ଦେବତା ସବିତା ଆମ ପାଇଁ ଅମରତ୍ୱ ଦାନ କରୁନ୍ତୁ, ଏହି ମଧୁର ପଥରେ ଦୁଇଟି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଭ ଭାବେ ଗାଯାଯାଇଛି। ପୁରୋହିତମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିବେ, ଦ୍ରୁତ ହେବେ; ପ୍ରଶଂସକଙ୍କ କଥା ଶୁଣାଯାଉ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା ହେଉ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମର ତିପ୍ସା ଗଛ ଉପରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି ମଧୁର ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ବିଶାଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଏହି ଦେବତା, ଶତ୍ରୁ ଓ ଦାନବମାନେ ଦୂରେଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଯିଏ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଯୁବକ, ବିଜୟୀ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଚାପନ୍ତୁ; ସେ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ। ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂଷଣ, ଓ ଅଦିତି ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ; ମାରୁତମାନେ, ସପ୍ତନଦୀ, ଜଳର ସନ୍ତାନମାନେ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଆମ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ପାଥର ଓ ସୋମ ଆମକୁ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ସୌମ୍ୟ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଅଗ୍ନି ତଥା ତାଙ୍କ ଶୁଭ ରକ୍ଷକମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ। ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ରୂପର ଦେବତା, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଉଷା ଓ ରାତି ଆମକୁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଜଳର ସନ୍ତାନ, ଧାରକ, ଓ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରିବେ। ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଦେବୀୟ ବାଣୀ ଦିଅ, ପର୍ଜନ୍ୟ ଓ ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ; ଅଦିତି, ସନ୍ତାନ ଓ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆମକୁ ଦୁର୍ଗମ ସ୍ଥାନରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ। ଅଂଶ, ଭଗ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ଅଦିତି ଓ ମାରୁତମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଶତ୍ରୁତା ଦୂରେଇଯାଉ, ଧାରକ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କର। ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତୁ; ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଅମାଙ୍ଗଳିକ କୁ ଦୂରେଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜନକୁ ଉପରକୁ ନେଉ; ତାଙ୍କୁ ତେଜସ୍ୱୀ, ସନ୍ତାନସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପରିବାରରେ ପ୍ରଧାନ, ସହଚରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ କର; ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ, ଦୀର୍ଘାୟୁ କର। ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ଅଗ୍ନିଘରେ ହୋମ କରୁଛୁ, ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କର; ସେହି ପାଇଁ ସୋମ ଓ ବୃହସ୍ପତି କଥା କହନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି, ଯେ କେହି ଦେବତା ନୁହଁନ୍ତି, ଆମକୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମ ଯଜମାନ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ କର। ସୋମ, ଯେ ଆମକୁ ନିନ୍ଦା କରେ, କିମ୍ବା ଶାପ ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କ ମୁଁହ କୁ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଘାତ କର; ସେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଚାଲିଯାଉ। ଯେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ନିକଟ କିମ୍ବା ଦୂର ଶତ୍ରୁ, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦୂର କର, ଯେପରି ଆକାଶ ତାହାର ଶକ୍ତିରେ ଦୂର କରେ। ଯେପଥରେ ଅଦିତି, ସୋମ ଓ ମିତ୍ର ଅନ୍ୟଥା ଚଳନ୍ତି, ସେହି