ब्रह्मास्य शीर्षं बृहदस्य पृष्ठं वामदेव्यमुदरमोदनस्य । छन्दांसि पक्षौ मुखमस्य सत्यं विष्टारी जातस्तपसोऽधि यज्ञः
त्याचं शिर ब्रह्म आहे, पाठ बृहद आहे, पोट वामदेव आहे, बाजू ओदन आहे; छंद त्याची पंखं आहेत, सत्य हे त्याचं तोंड आहे, आणि तपस्येतून जन्मलेला यज्ञाचा ओदन त्यावर पसरलेला आहे.
अनस्थाः पूताः पवनेन शुद्धाः शुचयः शुचिमपि यन्ति लोकम् । नैषां शिश्नं प्र दहति जातवेदाः स्वर्गे लोके बहु स्त्रैणमेषाम्
हाडरहित, वाऱ्याने शुद्ध झालेले, पवित्र, हे शुद्ध लोक शुद्ध लोकांत जातात; त्यांचं अंग ज्वलंत अग्नी जाळत नाही, स्वर्गात त्यांच्यासाठी पुष्कळ स्त्रिया असतात.
विष्टारिणमोदनं ये पचन्ति नैनान् अवर्तिः सचते कदा चन । आस्ते यम उप याति देवान्त्सं गन्धर्वैर्मदते सोम्येभिः
जे ओदन पसरवतात, त्यांच्यासाठी पुन्हा जन्म घेणं कधीच लागत नाही; तो यमाजवळ बसतो, देवांकडे जातो, गंधर्व आणि सोमपान करणाऱ्यांसोबत आनंद करतो.
विष्टारिणमोदनं ये पचन्ति नैनान् यमः परि मुष्णाति रेतः । रथी ह भूत्वा रथयान ईयते पक्षी ह भूत्वाति दिवः समेति
जे ओदन पसरवतात, त्यांचं बीज यम कधीच घेत नाही; तो रथी होऊन रथातून जातो, पक्षी होऊन आकाश गाठतो.
एष यज्ञानां विततो वहिष्ठो विष्टारिणं पक्त्वा दिवमा विवेश । आण्डीकं कुमुदं सं तनोति बिसं शालूकं शफको मुलाली । एतास्त्वा धारा उप यन्तु सर्वाः स्वर्गे लोके मधुमत्पिन्वमाना उप त्वा तिष्ठन्तु पुष्करिणीः समन्ताः
हा यज्ञांचा सर्वश्रेष्ठ यज्ञ पसरलेला आहे; ओदन शिजवून तो स्वर्गात प्रवेश करतो. तो कमळ, कुमुद, बिसा, शालूक, मूळ सगळं पसरवतो; हे सर्व प्रवाह, मधुरतेने ओसंडून वाहणारे, स्वर्गात तुझ्याकडे येवोत, आणि कमळ तलाव सर्व बाजूंनी तुझ्याभोवती उभे राहो.
घृतह्रदा मधुकूलाः सुरोदकाः क्षीरेण पूर्णा उदकेन दध्ना । एतास्त्वा धारा उप यन्तु सर्वाः स्वर्गे लोके मधुमत्पिन्वमाना उप त्वा तिष्ठन्तु पुष्करिणीः समन्ताः
साजूक तुपाची सरोवरे, मधाचे किनारे, उत्तम पाण्याने भरलेली, दूध, पाणी आणि दही यांनी पूर्ण; हे सर्व प्रवाह, मधुरतेने ओसंडून वाहणारे, स्वर्गात तुझ्याकडे येवोत, आणि कमळ तलाव सर्व बाजूंनी तुझ्याभोवती उभे राहो.
चतुरः कुम्भांश्चतुर्धा ददामि क्षीरेण पूर्नामुदकेन दध्ना । एतास्त्वा धारा उप यन्तु सर्वाः स्वर्गे लोके मधुमत्पिन्वमाना उप त्वा तिष्ठन्तु पुष्करिणीः समन्ताः
मी चार कलश, चार भागांनी विभागलेले, दूध, पाणी आणि दही यांनी भरलेले अर्पण करतो; हे सर्व प्रवाह, मधुरतेने ओसंडून वाहणारे, स्वर्गात तुझ्याकडे येवोत, आणि कमळ तलाव सर्व बाजूंनी तुझ्याभोवती उभे राहो.
इममोदनं नि दधे ब्राह्मणेषु विष्टारिणं लोकजितं स्वर्गम् । स मे मा क्षेष्ट स्वधया पिन्वमानो विश्वरूपा धेनुः कामदुघा मे अस्तु
हा ओदन मी ब्राह्मणांत ठेवतो, पसरलेला, लोकांचा विजेता, स्वर्ग देणारा; तो माझ्यासाठी कधीच कमी होऊ नये, स्वतःच्या साराने फुलत राहो; सर्व रूपांची इच्छा पूर्ण करणारी गाय माझी होवो.
यमोदनं प्रथमजा ऋतस्य प्रजापतिस्तपसा ब्रह्मणेऽपचत्। यो लोकानां विधृतिर्नाभिरेषात्तेनौदनेनाति तराणि मृत्युम्
यमाचा ओदन, सत्याचा पहिला जन्म, प्रजापतीने तपस्येने ब्रह्मासाठी शिजवला; जो लोकांचा आधार आणि नाभी आहे, त्या ओदनाने मृत्यू पार करता येतो.
येनातरन् भूतकृतोऽति मृत्युं यमन्वविन्दन् तपसा श्रमेण । यं पपाच ब्रह्मणे ब्रह्म पूर्वं तेनौदनेनाति तराणि मृत्युम्
ज्याने भूतांची निर्मिती करणाऱ्यांनी मृत्यू पार केला, यमाने तप आणि श्रमाने शोधला; ज्याला ब्रह्माने आधी ब्रह्मासाठी शिजवला, त्या ओदनाने मृत्यू पार करता येतो.
यो दाधार पृथिवीं विश्वभोजसं यो अन्तरिक्षमापृणाद्रसेन । यो अस्तभ्नाद्दिवमूर्ध्वो महिम्ना तेनौदनेनाति तराणि मृत्युम्
ज्याने पृथ्वीला, सर्वांना पोसणारी, धारण केली, ज्याने रसाने आकाश भरले, ज्याने वरचं आकाश महानतेने थोपटलं—त्या ओदनाने मृत्यू पार करता येतो.
यस्मान् मासा निर्मितास्त्रिंशदराः संवत्सरो यस्मान् निर्मितो द्वादशारः । अहोरात्रा यं परियन्तो नापुस्तेनौदनेनाति तराणि मृत्युम्
ज्याच्यापासून महिन्यांचे तीस भाग झाले, ज्याच्यापासून वर्षाचे बारा भाग झाले; ज्याला दिवस-रात्र अखंड वेढतात—त्या ओदनाने मृत्यू पार करता येतो.
यः प्राणदः प्राणदवान् बभूव यस्मै लोका घृतवन्तः क्षरन्ति । ज्योतिष्मतीः प्रदिशो यस्य सर्वास्तेनौदनेनाति तराणि मृत्युम्
जो प्राण देणारा आहे, जो प्राणाचा दाता झाला, ज्याच्यासाठी लोक तुपासारखे वाहतात; ज्याच्या सर्व दिशांना तेज आहे—त्या ओदनाने मृत्यू पार करता येतो.
यस्मात्पक्वादमृतं संबभूव यो गायत्र्या अधिपतिर्बभूव । यस्मिन् वेदा निहिता विश्वरूपास्तेनौदनेनाति तराणि मृत्युम्
ज्याच्यापासून शिजवलेलं अमृत निर्माण झालं, जो गायत्रीचा स्वामी झाला, ज्याच्यात सर्व रूपांचे वेद स्थिर आहेत—त्या ओदनाने मृत्यू पार करता येतो.
अव बाधे द्विषन्तं देवपीयुं सपत्ना ये मेऽप ते भवन्तु । ब्रह्मौदनं विश्वजितं पचामि शृण्वन्तु मे श्रद्दधानस्य देवाः
जो माझ्यावर द्वेष धरतो, देवांचा विरोधक आहे, किंवा माझे शत्रू आहेत, त्यांना दूर लोट. मी सर्वांवर विजय मिळवणारे ब्रह्मोदन शिजवतो; माझ्या श्रद्धेला देवांनी ऐकावे.
तान्त्सत्यौजाः प्र दहत्वग्निर्वैश्वानरो वृषा । यो नो दुरस्याद्दिप्साच्चाथो यो नो अरातियात्
सत्यशक्तीने तेजस्वी वैश्वानर अग्नी, जो आपल्याला त्रास देतो, आपल्यावर हल्ला करतो किंवा आपल्याशी वैर धरतो, त्यांना जाळून टाको.
यो नो दिप्साददिप्सतो दिप्सतो यश्च दिप्सति । वैश्वानरस्य दंष्ट्रयोरग्नेरपि दधामि तम्
जो आपल्याला इजा करायला पाहतो, मनात किंवा कृतीने आपल्यावर हल्ला करतो, त्याला मी वैश्वानर अग्नीच्या जबड्यात टाकतो.
य आगरे मृगयन्ते प्रतिक्रोशेऽमावास्ये । क्रव्यादो अन्यान् दिप्सतः सर्वांस्तान्त्सहसा सहे
जे घरात लपून आपली शिकार करतात, अमावस्येला विरोधाने ओरडतात, किंवा जे दुसऱ्यांवर हल्ला करणारे मांसाहारी आहेत, त्यांना मी पूर्ण ताकदीने तोंड देतो.
सहे पिशाचान्त्सहसैषां द्रविणं ददे । सर्वान् दुरस्यतो हन्मि सं म आकूतिर्ऋध्यताम्
मी पिशाच्चांना रोखतो, त्यांना हरवतो आणि संपत्ती देतो. जे आपल्याला त्रास देतात, त्यांना मी नष्ट करतो; माझी इच्छा पूर्ण होवो.
ये देवास्तेन हासन्ते सूर्येण मिमते जवम् । नदीषु पर्वतेषु ये सं तैः पशुभिर्विदे
जे देव चोरावर हसतात, सूर्याशी वेगाची तुलना करतात, नद्यांमध्ये आणि पर्वतांमध्ये आहेत, त्या सर्वांसोबत मी एकत्र आहे.
तपनो अस्मि पिशाचानां व्याघ्रो गोमतामिव । श्वानः सिंहमिव दृष्ट्वा ते न विन्दन्ते न्यञ्चनम्
पिशाच्चांमध्ये मी जणू प्रखर ज्वाळा आहे, जसा गुरांमध्ये वाघ असतो; कुत्रा जसा सिंहाला पाहून घाबरतो, तसे मला पाहून ते कुठेही लपून बसू शकत नाहीत.
न पिशाचैः सं शक्नोमि न स्तेनैः न वनर्गुभिः । पिशाचास्तस्मान् नश्यन्ति यमहं ग्राममाविशे
पिशाच्च, चोर किंवा जंगलातील लोक माझ्यावर विजय मिळवू शकत नाहीत; म्हणून मी ज्या गावात जातो, तिथे पिशाच्च नष्ट होतात.
यं ग्राममाविशत इदमुग्रं सहो मम । पिशाचास्तस्मान् नश्यन्ति न पापमुप जानते
मी ज्या गावात प्रवेश करतो, तिथे माझ्या या भयंकर शक्तीमुळे पिशाच्च नाहीशी होतात आणि कोणतेही वाईट जवळ येत नाही.
ये मा क्रोधयन्ति लपिता हस्तिनं मशका इव । तान् अहं मन्ये दुर्हितान् जने अल्पशयून् इव
जे मला शब्दांनी चिडवतात, जसे माशा हत्तीला चावतात, त्यांना मी वाईट लोक समजतो, ते लोक थोड्या काळाचेच असतात.
अभि तं निर्ऋतिर्धत्तामश्वमिव अश्वाभिधान्या । मल्वो यो मह्यं क्रुध्यति स उ पाशान् न मुच्यते
जो माझ्यावर राग धरतो, त्याला विनाश जणू घोड्याला पकडणाऱ्या माणसासारखा पकडो; जो माझ्यावर रागावतो, तो या सापळ्यातून सुटू शकत नाही.
त्वया पूर्वमथर्वाणो जघ्नू रक्षांस्योषधे । त्वया जघान कश्यपस्त्वया कण्वो अगस्त्यः
हे औषधे, तुझ्या सहाय्याने पूर्वी अथर्ववेदज्ञांनी राक्षसांचा नाश केला; तुझ्यामुळे कश्यप, कण्व आणि अगस्त्य यांनीही त्यांना हरवले.
त्वया वयमप्सरसो गन्धर्वांस्चातयामहे । अजशृङ्ग्यज रक्षः सर्वान् गन्धेन नाशय
तुझ्यामुळे आपण अप्सरा आणि गंधर्वांना दूर करतो; हे मेंढ्याच्या शिंगासारख्या औषधे, तुझ्या सुवासाने सर्व राक्षसांचा नाश कर.
नदीं यन्त्वप्सरसोऽपां तारमवश्वसम् । गुल्गुलूः पीला नलद्यौक्षगन्धिः प्रमन्दनी । तत्परेताप्सरसः प्रतिबुद्धा अभूतन
अप्सरा नदीकाठी, पाण्याच्या प्रवाहाकडे, किंवा अनिश्चित ओढ्याकडे जावोत; गुलगुलू, पिवळी, नलद्यु, बैलाच्या सुवासाने सुगंधित आणि प्रमंदनी—ही सर्व अप्सरा, आता दूर गेलेल्या, पुन्हा जागृत होवोत.
यत्राश्वत्था न्यग्रोधा महावृक्षाः शिखण्डिनः । तत्परेताप्सरसः प्रतिबुद्धा अभूतन
जिथे अश्वत्थ, वड आणि मोठे शिखर असलेले वृक्ष आहेत, तिथे त्या दूर गेलेल्या अप्सरा पुन्हा जागृत होवोत.
यत्र वः प्रेङ्खा हरिता अर्जुना उत यत्राघाताः कर्कर्यः संवदन्ति । तत्परेताप्सरसः प्रतिबुद्धा अभूतन
जिथे तुमच्या हिरव्या झुल्या आहेत, हे अर्जुन, आणि जिथे काठ्या आपटल्याने आवाज होतो, तिथे त्या दूर गेलेल्या अप्सरा पुन्हा जागृत होवोत.