ଏକ ସମୟର କଥା, କୌଳିକ ଔଷଧୀକୁ ସମ୍ମୋହିତ ଭାବେ ସମ୍ବୋଧନ କରାଯାଉଛି—“ହେ ଔଷଧି! ମୋର ରକ୍ଷାକାରୀ ଛଅଠିଏଁ ଓ ଛଅଟିଏଁ ଅଛନ୍ତି; ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସତ୍ୟରେ ସୁରକ୍ଷିତ, ମୋ ପାଇଁ ମଧୁ ଓ ମଧୁକରକୁ ମିଷ୍ଟା କର। ପୁଣି, ଏହି ଔଷଧି, ସପ୍ତଟିଏଁ ଓ ସପ୍ତତିଏଁ ମୋର ରକ୍ଷାକାରୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଓ ସତ୍ୟରେ ସୁରକ୍ଷିତ, ମୋ ପାଇଁ ମଧୁ ଓ ମଧୁକରକୁ ମିଷ୍ଟା କର। ଏହିପରି, ଅଷ୍ଟଟିଏଁ ଓ ଅଶୀଏଁ ମୋର ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସତ୍ୟ ଧାରଣକାରୀ, ମଧୁ ଓ ମଧୁଦାୟିତ୍ୱ ମୋତେ ମିଳୁ। ନବଟିଏଁ ଓ ନବ୍ବେଏଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଓ ସତ୍ୟ ଧାରଣକାରୀ, ମଧୁ ଓ ମଧୁଦାୟିତ୍ୱ ମୋତେ ମିଳୁ। ଦଶଟିଏଁ ଓ ଶତଟିଏଁ, ଶତଟିଏଁ ଓ ଶହେଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଓ ସତ୍ୟ ଧାରଣକାରୀ, ମଧୁ ଓ ମଧୁଦାୟିତ୍ୱ ମୋତେ ମିଳୁ। ଏହି ଔଷଧି ଯେତେ ବର୍ଷ ପୁରୁଣା ହେଉ, ସେତେ ରସ ଭରିଥାଏ—ଏକ ବର୍ଷ, ଦୁଇ ବର୍ଷ, ତିନି ବର୍ଷ, ଚାରି ବର୍ଷ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ, ଛଅ ବର୍ଷ, ସାତ ବର୍ଷ, ଆଠ ବର୍ଷ, ନଅ ବର୍ଷ, ଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଔଷଧି ସଦା ରସମୟ। କିନ୍ତୁ ଏଗାର ବର୍ଷ ପରେ ଏହା ଜଳହୀନ ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି, ପ୍ରାଚୀନ କଥାରେ କୁହାଯାଏ—ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ପୁରାତନ ସପ୍ତ ଋଷି ଉପବିଷ୍ଟ ହୋଇ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିଥିଲେ। ସେ, ଯେଉଁଠାରେ ମାତରିଶ୍ୱାନ୍, ତାପ, ଦିବ୍ୟ ଜଳ, ଏବଂ ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀକୁ ପ୍ରଥମେ ସୋମ ରାଜା ନେଇଥିଲେ, ପରେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଦେଇଦେଲେ; ତାଙ୍କ ପଛରେ ଭାରୁଣ ଓ ମିତ୍ର ଚାଲିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପୁରୋହିତ ହେଇ ତାଙ୍କୁ ହାତଧରି ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀକୁ କେବଳ ହାତଧରି ନେଇଯିବା ଉଚିତ, ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ନିୟମ ରହିଛି, ଏଉଁ ରାଜ୍ୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଥାଏ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ, ଯେଉଁଠାରେ ହରିଣ ଜ୍ୱାଳାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ନେଇ ଯାଇଥାଏ, ସେଉଁଠି ରାଜ୍ୟକୁ ବିପଦ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ କୌମାରବ୍ରତୀ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହୀନ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗରୂପେ ଚଳିଥାଏ, ସେହି ବ୍ରହସ୍ପତି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀକୁ ଖୋଜିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ, ସୋମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ତାଙ୍କୁ ହୋମ ଭାବରେ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ ନେଇ ଦେବତାମାନେ, ପ୍ରାଚୀନ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିଥିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ ଯଦି ଅପହୃତ ହୁଏ, ସେ ଦୁଃଖର ଭାର ଉପରେ ପକାଇଦିଏ। ଯେଉଁ ଗର୍ଭ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ଯେଉଁ ଚଳିଥିବା ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଯେଉଁ ବୀରମାନେ ଆପସେ ଲଢ଼ି ମରିଯାନ୍ତି—ଏହି ସବୁର କାରଣ ହେଉଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଅନିଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା।