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ରୋଷ ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାଉ। ତଳୁ ଓ ଉପରୁ ଆମ ପାଇଁ କେହି ଶତ୍ରୁ ନ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପଛରୁ ବା ସାମ୍ନାରୁ କେହି ଶତ୍ରୁ ନ ହେଉ। ମନ, ଚିନ୍ତା, ବୁଦ୍ଧି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ଶ୍ରବଣ, ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ସହ ପୂଜା କରାଯାଉଛି। ନିଶ୍ୱାସ, ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରାଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଷଣ ପାଇଁ, ବିସ୍ତୃତ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ସହ ପୂଜା କରାଯାଉଛି। ଦେବ ଋଷିମାନେ, ଶରୀରର ରକ୍ଷକ, ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ହେ ଅମୃତମୟମାନେ, ମର୍ତ୍ୟମାନେ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ, ଆମକୁ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ ଅବସର ଦିଅ। ଧନୁର ତନୁ ଛାଡ଼ି ଯେପରି ରୋଷକୁ ହୃଦୟରୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଏ, ସେପରି ଆମେ ଏକମତ ହୋଇ ମିତ୍ରତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହାଁ। ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ ଏକାସାଥି କାମ କରିବାକୁ ଚାହାଁ, ତୁମ ରୋଷକୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ଏହି ଭାରୀ ରୋଷକୁ ପାଥର ତଳେ ରଖିଦେଉଛି। ମୁଁ ତୁମ ରୋଷ ଉପରେ ପାଦ ଦେଇ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛି, ଯେପରି ତୁମେ ମୋ ବିରୋଧରେ କିଛି କହିବା ନାହିଁ, ମୋର ମନକୁ ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆଣ।