ଏକ ଦିନ, ଏକ ରାଜାଙ୍କ ପାଳାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତା ବିଷୟରେ ଏକ ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଲା—ଏକ ଗୃହରେ ଦୀପାଇଁ ଆଗ୍ନିକୁ ଯେପରି ଆଘାତ କରିବା ଅନୁଚିତ, ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ସୋମା, ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଟୁଟ୍ ରହିଛନ୍ତି, ଶାପରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଖାଦ୍ୟକୁ ମିଠା ବୋଲି ଭାବି ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଅସତ୍ ଭାବରେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଅନୁସରଣ କରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତାଲି, ଦନ୍ତ, ଓ ଭାଷା ତାପସ୍ୟାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇଥାଏ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦେବତାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଣ ଧନୁ ଓ ଶର ଦ୍ୱାରା, ଦେବତାଙ୍କର ଉପକରଣ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରଧାରୀ, ଅସ୍ତ୍ର ସଜିତ; ତାଙ୍କ ଶର କେବେ ଅସଫଳ ହୁଏନାହିଁ। ତାପସ୍ୟା ଓ କ୍ରୋଧରେ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରନ୍ତି। ଏକ ବିଶେଷ ଉଦାହରଣ ଦିଆଯାଉଥିଲା—ଏକ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ବୈତହବ୍ୟ ବଂଶ, ଏକ ହଜାର ଲୋକ ଓ ଦଶ ଶତ ଲୋକ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାଁ ଖାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ଗାଁ ଜବେ ମାରାଯାଉଥିଲା, ବୈତହବ୍ୟମାନେ ଦୂର୍ବଳ ହୋଇଗଲେ; ଗାଁର ଅନ୍ତିମ ଚୁଡା କାଟିଥିବା ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଜନସମୂହରୁ କେବଳ ଏକ ଶତ ଲୋକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ, ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଥିବାରୁ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ଦେବତାଙ୍କର ଉପକରଣ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଲୋକ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟେ ଦୂଷିତ ହୋଇ, ହାଡ଼ରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରୁଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ମିତ୍ରଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ଲୋକ ପିତୃଲୋକ ପାଇଁ ଯାଇପାରେନାହିଁ। ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ଜଣେ କୁହନ୍ତି—ଅଗ୍ନି ଆମ ନେତୃତ୍ୱ, ସୋମା ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶାପ ନାଶକ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଶର ବିଷ ଅପରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଗୋଡ଼ ପରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରେ; ଏହି ଶର ଦ୍ୱାରା ତିନି ଭୋଗକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରନ୍ତି। ସଂଝୟା ଓ ବୈତହବ୍ୟମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ପରେ ବିଶ୍ୱରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶକୁ ଛୁଇପାରିଲେନାହିଁ; ତାଙ୍କର ନଷ୍ଟ ହେଲା। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସାମ ଗାୟକଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ସେମାନେ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ପୁରୁଣା ଓ ନବୀନ ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୂର କରିଥିବା, ଦାମ ଚାହିଥିବା ଲୋକ ଏବେ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ବସି, ନିଜ କେଶ ଖାଇଥାନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାଁ ଖାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ରାଜ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ, ସେଠାରେ କେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ଜନ୍ମ ନେଇପାରେନାହିଁ। ଗାଁର ଶାପ ଭୟଙ୍କର, ମାଂସ ଖାଇବା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ; ତାଙ୍କର ଦୁଧ ପିଇବା ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପାପ। ଯେଉଁ ରାଜା ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ ହୋଇଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ଗାଁର ଶକ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ଆଙ୍ଗରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ରାଜ୍ୟକୁ ହଳାଇଦିଏ। ଏହି ରାଜ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଜାହାଜରୁ ଜଳ ପରି ଚାଲିଯାଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ କ୍ଷତି କରିଥିବା ସ୍ଥାନ ଅପରାଧରେ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖାଯାଏ। ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ କୁହନ୍ତି, “ତାଙ୍କର ଛାୟା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁନାହିଁ”—ଯେଉଁ ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ଚାହିଥାନ୍ତି, ନାରଦା, ସେମାନେ ତ୍ୟାଗିତ। ରାଜା ବରୁଣ କୁହନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ଏହି ଗାଁ ଭୋଗକୁ ବିଷ ରୂପେ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାଁ ଖାଇଥିବା କେହି ରାଜ୍ୟରେ ସୁଖୀ ହୋଇପାରେନାହିଁ। ପୃଥିବୀ ନବ ବେଳେ ନବ୍ୱତି ଦେଶକୁ ହଳାଇଦେଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଥିବା ଲୋକ ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ମୃତ ଶରୀରରେ ଯେଉଁ ମାଟି ଚାପିଥାଏ, ଏହି ମାଟି ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ପାଇଁ ଶଯ୍ୟା ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ଦୟାଳୁ ଓ ଜିତା ଲୋକଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ, ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ପାଇଁ ଜଳର ଅଂଶ ବୋଲି ଦେଇଛନ୍ତି। ମୃତ ଶରୀରକୁ ଯେଉଁ ଜଳ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ଦାଢ଼ିକୁ ଯେଉଁ ଜଳରେ ଭିଜାଯାଏ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ଜଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ପାଇଁ ଅଂଶ କରିଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ପାଇଁ ମୈତ୍ରାବରୁଣ ବର୍ଷା ନାହିଁ, ସେ ପାଇଁ କେବେ ସଭା ହୁଏନାହିଁ, କେହି ମିତ୍ର ତାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସେନାହିଁ। ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଶାପ ସମ୍ପର୍କରେ ଉପଦେଶ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ରାଜ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁ ଦମନ ପାଇଁ ଏକ ଡ଼଼ମ୍ବ ତିଆରି ହେଲା—ଏହା କାଠରେ ତିଆରି, ଗାଁର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଭାଷାକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦମନ କରେ। ସିଏ ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରେ। ସିଂହ ପରି ଡ଼଼ମ୍ବ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ଦୂର୍ଦୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦମନ କରେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଏ। ଡ଼଼ମ୍ବ ଗାଁର ମଧ୍ୟରେ ବଳିଶାଳୀ ବଳରେ ଗର୍ଜନ କରେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ତୀବ୍ର ଜ୍ୟୋତିରେ ବିଦ୍ଧ କରେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଗାଁରୁ ଦୂର କରେ। ସେନାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଧରି, ଏକାଧିକ ଦିଶାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଡ଼଼ମ୍ବ ଦେବ ଭାଷା ପ୍ରକାଶ କରେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ। ଡ଼଼ମ୍ବର ଭାଷା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରେ; ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଜନାନୀ ନିଜ ଶିଶୁକୁ ହାତେ ଧରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟରେ ପଳାୟନ କରେ। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଡ଼଼ମ୍ବ ପ୍ରଥମେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରେ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଘୋଷଣା କରେ; ଡ଼଼ମ୍ବ ଜ୍ୟୋତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରେ, ଶତ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ କଥା କରେ। ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ଦିଗରେ ଚାଲିଯାଏ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିବାରେ ଯୋଗାଏ; ଡ଼଼ମ୍ବ ଗର୍ଜନ କରେ, ତୁରୀ ମିତ୍ରତା ଓ ଦିବ୍ୟ ମହିମା ପାଇଁ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚ କରେ। କୌଶଳରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଡ଼଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦ କରେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ; ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଡ଼଼କି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରେ, ମିତ୍ରମାନେକୁ ଡ଼଼କି ଆଣେ।