ପଞ୍ଚ ବର୍ଷରୁ ଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ପିଲାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁଠି ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ପଞ୍ଚ, ଷଟ୍, ସପ୍ତ, ଅଷ୍ଟ, ନବ ଏବଂ ଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ଅଛି, ସେଠି ସବୁଠି ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତି ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଏଗାର ବର୍ଷରେ ଏହି ରସ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ, ଜଳ ନଥାଏ। ଏହି ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଦେବତାମାନେ କହିଥିଲେ—ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମଣର ଅପରାଧ, ନିର୍ଜଳ ଅବସ୍ଥା, ମାତରିଶ୍ୱାନ, ସେମାନେ ଅବରୋଧ ନେଇଯାଏ, ତାପ, ଭୟଙ୍କରତା, ଆନନ୍ଦ ଦାନକାରୀ ଦିବ୍ୟ ଜଳ, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମଜନ। ସୋମ ରାଜା ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ପୁନଃ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ନିଅଯାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପଛରେ ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର ଆସିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ କେବଳ ହାତ ଧରି ଧରାଯିବା ଉଚିତ, ଏହି ଅସ୍ଥାନକୁ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ ରଖାଯିବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ପଠାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେ ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହନ୍ତି, ଏହିପରି ରାଜ୍ୟ ରକ୍ଷିତ ହୁଏ। ଯାହାକୁ ତାରାଚୂଡ଼ା, ବିକଳ କେଶବାଳା, ଗ୍ରାମକୁ ବିପଦ ନେଇଯାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ—ସେ ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯେଉଁଠି ମୃଗ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ନେଇ ଆସେ, ସେଠି ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ବିଖଣ୍ଡିତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ ଭାବେ ଚର୍ଯ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୃହସ୍ପତି ତାହା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ପୁନଃ ପାଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ, ସୋମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ହବିପରି ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏହି ବିଷୟରେ କଥା ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ପୁରାତନ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ବସିଥିଲେ; ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଏକଥା ନିଅଯାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ଭାର ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଗର୍ଭ ତଳେ ପଡ଼ିଯାଏ, ଯେଉଁ ଜୀବ ଚଳାଚଳ କରି ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଶୂରମାନେ ପରସ୍ପର ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି—ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସେମାନଙ୍କୁ ହାନି କରନ୍ତି।