ଏକ ଦିନ, ଏକ ଦୂର୍ବଳ ମାନବ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଇ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନ ଉପରେ ଭୟ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦୂଷିତ ଖାଦ୍ୟ, ଦୁଧ, ଦହି, ଅପକ୍କ ଖାଦ୍ୟ, ଧାନ, କିମ୍ବା ଜଳରେ ରହିଥିବା ମାଂସଭୋଜୀ ଦୂତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖା ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଉପରେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଆଣିଥିଲେ। ଏହି ଦୂତମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ, ପରିବାର ସହିତ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ, ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଉ—ଏହି ଭାବରେ ଏକ ପୂର୍ବଜ ବିଦ୍ୟା ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦୂତମାନେ ଜଳରେ, ପାନୀୟରେ, ଶୟନ କ୍ଷଣରେ, ଦିନରେ କିମ୍ବା ରାତିରେ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ପୂଜାରେ ଅଗ୍ନି, ମାଂସଭୋଜୀ ଦୂତଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ, ରକ୍ତପାନ କରୁଥିବା ଦୂତ, ମନ ଚୋରା କରୁଥିବା ଦୂତଙ୍କୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ ହେଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତୁ, ସୋମ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ମାନ୍ତ୍ରିକମାନେ ନାଶ କରିଥିଲେ, ଦୂତମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉତ୍ସ ସହିତ ଜଳାଇ ଦେବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଲା। ଜାତବେଦସ, ଯେଉଁଠି ଦୂତମାନେ ନିଅ ନେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦିଅ, ତାଙ୍କର ଅଂଗ ଶୋଭା ପାଇଁ, ସୋମ ଅଙ୍କୁର ପରି ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରାଯାଉ। ଅଗ୍ନି, ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ତୁମର ପ୍ରତି ଦୂତମାନେ ନିବାରଣ ପାଇଁ, ଗ୍ରହଣ କର, ଜ୍ୱାଳାରେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କର। ଯେଉଁ ଦୂତ ଏହି ମାଂସ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ସେ ତାଙ୍କର ମାଂସଭୋଜୀ ରୂପକୁ ଛାଡି ଦିଅ। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ ହେଲା—ଫେରି ଆସ, ଦୂରରୁ ଆସ, ପିତୃମାନେ ଯାଉ ନାହିଁ, ତୁମର ଶ୍ୱାସ ମୁଁ ଦୃଢ କରି ଦେଇଛି। ଯେଉଁ ମାନ୍ତ୍ରିକ କିମ୍ବା ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି ତୁମଉପରେ କୌଣସି ମାନ୍ତ୍ର କରିଛି, ମୁଁ ମୁକ୍ତି ଦେବାକୁ କଥା କହୁଛି। ତୁମେ ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି ଜଣେ ନର କିମ୍ବା ନାରୀଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛ, ମୁଁ ମୁକ୍ତି ଦେବାକୁ କଥା କହୁଛି। ତୁମର ମାତା, ପିତା, ବନ୍ଧୁ, ଭାଇ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଚିକିତ୍ସା ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି। ଏହି ମନୁଷ୍ୟକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଲା—ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ସହିତ ଆସ, ଯମଙ୍କ ଦୂତଙ୍କୁ ଯାଉ ନାହିଁ, ଜୀବନ ଗୃହକୁ ଆସ। ଅପ୍ରାର୍ଥିତ ଭାବରେ ଆଉ ଫେରି ଆସ, ଉଦୟ ପଥରେ ଚାଲି ଆସ, ଜୀବନ ମଧ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା କର। ଭୟ କରିବାକୁ ନାହିଁ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟୁ ମୁକ୍ତ କରିଛି। ତୁମର ଅଂଗରୁ ରୋଗ ଦୂର କରିଛି, ଅଂଗ ଜ୍ୱର ଦୂର କରିଛି। ଅଂଗ ଭଙ୍ଗ, ଅଂଗ ଜ୍ୱର, ହୃଦୟ ରୋଗ ଯେଉଁ ଅଛି, ମୁଁ ମୋର ଶବ୍ଦରେ ଏହି ରୋଗକୁ ଚିଲି ଦୂର କରିଛି। ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଜାଗିଥିବା ଋଷିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଜାଗାଇଥିବା, ସେମାନେ ତୁମର ଶ୍ୱାସର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଉପରେ ବସି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଉଦୟ ହେଉ, ମୃତ୍ୟୁର ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉଠି ଆସ। ଯମ, ମୃତ୍ୟୁ, ପିତୃମାନେ, ଏବଂ ନେତୃମାନେ, ସମ୍ମାନ ଦିଅ; ଜାଣିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ସାମ୍ନାରେ ରଖୁଛୁ, ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ। ଶ୍ୱାସ, ମନ, ଦୃଷ୍ଟି, ଶକ୍ତି ଫେରି ଆସ; ଶରୀର ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ପାଦରେ ଦୃଢ ହେଉ। ଅଗ୍ନି, ଶ୍ୱାସ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ କର; ଶରୀର ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦିଅ। ଅମୃତ ଜାଣିଥିବା ତୁମେ, ସେ ଭୂମିରେ ନିବାସୀ ହେବେ ନାହିଁ। ତୁମର ଶ୍ୱାସ ଦୂରେ ଯାଉ ନାହିଁ, ତଳ ଶ୍ୱାସ ହରାଯାଉ ନାହିଁ; ମୃତ୍ୟୁର ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଉଠାଇ ଦିଅ। ଏହି ଭିତରେ ଥିବା ଜିଭା ଦୂର୍ବଳ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଶବ୍ଦରେ ରୋଗ, ଶତାଧିକ ଅଙ୍କୁର ଓ ଜ୍ୱର ଦୂର କରିଛି। ଏହି ଭୂମି ଦେବମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ, ଅଜୟ; ଏହି ଭୂମିରେ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ହେଇଥିଲେ। ଆମେ ତୁମକୁ ଫେରାଇ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ—ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ନଷ୍ଟ ହେଉ ନାହିଁ। ଏହି ମାନ୍ତ୍ରିକମାନେ ତୁମପାଇଁ ଅପକ୍କ ଖାଦ୍ୟ, ମିଶ୍ରିତ ଧାନ, କିମ୍ବା କଚା ମାଂସରେ ଯେଉଁ ମାନ୍ତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଏହି ମାନ୍ତ୍ରକୁ ଫେରାଇ ନେଉଛି। ମୁଁ ଏହି ମାନ୍ତ୍ରକୁ ଫେରାଇ ନେଉଛି, ଯେଉଁ ମାନ୍ତ୍ର ମୁର୍ଗା, ଛାଗ, କୁକୁର, କିମ୍ବା ଜୀବନ ହୀନ ବସ୍ତୁରେ କରାଯାଇଛି। ଜନ୍ତୁମାନେ, ଚକ୍ର, ଗଧା, ଏହି ସବୁଠି ଯେଉଁ ଅପକାର କରାଯାଇଛି, ମୁଁ ଏହି ଅପକାରକୁ ଫେରାଇ ନେଉଛି। ଯେଉଁ ଅପକାର ମୂଳ, ଜୁଆ, ଚାଷ, ଦାହାଘର, ପୂର୍ବ ଅଗ୍ନି, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଶାଳା, ସଭା, ଦେବସ୍ଥଳ, ଚକ୍ର, ସେନା, ଧନୁ, ଢୋଲ, କୁଆଁ, ଶ୍ମଶାନ, ଘର, ଦହିବା, ଭସ୍ମ କରିବା, ଖାଇବା, ଏହି ସବୁଠି ଯେଉଁ ଅପକାର କରାଯାଇଛି, ମୁଁ ଏହି ଅପକାରକୁ ଫେରାଇ ନେଉଛି। ଅନ୍ୟାୟ ମାର୍ଗରେ ଯେଉଁ ନିଆଯାଇଛି, ମୁଁ ଦୂର କରିଛି, ଦୁର୍ବଳ ଓ ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ମାନେ, ଦୂର କରିଛି। ଯେଉଁ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ସଫଳ ହୋଇନାହିଁ, ପାଦ କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଠି ଉପରେ ଅପକାର କରିଛି, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ କରିଛି। ଅପକାରକାରୀଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ ନାଶ କରନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଚିଧି କରନ୍ତୁ। ଏହି ଦିନର ଶେଷ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଅଥର୍ବନ ଦେବତା ସବିତାରଙ୍କୁ ଗାନ କରିଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ—ସବିତା, ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଯୁବ, ସତ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଚିତ୍ରା କରେ ନାହିଁ, ସେ ସବୁଠୁ କୃପାଳୁ। ଏହି ଭାବେ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ପୂଜାର ଶକ୍ତିରେ, ଦୂତମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସୁସ୍ଥ ହେଇ ଜୀବନ ମଧ୍ୟରେ ଉଠି ଆସିଥିଲେ।