ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଗରୁଡ଼ ପରି, ମୋ ପଖ ମାରି ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଁଉଛି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଛୁଁଉଛି। ଯେପରି ଜଣେ ନାରୀ ମୋତେ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ମୋର ମନ ମୋଠାରୁ କେବେ ବି ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ଯେପରି ଏହି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ୱିଫ୍ଟ୍ ଭାବେ ଚକ୍ରାକାର ଘୂରୁଛି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ମନକୁ ଏପରି ଆବୃତ କରେ। ମୋର ମନ ଯେପରି ମୋଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ତୁମ ମନ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁ। ତା’ପରେ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ, ଯେ ତାଙ୍କର ଦେହ, ପାଦ, ନୟନ ଓ ଉରୁ ମୋତେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଆସକ୍ତ, ତାଙ୍କର କେଶ ମୋ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଶୁଷ୍କ ହେଉ। ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ତୁମକୁ ମୁଁ ମୋ ଚିନ୍ତାରେ ବସାଏ, ରାତିରେ ହୃଦୟରେ ରଖେ, ଯାହାଫଳରେ ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା, ମୋ ମନ ପାଖକୁ ଆସ। ଯେଉଁଠି ନାଭି ଉଦୟସ୍ଥଳ, ଯେଉଁଠି ହୃଦୟ ଏକତାର ସ୍ଥାନ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଗାଏଁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଘୃତର ମାତୃକା, ମୋ ପାଇଁ ଏକତ୍ର କରି ଦିଅନ୍ତୁ। ପୃଥିବୀ, ଉଦ୍ଭିଦ, ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ—ସ୍ୱାହା। ପ୍ରାଣ, ମଧ୍ୟମ ଲୋକ, ଯୁଗ, ବାୟୁ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ—ସ୍ୱାହା। ଆକାଶ, ତାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ—ସ୍ୱାହା। ଶମୀ ଓ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ ଗଛରେ ପୁଂସୁବନ କ୍ରିୟା ରଖାଯାଏ; ଏହି ହେଉଛି ପୁତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରଖାଯାଏ। ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ବୀଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ଦିଆଯାଏ—ଏହି ହେଉଛି ପୁତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରଜାପତି ଏହିପରି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ପ୍ରଜାପତି, ଅନୁମତି, ସିନୀବାଳୀ ଏହାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ; ନାରୀତ୍ୱକୁ ଅନ୍ୟଠାରେ ରଖି, ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ଏଠାରେ ବସାଯାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆକାଶକୁ ଘେରି ନେଇ, ମୁଁ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଜନ୍ମସ୍ଥଳକୁ ଛୁଁଉଛି; ଦିନ ଓ ରାତି, ଯାହା ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ, ତାହା ସହିତ ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଷରୁ ରକ୍ଷା କରେ। ପୁରାତନ କାଳରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି, ଦେବତାମାନେ ଯାହା ଜାଣିଥିଲେ, ଯାହା ଥିଲା, ଥିବ, ଅଛି—ତାହା ସହିତ ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଷରୁ ରକ୍ଷା କରେ। ମୁଁ ମଧୁ ଦ୍ଵାରା ନଦୀ, ପର୍ବତ, ଟିଲା ଭରିଦିଏ; ପରୁଷ୍ଣୀ, ଶୀପାଳା ପାଇଁ ମଧୁ ଦିଅ, ଆମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ହେଉ, ହୃଦୟରେ ଶାନ୍ତି ହେଉ। ଦେବତା ହନ୍ତା, ରାଜା ହନ୍ତା, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହନ୍ତାମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ତୁମକୁ, ମୃତ୍ୟୁ, ନମସ୍କାର। ତୁମେ ବାଣୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୂରବାଣୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ତୁମେ ଯେଉଁ ଭଲ ମନ, ମୃତ୍ୟୁ, ତାହାକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ମନକୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ନମସ୍କାର। ଯାତୁଧାନ, ଔଷଧ, ମୃତ୍ୟୁ ମୂଳରେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅସ୍ଥିକ୍ଷୟ, ମାଂସକ୍ଷୟ, ହୃଦ୍ରୋଗ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବଳାସା ଅଙ୍ଗ ଓ ସନ୍ଧିରୁ ନିଅନ୍ତୁ। ବଳାସା ରୋଗୀରୁ ବଳାସାକୁ ମୁଁ ଉଖିଡ଼ି ଦେଉଛି, ମୂଳ ଓ ବନ୍ଧନ କାଟି ଦେଉଛି। ବଳାସା ଏଠାରୁ ଚୁଆ ପକ୍ଷୀପରି ଉଡ଼ିଯାଉ, ଯେପରି ଜଣେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାଏ, ସେପରି ଏହା ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ। ତୁମ ଔଷଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ତମ, ତୁମ ଗଛମାନଙ୍କର ଆଧାର—ଏହି ଆଧାର ଆମ ପାଖରେ ରହୁ, ଯେଉଁଠାରୁ ଆମକୁ କେହି ଆକ୍ରମଣ କରିବ। ସମ୍ବନ୍ଧୀ ହେଉ କି ନ ହେଉ, ଯେଉଁଠାରୁ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରାଯାଏ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ। ସୋମା ଯେପରି ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହବିଷ୍ୟ, ତେଣୁ ମୁଁ ତାଳ ଓ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ ଗଛପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ। ଯେ ରସ କ୍ଷତି କରେ, ଯେ ରସ କ୍ଷତି କରେନାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରସ—ଏହି ସବୁ ତୁମର। ଏହି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମ ଖିର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛୁ। ତୁମର ବାପାଙ୍କ ନାଁ ବିହାହ୍ଲା, ମାଆଙ୍କ ନାଁ ମାଦାବତୀ; ତୁମେ ନିଜକୁ କ୍ଷତି କର, ତୁମେ ନିଜ ଶତ୍ରୁ। ତୌଭିଲିକ, ବେଳୟ, ଆୟମୈଳବ, ଐଲୟିତ, ବଭ୍ରୁ, ବଭ୍ରୁକର୍ଣ୍ଣ—ଏଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଅ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଅ। ପୂର୍ବରେ ତୁମେ ଅଲସଳା, ଉତ୍ତରରେ ଶିଳଞ୍ଜଳା, ଏବଂ ନୀଳଗଳସଳା। ଏହି ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଯେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରିଛି, ସେପରି ତୁମ ଗର୍ଭ ଦୃଢ଼ ରହୁ, ସମୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ। ଏହି ପୃଥିବୀ ଯେପରି ଗଛମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛି, ଏହିପରି ତୁମ ଗର୍ଭ ଦୃଢ଼ ରହୁ। ପର୍ବତ ଓ ଟିଲା ଧାରଣ କରିଥିବା ପୃଥିବୀ ପରି, ତୁମ ଗର୍ଭ ଦୃଢ଼ ରହୁ। ବସ୍ତୁବାସୀ ବିଶ୍ୱ ଧାରଣ କରିଥିବା ପୃଥିବୀ ପରି, ତୁମ ଗର୍ଭ ଦୃଢ଼ ରହୁ। ଇର୍ଷ୍ୟାର ପ୍ରଥମ ବନ୍ଧନ, ପଛର ବନ୍ଧନ, ହୃଦୟ ଜ୍ୱଳନ ଦୁଃଖ—ଏହି ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ନିବାପି ଦିଅ। ଯେପରି ମୃତ୍ ମନ ସହିତ ପୃଥିବୀ ମୃତକୁ ଢାକି ଦିଏ, ମୋର ମନ ମୃତ ହୋଇ ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଢାକି ଦିଅ। ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଅଛି, ଚଞ୍ଚଳ ମନ, ଏହିପରି ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରେ, ଯେପରି ଏକ ଜଳନ ଜିନିଷରୁ ତାପ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ, ଲୋକମାନେ ମନରେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋତେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ, ଶୁଦ୍ଧକର୍ତ୍ତା ମୋତେ ପରିଷ୍କୃତ କରନ୍ତୁ। ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, କୌଶଳ, ଆୟୁ ଓ ଅକ୍ଷତ କୁଶଳ ପାଇଁ ମୋତେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ। ଦେବ ସବିତା, ଶୁଦ୍ଧକର୍ତ୍ତା ଓ ପିଷ୍ଟାକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପରିଷ୍କୃତ କରନ୍ତୁ। ଯେ ଅନ୍ୟାୟୀ ଅଗ୍ନିପରି ଜଳେ, ଶକ୍ତି ସହ ଆସେ, ମଦିରାପାନକୁ ନିଆଁ କରି କ୍ରନ୍ଦନ କରି ଯାଏ, ସେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଦୂଃଖ ଦିଅ, ଯିଏ ପ୍ରଥମେ କ୍ଷତି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଥମ କ୍ଷତିକାରୀ, ରାଜା ବରୁଣ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଉଦ୍ଭିଦମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ଦାହକ, ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ହରିତ କରେ, ସେ ରକ୍ତିମ, ପିଙ୍ଗଳ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ପ୍ରଥମ କ୍ଷତିକାରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର ଜଣାଏ। ଏହିଭଳି ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରମୟ କଥା ଆମେ ଶ୍ରବଣ କରିଲୁ, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶର ଶକ୍ତି, ମନ ଓ ଶରୀରର ଶୁଦ୍ଧି, ଏବଂ ଜୀବନର ରକ୍ଷା ଦେଉଛି।