କୃପା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ସୋମ, ଯେପରି ତୁମେ ଅସୁରମାନେ କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲା, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଆମ ପକ୍ଷରେ କଥା କହ। ଯେ ଶକ୍ତି ଦେବମାନେ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ଚୟନ କରିଥିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯେପରି ଲତା ଗଛକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଜଡି ଧରେ, ସେପରି ତୁମେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କର; ଯେପରି ନାରୀମାନେ ମୋତେ ଚାହାନ୍ତି, ଯେପରି ମୋର ମନ ମୋତେ ଛାଡି ଯାଏ ନାହିଁ। ଯେପରି ଗୃଧ୍ର ଉଡି ତାହାର ପାଖ ମାଟିରେ ମାଡ଼ିଦେଇଥାଏ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛି; ଯେପରି ନାରୀମାନେ ମୋତେ ଚାହାନ୍ତି, ମୋର ମନ ମୋତେ ଛାଡି ଯାଏ ନାହିଁ। ଏହି ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଦ୍ରୁତ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରେ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଘେରି ଧରୁଛି; ଯେପରି ନାରୀମାନେ ମୋତେ ଚାହାନ୍ତି, ମୋର ମନ ମୋତେ ଛାଡି ଯାଏ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦେହ, ପାଦ, ଦୃଷ୍ଟି, ଉରୁ ମୋତେ ଆକର୍ଷିତ କରୁ; ଯେ ରତିବାନ୍ଧବୀ, ସେ ତାଙ୍କ ଚୁଲି ମୋ ପାଇଁ ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ ଶୁଷ୍କ ହେଉ। ମୁଁ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ତୁମକୁ ମୋ ଚିନ୍ତାରେ, ରାତିରେ ହୃଦୟରେ ବସାଏ; ଯାହାପରି ଆକାଙ୍କ୍ଷିଣୀ, ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା, ମୋ ମନ ପାଖକୁ ଆସ। ଯାହାଙ୍କର ନାଭି ଉଦ୍ଭବସ୍ଥାନ, ହୃଦୟ ସଂଯୋଗସ୍ଥାନ, ଗୃତର ମାଆ ଗାଈମାନେ ତାହାକୁ ମୋ ପାଇଁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ। ପୃଥିବୀ, ଔଷଧି, ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ପ୍ରାଣ, ମଧ୍ୟାକାଶ, ଯୁଗ, ବାୟୁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ଆକାଶ, ତାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ଶମୀ ଓ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଉପରେ ପୁଂସୁବନ କ୍ରିୟା ରଖାଯାଏ; ଏହା ପୁତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ। ପୁରୁଷରେ ବୀଜ ଉଦ୍ଭବ, ସେହି ବେଳେ ନାରୀରେ ପ୍ରବେଶ; ଏହା ପୁତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରଜାପତି କହିଥିଲେ। ପ୍ରଜାପତି, ଅନୁମତି, ସିନୀବାଳୀ ଏହା ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ; ସ୍ତ୍ରୀତ୍ୱକୁ ଅନ୍ୟେଠାରେ ରଖି, ପୁଂସ୍ତ୍ୱକୁ ଏଠାରେ ରଖାଯାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଆକାଶ ଘେରି ଧରେ, ମୁଁ ସର୍ପ ଜନ୍ମକୁ ଅନୁଭବ କରିଛି; ଦିନ ଓ ରାତି ଯାହା ଧ୍ୱଂସ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବିଷ ଦୂର କରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି, ଦେବମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଜାଣିଥିଲେ, ଯାହା ଥିଲା, ଥିବ, ଅଛି, ସେହି ଶକ୍ତିରେ ବିଷ ଦୂର କରେ। ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଗିରି ଭରିଦିଏ; ପରୁଷ୍ଣୀ, ଶୀପାଳା ପାଇଁ ମଧୁ ଓ ଆମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ହେଉ। ଦେବ ହନ୍ତାମାନେ, ରାଜା ହନ୍ତାମାନେ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ହନ୍ତା, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବାଣୀର ପ୍ରଭୁ, ଦୂରବାଣୀର ପ୍ରଭୁ, ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମର ଶୁଭ ମନକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମ ଅଶୁଭ ମନକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ଯାତୁଧାନ, ଔଷଧ, ମୃତ୍ୟୁର ମୂଳରେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ନମସ୍କାର। ଅସ୍ଥି-କ୍ଷୟ, ମାଂସ-କ୍ଷୟ, ହୃଦ୍ରୋଗ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବଳାସା ଅଙ୍ଗ ଓ ସନ୍ଧିରୁ ନଶ୍ଟ ହେଉ। ବଳାସା ରୋଗୀରୁ ବଳାସାକୁ ମୁଁ ମୂଳ ଉପଡ଼ି ଦେଉଛି; ତାହାର ବାନ୍ଧନ, ମୂଳ କଟି ଦେଉଛି। ବଳାସା ଏଠାରୁ ପକ୍ଷୀ ଚୁଅ ଉଡ଼ିଯିବା ପରି ଦୂରେଇଯାଉ, ଶକ୍ତି ନାଶକ ଦୂରେଇଯାଉ।