ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳି ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଲୋକମାନେ ତାରା-କେଶୀ, ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଚୂଡ଼ା ଭଳି ଡାକୁଥିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ଗ୍ରାମକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆଣୁଥିଲେ। ଏହି ସ୍ତ୍ରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଜନା, ଯେଉଁଠାରେ ଶଶକ ତାପ୍ତ ଅଗ୍ନି ନେଇ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ସେଠାରେ ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ବିଖଣ୍ଡିତ କରିଦେଉଥିଲେ। ଏଠି, ଏକ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ନିର୍ଦ୍ୱେଷ ଭାବେ ଚାଲିଥିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଂଗ ଭଳି ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମଚାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୃହସ୍ପତି ଏହି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଫେରାଇ ପାଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବମାନେ, ସୋମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ହୂତି ଭଳି ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଦେବମାନେ, ପ୍ରାଚୀନ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ, ଯେତେବେଳେ ଅପହୃତ ହେଉଥିଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଭାରୀ ଦୁଃଖ ଆଣିଦେଉଥିଲେ। ଯେଉଁ ଗର୍ଭପାତ ହୁଏ, ଯେଉଁ ଜୀବ ଚଳିଥାଏ କିମ୍ବା ବିନଶ୍ୱ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଶୂରମାନେ ପରସ୍ପର ଯୁଦ୍ଧରେ ସଂହାର ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଅପକାର କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତ୍ରୀ, ଯଦି ପୂର୍ବରୁ ଦଶଜଣ ଅବ୍ରାହ୍ମଣ ପତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରନ୍ତି, ସେଠି ସେଉଁଠି ସତ୍ୟ ପତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉଛନ୍ତି। କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୟ ନୁହେଁ, କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହିଁ ପତି—ଏହି କଥା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଞ୍ଚଜନକୁ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରାଜାମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଫେରାଇଦେଇଥିଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦୋଷମୁକ୍ତ କରି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଉପଜିବ୍ୟ ଓ ପ୍ରଶଂସା ଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ ବନ୍ଧନରେ ରହିଥାନ୍ତି, ସେଠାରେ କୌଣସି ମହିଳା ଶୋଭାମୟ ଶୟନରେ ଶୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଠାରେ କୌଣସି କଣ୍ଣ ଛିଣା କିମ୍ବା ବିଶାଳ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଉନାହାନ୍ତି। ସେଠାରେ କୌଣସି ମୁଦ୍ରାମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସ ପୁଅମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ରାଜ୍ୟରେ କୌଣସି ଧଳା ବୃଷ ମାଟିଆ କାନ୍ତି ଯୋଗୁଁ ହଳ ଚଲାଉନ୍ତି ନାହିଁ। କୌଣସି ପଦ୍ମସର କିମ୍ବା ପଦ୍ମ ତାଣ୍ଡି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। କୌଣସି ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଠି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁଠି ପାପରେ ରାତି କାଟନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗାଈ ବୃଷ ସହିତ ଜୁଆ ଧରିଥିବା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁରାତନ ଗାଈ ଦେଇନଥିଲେ, ରାଜନ୍। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ ଏହାକୁ ନିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣର ଗାଈ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜୁଆ, କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜକୁ ହରାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଗାଈ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଆଜି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁ, କାଲି ନୁହେଁ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଗାଈ ପାପର ବିଷରେ ଆବୃତ, ଏହା ଏକ ନୂତନ ଚର୍ମ ଭଳି ଲୁଚାଯାଇଛି। ଏହି ଗାଈ ଭୟଙ୍କର, ଏହା ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କ୍ଷତ୍ରିୟ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ କେବଳ ଭୋଜ୍ୟ ବୋଲି ଭାବେ, ସେ ନିଜେ ବିଷ ପିଇଥାଏ, ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ସେ ଯୋଦ୍ଧାର ଶକ୍ତି ନେଇଯାଏ, ତେଜ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ଅଗ୍ନି ଭଳି ସବୁକିଛି ଜଳାଇ ଦେଉଥାଏ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମୃଦୁ ବୋଲି ଭାବି, ଧନ ଲାଗି ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଅଂଶ ଅନୁବାଦ କରି ଖାଉଥିବା ମାନ୍ୟ ବିନା ଚିନ୍ତା ହୋଇଥାଏ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଯେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଅପକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେପରି ଗୃହସ୍ଥ ଅଗ୍ନିକୁ ଅପମାନ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସୋମ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶାପରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶତ ଅସ୍ଥି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଭୋଜନ ମିଠା ବୋଲି ଭାବେ, ସେ ମୂର୍ଖ। ତାଙ୍କର ଜିହ୍ବା ଧନୁର ତାର, ତାଙ୍କର ବାକ୍ ଧନୁର କାଠ, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ତପସ୍ୟାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ। ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାଙ୍କର ଭୋଗ୍ୟ ଭୋଗିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବାକୁ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରଧାରୀ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ତାଙ୍କର ତୀର କେବେ ଅସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେମାନେ ତପସ୍ୟା ଓ କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ବିଦାରଣ କରିପାରନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଗାଈ ଭୋଜନ କରିଥିବା ରାଜାମାନେ, ଏକ ହଜାର, ଦଶ ଶତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବୈତହବ୍ୟମାନେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଗାଈ ହତ୍ୟା ଭଳି ବୈତହବ୍ୟମାନେ ଭସିଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଚୂଡ଼ାକୁ କାଟିଥିଲେ, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେଠାର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଶତଜଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥିଲେ, ପୃଥିବୀ ସେମାନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅପକାର କରି, ସେମାନେ ବିନାଶ ପାଇଥିଲେ। ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କର ଭୋଗ୍ୟ ଭୋଗ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଥାଏ, ବିଷରେ ଫୁଲିଯାଏ, ହାଡ଼ ହୋଇଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପକାର କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପିତୃଲୋକ ପାଇଁ ଯାଉନାହାନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଆମର ନେତୃତ୍ୱ, ସୋମ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶାପ ନାଶକ—ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ତୀର ବିଷାକ୍ତ ତୀର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଙ୍କୁଶ ଭଳି, ଏହି ଭୟାନକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେ ଭୋଜନକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି। ଏମିତି ଏକ ଦିନ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିବା ସୃଞ୍ଜୟ ଓ ବୈତହବ୍ୟମାନେ, ଅତ୍ୟଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶକୁ ଛୁଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶେଷରେ ସେମାନେ ବିନାଶ ପାଇଥିଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ମହାସାମନ୍ ଗାୟକଙ୍କୁ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ବଡ଼-ଛୋଟ ସମସ୍ତେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିଲେ, ମୂଲ୍ୟ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ବସି ନିଜ କେଶ ଖାଉଥିଲେ।