ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ଏକ ବିଶ୍ୱାସୀ ପୂଜାରୀ ତାଙ୍କର ଗୃହରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଘୃତ ଅର୍ପଣ କରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବିନୟ କଲେ—“ଏହି ପୂଜାର ଉପରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଉନ୍ନତ କର, ତାଙ୍କୁ ଚମକ ଦିଅ, ସେ ଅନେକ ସନ୍ତାନରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।” ଏହାପରେ, ପୂଜାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧବ କରି କହିଲେ—“ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପରିବାରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର, ସେ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ ହେଉ। ସେ ଧନ-ଉପଜୀବିକାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିବେ।” ପୂଜାରୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ଘରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ସେ ଉନ୍ନତ ହେଉ। ସେ ପାଇଁ ସୋମ ଓ ବୃହସ୍ପତି କଥା କହନ୍ତି।” ତାପରେ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧବ କରି ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ଯେଉଁ ମଣିଷ ଦେବତା ନୁହଁନ୍ତି ଏବଂ ଆମକୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆମ ପୂଜାର ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ କର।” ସୋମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଅପବାଦ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଶାପ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁକୁ ତୁମ ବିଜୁଳି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କର; ସେମାନେ ଚାପି ଯାଆନ୍ତୁ।” ଅନ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ କିମ୍ବା ନିକଟ ଶତ୍ରୁ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଦୂର କର, ଯେପରି ଆକାଶ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟକୁ ଦୂର କରେ। ପୂଜାରୀ ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ମାର୍ଗରେ ଆହ୍ୱାନ କରିଲେ—“ଯେପରି ଅଦିତି, ସୋମ ଓ ମିତ୍ର ଚତୁର୍ଦିଗ ନିର୍ମଳ ମାର୍ଗରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଇ ଦୟାରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।” ସୋମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଯେମାନେ ତୁମେ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ହତ କରିଛ, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଆମ ପକ୍ଷରେ କଥା କହ।” ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ପୂଜାରୀ ଭଲ ବାସନାର ଉପମା କରି କହିଲେ—“ଯେପରି ଲତା ଗଛକୁ ଚାରିପାଖରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ, ତୁମେ ମୋତେ ଏପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କର; ଯେପରି ମହିଳାମାନେ ମୋତେ ଚାହାନ୍ତି, ମୋ ମନ କେବେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯାଏନାହିଁ।” ଏହି ଉପମାକୁ ଆଉ ଏକ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହିଲେ—“ଯେପରି ଗୃଧ୍ର ଚାଲି ଜମିପାଖରେ ଡେଙ୍ଗା ମାରେ, ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଏପରି ଆଘାତ କର; ମହିଳାମାନେ ମୋତେ ଚାହାନ୍ତି, ମୋ ମନ କେବେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯାଏନାହିଁ।” ଏହିପରି ହେବା ଉପରେ, ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ଯେପରି ଦିନ ଓ ରାତି, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଏପରି ଘେରି ରଖିଛି; ମହିଳାମାନେ ମୋତେ ଚାହାନ୍ତି, ମୋ ମନ କେବେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯାଏନାହିଁ।” ଏହି ମନୋକାମନାରେ, ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ସେ ନାରୀର ଶରୀର, ଚରଣ, ଚକ୍ଷୁ, ଉରୁ ମୋପାଇଁ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତୁ; ଅନୁରାଗିକାର କେଶ ମୋପାଇଁ ଅଭିଲାଷାରେ ଶୁଷ୍କ ହେଉ।” ସେ କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମକୁ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ମୋ ଚିନ୍ତାରେ, ରାତିରେ ମୋ ହୃଦୟରେ ରଖିଛି; ଯେପରି ଅଭିଲାଷା କରୁଛ, ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା, ମୋ ମନକୁ ଆସ।” ଏହି ଦୃଢ଼ ଏକତା ପାଇଁ, ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ଯେଉଁମାନେ ନାଭିରେ ଉଦୟ ହେଉଛନ୍ତି, ହୃଦୟରେ ଏକତା ହେଉଛନ୍ତି, ଘୃତର ମାତା ଗାଈମାନେ ଏହି ଏକତାକୁ ଆମ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ କରନ୍ତୁ।” ଏହାପରେ, ପୂଜାରୀ ଭୂମି, ଉଦ୍ଭିଦ, ଅଗ୍ନି ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧବ କରି “ସ୍ୱାହା” କହିଲେ। ପରେ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ବୟସ, ବାୟୁ ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ “ସ୍ୱାହା” କହିଲେ। ପରେ, ଆକାଶ, ତାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ “ସ୍ୱାହା” କହିଲେ। ପୂନସ୍ଥାନ ପୂଜାର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ଶମୀ ଓ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛରେ ପୁଂସୁବନ ପୂଜା ରଖାଯାଇଛି; ଏହା ପୁତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖାଯାଇଛି।” ପରେ, ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ପୁରୁଷରେ ବୀଜ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଏହା ମହିଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଏ; ଏହା ପୁତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରଜାପତି ଏହା ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି।” ପ୍ରଜାପତି, ଅନୁମତି ଓ ସିନୀବାଳୀ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛନ୍ତି; ସ୍ତ୍ରୀତ୍ୱ ଅନ୍ୟଠାରେ ରଖି, ପୁରୁଷତ୍ୱ ଏଠାରେ ରଖିଛନ୍ତି। ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଛି, ମୁଁ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରିଛି; ଦିନ ଓ ରାତି, ଯେଉଁ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମେ ଶୁନ୍ୟ ହେଉଥିବା ବିଷକୁ ଦୂର କରିଛି।” ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବକାଳରେ ଜାଣିଥିଲେ; ଯେଉଁ କିଛି ଥିଲା, ଥିବ, ଅଛି—ସେଇ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମେ ଶୁନ୍ୟ ହେଉଥିବା ବିଷକୁ ଦୂର କରିଛି।” ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ମୁଁ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ପ୍ରାସ୍ତରମାନେ ଭରିଛି; ପରୁଷ୍ଣୀ, ଶୀପାଳା ପାଇଁ ମଧୁ, ଆମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି, ହୃଦୟରେ ଶାନ୍ତି ହେଉ।” ପୂଜାରୀ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ—“ଦେବ ହନ୍ତା, ରାଜା ହନ୍ତା, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହନ୍ତାମାନେ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ, ନମସ୍କାର।” ସେ କହିଲେ—“ଯେଉଁ ତୁମେ ବାଣୀର ସ୍ୱାମୀ, ଦୂର ବାଣୀର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମ ଭଲ ମନକୁ ନମସ୍କାର, ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମ ଖରାପ ମନକୁ ଏହି ନମସ୍କାର।” ସେ କହିଲେ—“ଯାତୁଧାନ, ଔଷଧ, ମୃତ୍ୟୁ ମୂଳରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ନମସ୍କାର।” ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ଅସ୍ଥି, ମାଂସ, ହୃଦୟ ରୋଗ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବଳାସା ଅଙ୍ଗ ଓ ଯୋଯ୍ୟ ଭାଗରୁ ନଷ୍ଟ ହେଉ।” ସେ କହିଲେ—“ମୁଁ ବଳାସା ରୋଗୀରୁ ବଳାସା ଦୂର କରେ, ଯେପରି ମୂଳକୁ ଉପଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି; ଏହାର ବାନ୍ଧନ, ମୂଳ କାଟି ଦିଅନ୍ତି।” ସେ କହିଲେ—“ବଳାସା ଏଠାରୁ ଉଡ଼ି ଯାଉ, ଯୁବା ପକ୍ଷୀ ପରି; ଯେପରି ଏଠାରୁ ଯାଉଛି, ଏହି ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ କରି ଦୂର ହେଉ।” ପୂଜାରୀ କହିଲେ—“ତୁମ ଔଷଧର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗଛର ସମର୍ଥନ; ଏହି ସମର୍ଥନ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି।” ସେ କହିଲେ—“ପରିବାର ସହ କିମ୍ବା ବିନା, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଗଛମାନଙ୍କ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ।” ସେ କହିଲେ—“ସୋମ ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅର୍ପଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ ତଳ ଓ ଅଶା ଗଛ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ।